Ivoorkust (1)

Morgen zo'n twintig jaar geleden, vierde ik de jaarwisseling met "Freddy op het eerste gezicht" in de boerderij van zijn beste vriend in Friesland. Met Freddy en zijn vrienden, hun partners en hun kinderen. Iedereen bleef slapen, overal waren opgemaakte bedden en knusse hoekjes en het vuurwerk verlichtte het prachtige platteland van Friesland en geen enkel huis in de omtrek. De volgende dag bracht Freddy mij met zes maanden tegenzin (hij) en een koffer voor drie maanden naar Schiphol. Ik moest en zou drie maanden naar Ivoorkust gaan om de door de burgeroorlog noodlijdenden van voedsel te helpen voorzien. Zo gezellig als het oud en nieuw feest was geweest, zo schokkend lonely was de aankomst in Accra. Het was aardedonker op het vliegveld, alleen witte tanden en gele taxi's. Ik had geen clue waar ik ging slapen. Na een uur kwam de enige blanke die ik in de menigte kon ontwaren naar voren en heeft me naar mijn compound gebracht: een door een muur omgeven stukje grond met lemen huisjes. "See you tomorrow, sleep well. I'll be here ten o'clock". Naast mijn soort van slaapkamertje was een soort van deurtje dat naar een soort van betonnen douche leidde. Ik had een enorme bus Mobile insectenspray meegenomen en spoot alle kieren van de douche preventief ff in. Koffer uitpakken en dan even lekker douchen dacht ik. Toen ik mn klamboe had opgehangen, net voordat de eerste hagedissen zich aandienden, liep ik met mn Biotherm de "douche" in. Daar hadden zich uit schrik van de insectenspray miljoenen kevers verzameld uit alle kieren die er maar waren. Kevers van 6 centimeter en gitzwart. Hele plakkaten kevers, een hoogpolig tapijt van zwarte kevers die over de zeik waren. Het spijt me, maar toen was het wel tijd om te gillen. En niet een klein beetje. In een piepklein onderbroekje stond ik met mijn zachtroze handdoekje te gillen in het half donker tussen de kevers, of weet ik veel wat het waren. Uit het niets kwam een lachende neger met een stoffer. Toen begon ik nog harder te gillen. Waarom was alles hier zwart en onverwacht? De neger begon lachend alle duizenden kevers op een hoop te vegen, maar ik had gegeten, gedronken en gedoucht. Laat maar zitten Humphrey. Ik ga wel lizards tellen onder mijn klamboe. En trouwens waarom zit er hier geen glas in de ramen en kan de deur niet op slot? Was ik maar bij Freddy thuis gebleven..... (to be continued)

Boyd

Hij is 2 meter 5 en stapt een Utopia binnen waar de laatste maanden de verveling en irritatie groter is dan de keuken vies. Het water zakt door het verstrijken van de tijd en persoonlijkheidsstoornissen en verslavingen worden meer en meer zichtbaar. De meest a-sociale is de baas. Hij onttrekt zich aan werkelijk elke verantwoordelijkheid behalve welke hem uitkomt en geniet kost en inwoning op de zak van enkele anderen. Met de komst van 2,05 meter Boyd schudt de grond onder de vermeende haan zijn voeten. Boyd is van top tot teen door zichzelf getatoeëerd en heeft een paar houtskolen als ogen, zo donker. Zonder alle inkt was het een prachtige jongen. Boyd heeft gezeten. Gebromd. Opgebost geweest. Daarover is hij meteen eerlijk. 'Oh, dan kun jij wel tegen opsluiting' grapt iemand. Zo is dat. Boyd heeft er geen enkele moeite mee samen te leven met een clubje waar hij niets mee heeft. Hij zeurt niet over zijn bed wat te kort is, niet over het eten, niet over de keuken en de douche. Boyd zeurt helemaal nergens over, al weken niet. Het enige waar Boyd over begint te zeuren is het lamlendige gedrag van de groep. Dat er niet verder gekeken wordt dan evenementen organiseren om de koelkast te blijven vullen. De poeha en de dromen waar velen mee binnen kwamen zijn als een nachtkaarsje uitgegaan, aldus Boyd. En daar heeft hij gelijk in. Deze dromers liggen het grootste deel van de dag bekers yoghurt of ijs leeg te lepelen op de bank. 'Als je geen fuck gaat doen, stem ik je eruit hoor, frietjes bakken en haartjes knippen kun je buiten ook wel doen' zegt Boyd gewoon. Hij heeft talent voor graffiti en tatoeëren. Hij kan er bakken geld mee verdienen, maar doet alleen leuke opdrachten voor leuke mensen. De Cock die de dienst uit maakte, trekt met bibberende hand tegenwoordig zijn eyeliner lijntje onder zijn ogen. Weer een dag tegen de Brahma. Die twee laten precies zien wie er echt in zichzelf gelooft en wie er doet alsof ie in zichzelf gelooft. Dat is net het verschil tussen boven de gordel en onder de gordel elkaar 'roasten'. Brommen is niet leuk, brommen is niet goed. Maar sommige mensen maken er wel iets goeds van. Chapeau Boyd, laat ze maar een poepie ruiken. Die verwende therapeutische enclave die het woordje "ik" steeds vaker op de eerste plaats in de openingszin heeft staan mag wel een beetje grond voelen trillen. Plat met die loods, ik vind het een briljant idee. Ook goed voor de kijkcijfers, en daarmee voor het voortbestaan van Utopia. Dat is een 1:1 verhouding en dat verlengt het gratis en beschermd wonen voor de rest van de groep. Als dat geen kerstgedachte van je was.......!?

whatsApp X mas

M'n kerstcake wil niet uit haar blik. Het is een huisje, met dakpannetjes, tuinhekjes en kerstboompjes tegen de gevels. En hij wil er niet uit... Even, tijdens het afkoelen, wat heb ik gelachen so far deze kerst! Gisterochtend al kwam Loesje om de hoek: "Hoe lang moet de familie eigenlijk in de oven?" en de reacties waren niet van de lucht: "Wat mij betreft tot na de koffie en de cake!" Jingle bells in heel diverse varianten (hum), waarbij me weer opvalt dat sommige mannen vergeten dat ik een vrouw ben en hem toch gewoon doorsturen naar me. Ik zit niet te wachten op getatoeëerde borsten en als je al wat langer meeleest weet je dat. De kerstavond mocht ik doorbrengen bij een van mijn oudste vriendinnen (bijna 70). Jong weduwe van een hele lieve man, en al jaren vader en moeder ineen, inmiddels schoonmoeder voor vele schoondochters, een business woman met eigen zaak sindsdien, koophuis in onderhoud, kookt als mevrouw Braakhekke en zorgt voor iedereen die het nodig heeft. Ze vertelde dat ze haar (nog getrouwde) vriendin twee Delfts blauwe tegeltjes had gegeven voor Kerst. De eerste was 'hier in deze woning, ben ik Haan koning'. Haar man vond het geweldig. Tot ze de tweede uitpakte: 'als ik Hen er niet ben'. Daarmee zette ze de toon voor een hilarische avond met zonen en dochters, aanhang en kinderen. Heb in tijden niet zo gelachen, wat zijn mensen toch leuk. In alle feestgedruis bleven de WhatsAppjes binnen pingen. Straattheater van een kerstman in Italië, briljant gevonden. En dan deze: "The hot new toy this Christmas is "Divorced Barbie". It costs a whopping 265,95 US dollars. But, it comes with Ken's house, Ken's boat, Ken's car, Ken's Furniture and one of Ken's friends."
Er was welgeteld een kerst WhatsApp die me de oorspronkelijke boodschap van deze dagen deelde. Maria met haar kerstkindje en drie engelen er omheen in de metro, een prachtig schilderij. Ik ben de zender dankbaar. En dat weet ie. Hoe dan ook: ik wens jullie allemaal fijne kerst toe. Dat kan relatief en geheel naar eigen wens, of draaiend in een familieschema waar je achteraf toch goed op terug kijkt (echt). Iemand missen is rechtevenredig aan wat je voor iemand voelt, dus niets om verdrietig om te zijn. Wees blij dat je het voelen mag. En alles beter dan Ken lijkt me. (leren jullie Ken's nou werkelijk niets van elkaar?)

Merry X mas, liefs Tess

heartshaking hotel

Excuses, maar zo'n ontbijttafeltje jaagt mij de stuipen op het lijf. Ik voel subbiet een kater opkomen en de Richard Kleiderman piano spelen. Van die pianoklanken van 'Goeiemorgen wat is het hier relaxed. Ik kom zo bij u voor thee of koffie en de rest kunt u van het buffet schrapen. De scrambled eggs zijn op tot onze spijt. Rechtsdraaiende yoghurt met spelt en havermout is er nog in overvloed'. Dan zijn er globaal twee types stellen te onderscheiden: zij die hun bedkussen nog in hun kapsel hebben zitten of met een schuine streep in hun wang gekliefd rondlopen tot een uur of 13:00, en zij die met nat haar en een grote grijns voor elkaar jus d'orange halen. Het eerste stel zit gedurende het hele ontbijttafereel zwijgend tegenover elkaar. Doof van Richard Kleiderman, hun leven overziend in yoghurt met spelt en zich verbijtend over hun huwelijk wat eigenlijk dertien jaar te lang heeft geduurd. Het andere stel is op zeker een minnaar(es) en een getrouwde partner. Ze zijn er even tussenuit in een geografisch ver van huis gekozen grote stad. (En verrek, kwamen ze toch gisteravond een collega tegen in de Bijenkorf...) Ze lachen en stralen en hebben honderduit te delen met elkaar. Ze kijken amper op hun bord, hebben hun scrambled eggs gewoon besteld en laten hun haar drogen tijdens het ontbijt omdat ze tot de laatste minuut bed en bad hebben benut. Waar zij zich met trots door Svetlana laten begroeten met haar stalen koffiekannetje, schamen de spelt-eters zich dat ze als duo aangesproken worden. Blijf weg bij die ontbijttafeltjes, het zijn libidokillers. Of zorg dat je zo lang mogelijk scrambled eggs op je bord hebt (en nat haar).

Zus (en zo)

Ik heb geen zus. Het lijkt me zo vet gaaf om een zus te hebben. Een mede vrouw die uit hetzelfde nest komt, met wie je je leven lang kunt praten over dat nest. Of kunt zwijgen over dat nest, omdat ze er simpelweg ook uit komt. Een zus met wie je lekker over je ouders kunt roddelen, of een zus waar je op kraamvisite gaat omdat ze je net met veel moed en dapperheid tante heeft gemaakt. Een zus met wie je het kerstdiner in gangen verdeeld, een zus voor wie je de boodschappen doet als ze ziek is, of die op je kinderen past als je er even een weekendje tussenuit wilt. Een zus met wie je de grote familiefeesten of familiedrama's overleeft, een zus die in je bed kruipt omdat ze toch gewoon je zus is, en met wie je dan de hele nacht ligt te kletsen over "weet je nog".

Eigenlijk heb ik wel een zus. Ik heb er wel een paar. Ze komen niet uit hetzelfde nest, maar aan alle andere wensen voldoen ze wel. Het zijn mijn vriendinnen. Ze variëren van midden twintig tot over de tachtig. Ik heet echt tante Tess voor sommige van hun kinderen en ik overleef alle familiefeesten en familiedrama's met hen, voor hen, door hen. Ze doen boodschappen voor me als ik ziek ben, en ze passen op mijn kind als ik weg moet of weg wil. En ik voel ook een blauw zwaailicht in me opkomen als ze mijn hulp nodig hebben en sta er als ze zich melden, of als ik het zelf voel aankomen. Zoals geschreven ga ik liever op mannenweekend dan op vrouwenweekend, maar vrouwen onderling in de zussenstand kan hemel op aarde zijn. Wij leveren niet iets in van onszelf als we iets weggeven, voor ons is delen vermenigvuldigen van de zussenband. Voor ons geeft een knuffel of dikke zoen nooit interpretatiecomplicatie. Wij kunnen elkaar helpen zonder precies te weten wat we doen. Dat boeit ons niet. We zijn er gewoon. En we weten van elkaar dat we er zijn. Een whatsappje bij elkaar vandaan. Dank lieve zussen, ik heb meer dan ik wensen kan met jullie.

Hartendief

Het is alweer bijna weekend. Hoewel ik mijn ogen bijna niet meer op het getal onder "in-box" durf te laten vallen, of op de rode uitroeptekens in de kantlijn, was het een bijzondere week. Een week met ont-moetingen. Het begon met een prachtig telefoongesprek met de meest intelligente man die ons bedrijf rijk is (dat wil zeggen: we huren hem in...). Na gedane zaken afgestemd te hebben raakten we in een meer persoonlijk gesprek verwikkeld. Of eigenlijk niet eens verwikkeld: het was het meest heldere gesprek dat we gevoerd hebben tot nu toe. Zonder op de inhoud in te gaan kan ik zeggen dat het over liefde nemen en liefde geven ging. Deze man, dit mens, was al even briljant in die gedachte, dan ik hem ken in de echt onderscheidende kwaliteit van zijn werk en de werkelijk onweerstaanbare correcte en empathische manier van omgang met zijn "collega/opdrachtnemers". Ik vertel hem dat we de echtgenoot, advocaat, chef, collega en compagnon krijgen die ons toekomt, en ik het als een diamond ring zie met hem het jaar af te mogen sluiten. En niet in de laatste plaats vanwege zijn doorkijk op geven en nemen in zijn privé-leven. Zoals (nooit) gezegd, heb ik in mijn jonge leven een  partner aan de dood verloren. Op de scheidslijn van leven en dood voel je exact wat deze man in levende glorie uitdraagt en voorleeft, kan ik je vertellen. Verderop in de week open ik een vergadering en mijn blik valt op een collega die ik niet verwacht had te zien zitten. In de pauze snel ik me naar hem toe om hem te vertellen hoe blij ik ben hem te zien en of hij zeker weet hier te willen zijn op dit moment. Hij heeft zijn lief verloren in een tijdsbestek van 14 dagen. Van een klein beetje pijn in een ledemaat, naar vol met de gevreesde ziekt en overleden. Ja, in twee weken tijd. "En wij hadden het geweldig samen, we waren wat je noemt een heerlijk stel", zegt hij met opkomende tranen in zijn ogen. Hij grabbelt in zijn laptoptas en haalt een foto van een blakende vrouw van zes weken voor haar dood tevoorschijn. Ik vraag hem hoe lang hij van haar leven heeft kunnen genieten. Hij noemt me een flink aantal jaren en een lach verschijnt door zijn tranen.

Als ik naar huis rijd, voel ik geen enkele werkstress meer. Dankzij deze hartendieven. Hartendieven die me hun leven delen en me wijzen op de bodem van ons bestaan, de basis onder onze voeten. Dat is geen "in-box". Dat is liefde. Respect. Dankbaarheid.

de zak

Als iedereen op bed ligt ga ik lekker even naar buiten. Het carillon speelt "oh kom er eens kijken". Wat een heerlijk dorp is dit toch. Ik hoop maar dat het binnen niet te horen is, anders zijn ze zo weer op weg naar hun schoen terwijl de klok van 12 nog niet geslagen heeft en de maan nog maar een paar uur in functie is. Met deze tijd heb je ook echt zo'n Sinterklaas-maantje, zo'n schilletje, zo'n partje wassende maan (jaja, mevrouw is en kenner), waarvan je als kind dacht dat je er lekker in kon gaan zitten om de aarde te bekijken. Ik hoest en proest nog steeds. Sinds mijn verjaardag is er weinig veranderd. Ik hoop dat Sint daarvoor nog wat in zijn zak doet voor me. In de rest ben ik redelijk voorzien. Inmiddels is mijn zak ook redelijk gevuld, dat wil zeggen de jute. Broekzak-vestzak schiet al aardig op. Kom maar op met die dertiende maand. Ik schrijf sinds de dikke muis 12 gedichten per uur, hetgeen ik best veel vind en me aardig wat tijd bespaart. Hoewel, er is een enkele waarover ik al weken doe. Gewoon, omdat ie uit mijn tenen komt. Zometeen nog even de laatste puntjes op de chocolade "i" en dan laten we het maar weer over ons heenkomen. Het wordt vast weer gezellig. Vanavond lekker mijn eeuwige kerstfilm naast de boom kijken (dames: jullie weten vast welke), lekker in mijn joggingbroek met Gluhwein bij de houtkachel en de hond op mijn voeten. Telefoons uit en de deur op slot. Knappe Piet die nog roet in het eten gooit!
Ik wens jullie een fijne sinterklaas, met of zonder kids. Een lekker avondje zelf of samen. Na maandag gelukkig geen tig halve paren schoenen meer verspreid door het huis....wat zou dat kosten, weekje Lapland?

horse and hunk

'Hoe gaat het met je verkoudheid, en hoe was het op stal?' vraagt Joni. 'Geweldig, echt. Het vriest vier graden en die beesten staan al een uurtje of 6 op 9 vierkante meter, die zijn fris. En met fris bedoel ik gestoord. 1 PK van bijna 500 kilo gestoord paardenvlees. Wat een lol. En zwart dat ie was. Eerst de bevroren stront uit zijn hoeven krabben, dan de modder uit zijn wintervacht en ondertussen manen tot stilstaan. Echt te gek mooie hobby. En ook echt fijn om met bevroren vingers 60 riempjes vast te maken, waaronder dat geheister met die buikriem. Weet je hoe je handen eruit zien na een paar weken paarden in de winter? En uiteindelijk kunnen ze er op gaan zitten, in de binnenbaan met 4x650 kilo gestoord paardenvlees erbij. Groot, zwart, bruin en dus gevaarlijk. Echt enorm ontspannen even naar de paarden'. Joni heeft nog niet opgehangen. Maar achteraf heeft ze tijdens mijn gepassioneerde verslag van een rondje mee naar paardrijden een briljant plan opgevat voor zwarte piet....

Als ik later die week haar schatje even uitlaat, ligt er een kadootje bij de riem. Dat neem ik (goddank) ingepakt mee naar huis. Terwijl de koffie loopt, staar ik naar het kleine pietje op het roze pakje. Wat zou het zijn? Het ziet er vrouwelijk uit, mooi fuchsia roze met strik. Ik app haar eerst. 'Wat lief een kadootje! Ben benieuwd! x Tess'. Meteen komt er terug 'Omdat je zo van paarden houdt'. De tien minuten die daarop volgden komen er twaalf maanden van 2017 voorbij, afgetrapt door een paard en een hunk. Op elk blad dat ik om sla staan dezelfde ingrediënten, maar dan van een andere slager: een Brazillian gewaxte hunk met sixpack en bergsokken in zijn spijkerbroek, een grote glimmende knol met een hoofdstel dat niet goed zit en een spijkerbroek die afgezakt is tot de 30e of 31e van die maand. Ik zie hunks op quarter horses met gebalde biceps en schuim om de mond (de hunk), ideale schoonzonen geurend naar Zwitsal en fluisterend met een bruine Vos, en narcisten op stal met een zwarte Fries aan de hand in de "look at me" stand. Hup, zo vanuit de Scoda Fabia met kinderzitje even voor 50 Euro de eigenwaarde opkrikken voor de kerstdagen. 'Papa is fotomodel geweest. Ja, mama ook, maar dat was in de brochure van Kras reizen schat, papa stond vrijwel in de Playboy!' Ik hang m op stal. Zullen de dames fijn vinden. Zulke mooie paarden.