Mijn jongste leerde me onlangs dat aso staat voor "anti sociaal". Nu kende ik het begrip aso natuurlijk wel. Maar de echte inhoud van het begrip begint me nu pas te dagen, nu ik me wat meer langs de randen van het foebalveld begeef. Daar waait zo regelmatig een anti sociale wind, dat ik het bijna niet meer uitgelegd krijg zonder een instelling voor zeer moelijk opvoedbaren aan te halen als voorbeeld. Hoe leg je uit dat het niet "normaal" is te appen dat je neefjes je teamgenootjes komen neersteken? Dat kanker een vreselijke en veel voorkomende ziekte is, die je niet gebruikt als je een proefwerk moet leren of je zin niet krijgt? Dat je op zaterdagochtend na de wedstrijd geen balletje mayo eet in de kantine en niet op de terugweg naar de meisjeskleedkamer de scheidsrechter alsnog voor klootzak of loser uitmaakt? Juul zei me eens dat foebal de goedkoopst denkbare sport was. Dat er geen sport is waar je drie keer per week mee bezig kunt zijn voor 175 euro per jaar. Die financiële meevaller blijkt hand in hand te gaan met een sociale tegenvaller van formaat. Elke keer als ik de mini naar het groen stuur, denk ik aan de drie jaar dat ik "mijn vinger in de dijk" heb kunnen houden aangaande foebal. En nog bekijk ik het per seizoen, heb ik me voorgenomen. Ik hou mijn joker in de zak. Je mag van mij elke sport doen die je wilt, zolang er niet meer doden bij vallen dan in het verkeer en je karakter en opvoeding er niet mee naar de gallemiezen gaan.
Op en om het veld zijn ook groot geworden foebaljongens. Dat zijn vaders die nog een veteranen balletje trappen of laten trappen, dan wel stelselmatig in de kantine hangen. Zij blinken met schuimkraag mee op het succes van de adolescenten. Op muziek van de jeugd, met haarstukjes, zonnebank en voorzettanden. Hun trots op de parkeerplaats, hun schaamte aan de bar. En iedereen is een "toppertje". Ze noemen elkaar allemaal "toppertjes" want dat verhoogt de feestvreugde en eigenwaarde. Echt, ik ben zo blij dat het seizoen haar deuren sluit. Excuses aan de leuke kinderen, vader en moeders langs de lijn. Spelden in de hooiberg maar ze zijn er. Dit weekend geen gehaktballen en geen steekwapendragende neefjes van twaalf. Geen terminale ziektes en geen Sjonnies die "heuh" met kegel roepen als ze "hallo" bedoelen te zeggen. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst....
