schaamschot

Dat heet een schaamschot, zo'n paneeltje alucobond waar achter je hem uit de broek kunt vissen om hem leeg te laten lopen boven een porseleinen bakje aan de muur. Niet zo gek dat mannen met "de zakken vol" wel eens in de war zijn met de wasbak, niet? Martin Gaus zou zeggen "zo heb je hem zelf geconditioneerd". En zo is dat, Martin. Belachelijk is het. Ik heb die dingen in mijn jonge jaren voor een prima uurtarief zelf schoon gemaakt. Je weet niet wat er allemaal ter aarde stort tijdens dat gegrabbel en afstortritueel. Ik spoelde mijn gele sorbohandschoentjes niet eens meer af nadien: die gingen rechtsreeks na deze laatste hekkensluiter van de dag de recycling koffiebekertjes bak in. Bah. Het is ook geen gezicht man, dat gelul tussen die schaamschotten. Alsof je op het voetbalveld op linie klaar staat om het volkslied te zingen en niet rechts en links van je mag kijken. (Dat doen ze ook niet trouwens, zouden ze dat op de plee geoefend hebben? Tussen de schaamschotten? Jongens pak hem erbij en zing uit volle borst zonder je hoofd af te wenden?)
De gezellige zeikerds beginnen een gesprekje, schijnt. "Woar kom ie vondoan?" of "Keigezellig hier he?" En snel weer voor je kijken. En als het hele ritueel tot een einde is gekomen, alles weer terugsjorren en nog even vriendelijk zijwaarts knikken "veul plezier, houdoe en bedankt". En dan zonder handenwassen weer lekker de dierentuin in of op naar de bar. Ik vind het zo'n belachelijk gedoe. Er zijn toch ongeveer net zoveel mannen als vrouwen op de wereld, waarom moet er dan voor het mannen-urineren zoveel ruimte bespaard worden? Waarom moet dat effe vlug vlug in open ruimte? Is het toch weer een Bokito kwestie "wie heeft de grootste?" Zouden de reutjes elkaar te lang missen als ze achter gesloten deuren hun toiletgang zouden gaan? Zijn ze dan bang te lang te zwak in aantal te zijn en door ons overgenomen te worden? Of zijn ze bang dat er brand uitbreekt en ze anders niet snel genoeg hun specimen veilig kunnen stellen? Nooit aan pi(c)kpockets gedacht?

dierenarts

Mijn hond heeft een teek in zijn buik, zo lijkt het. Ik ben van de wetenschap en waarheidsvinding: twee zwarte pootjes steken uit een kaal buikje en er zit een rode ring omheen. Het geheel prijkt op een dikke bult. Dat kan foute boel worden. KAN foute boel worden, hoeft niet. Maar Lyme en mijn hond mogen geen vrienden worden. Dus naar de DA, de dierenarts. In dit dorp betekent dat "kassa" en zeker op zaterdag. En zo gaat dat......:

Het roodharige dierenartsje staat klaar met een gemaakte stevige handdruk en een misselijkmakende nep lach. Ze peutert wat aan de zwarte pootjes met vijf pincetten voor olifantencastratie en dus kan ze het object niet te pakken krijgen. "Ik moet hem echt even onder narcose brengen en open snijden. Misschien is het wel een korenaar en dan kruipt ie zijn buik in en moeten we zijn buik nog open halen". Mijn kind kijkt naar haar alsof ze een horror clown is. Gelukkig hoort ze mama zeggen dat dat geen goed plan is. Een extreem bizar waanzinnig stupide ongelooflijk geldkloppersplan zelfs. "De klier is helemaal opgezet", zegt ze. Ik vraag haar of de bult een klier is. "Dat weet ik niet zeker, dat zie ik pas als ik hem open maak". Zeker griep gehad bij anatomie? Je weet toch wel het verschil tussen een bijbal, een klier en een abces mag ik hopen? Met een beetje mazzel had je dus in een lymfeklier staan snijden zometeen? To do what? Een op hol geslagen korenaar uit de lymfevaten bevrijden ofzo? Are you mental? Even twijfel ik of het syndroom van munchausen by proxy hier voor mijn neus staat. (Die mensen bedenken hun kinderen chronisch ziek om ze afhankelijk van hen te houden) "Wat is je alternatieve voorstel?" vraag ik. "Dat u met de hond in een badje soda gaat zitten en honingzalf op de wond smeert". "De wond die je net met die vijf olifantpincetten hebt gemaakt? Waar is je Tweezerman?" "Die kon ik niet vinden" zegt rooie Sien blozend. Ik kom niet op zaterdagochtend een consult betalen voor soda en honing leg ik haar uit. Dat kan ik zelf wel bedenken en het helpt niet echt tegen Lyme he.... "Antibioticum voor Lyme krijgt u sowieso niet, daarvan worden de teken resistent. U leest allemaal teveel internet". "Ah, overheidsvoorschrift over de rug van mijn hond en portemonnee?" Mijn kind heeft het helemaal gehad van de bitchfight en gaat naar buiten met de magische woorden "mama, ik moet even bellen hoor". Koperdraadje zegt "of ontstekingsremmers, dat wil ik nog wel doen". "Ontstekingsremmers slaan alleen de ontstekingsreactie van het lichaam plat, dan sta ik hier dinsdag weer". Ik vertel het koperdraadje dat ik voorstel een kuur tegen de ontsteking te geven, die waarschijnlijk bacterieel is omdat ie zo plaatselijk lijkt, gezien de enorme bult. En daarbij de ontstekingsremmer omdat daar een pijnstiller bij in zit en dat nu wel nodig is met die bloederige toestand door de castratiematerialen van Jumbo bij zijn edele delen. "Ik ben er niet voor, u zult zien dat u hier volgende week weer staat als u dat doet". Ik ben er klaar mee. "Ik weet niet of jouw vader roest in zijn piep had, maar je hebt de hond niet eens gecontroleerd op klierzwelling of koorts, je gaat meteen voor de hoofdprijs en weigert de ziekte van Lyme serieus te nemen, ondanks een enorme rode tekenring op dit dier. Alleen maar omdat je een mailtje van het RIVM hebt gehad waarin staat dat dieren resistent worden tegen de stoffen die ze bestrijden. Mens, dat gegeven is al zo oud als de weg naar Rome. Als je het niet erg vindt pak ik nu mijn beest weer in, dank voor de schade, vijf dagen breed spectrum antibioticum en drie dagen ontstekingsremmer alsjeblieft en anders kun je geen cent en een slechte recensie van me krijgen, naar je baas en op jullie website (we lezen immers allemaal teveel op internet, komt dat even goed uit). En die doe ik dan met rode pen, ok?". 57 Euro lichter, een bloedende hond en een chagrijnig smoel op mijn vrije zaterdagochtend en geen diagnose. Ik weet zelf het verschil wel tussen een bijbal, een lymfeklier en een abces. Woef.

Ozmir

Ozmir kwam terug naar het ziekenhuis. Mijn vriendin op ziekenbezoek op de zaal van Ozmir was getuige van Ozmir en zijn "karakter". Ozmir hing met half blote behaarde buik in zijn bed, zijn leuter nog net binnen textielgrenzen. Zijn vrouw en dochter zaten als lucht naast zijn bed. Waarschijnlijk mochten ze hem brengen en halen, maar dan verder de zaal ook niet af en mond houden. Zijn voet was gebroken en verkeerd gezet. (Wij denken opzettelijk en dat denken jullie zometeen ook) Anyway, de hersteloperatie liet een ontstekend wondje na van een vierkante centimeter, daar waar de pin in de voet zat. En nu ging Ozmir een "zak anspannen tegen ziekenhus". Echt waar. Een "zak anspannen tegen ziekenhus". "Bij ons dit nooit geburd, bij ons beter" zei Ozmir. Ozmir vond ook dat hij heel lang moest wachten op de verpleegster. En toen de verpleegster kwam kreeg ze van Ozmir onder uit de "zak". Hij zei tegen haar (inmiddels 8,5 uur nonstop in de benen voor een appel en een ei) "echt war, iek ga zak anspannen tegen jullie". Mijn vriendin probeerde nog "Nou mijnheer, u wordt toch goed verzorgd hier, samen met alle andere patiënten?" maar Ozmir zei "wat nou, wat nou". "Wat nou" betekent een soort "hallo" in het Nederlands denken wij. Je hoort het zo vaak als je begroet wordt. De verpleegster stelde Ozmir een paar vragen. Of hij rookte en/of dronk. Ozmir antwoordde dat hij beide deed. Toen vroeg de verpleegster of hij drugs gebruike. "Ja" zei Ozmir schaamteloos. Liegen mag niet van de god van Ozmir, keurig Ozmir. Iedereen trok de wenkbrauwen op. Dat is een hele goede oefening als je bedlegerig bent. De hele zaal trok de wenkbrauwen op dankzij de coachende woorden van Ozmir. Hij ging weer verder waar hij gebleven was. "Echt war, diet ies niet normal, iek ga zak anspannen tegen ziekenhus". Het werd allemaal vrij duidelijk. De verpleegster was vrouw en moest opschieten met zorgen en als dank voor haar zorg kreeg ze dan een "zak angespannen". Ik zou die hangende ranzige half ontklede imprint op mijn netvlies er in een dikke schadeclaim vanaf trekken en meteen "48 uur nuchter blijven" aankruisen op zijn menukaart voor de keuken. En dan nog een geeltje naar de orthopeed: gelieve voet omgekeerd terugplaatsen, pin door kop en kom rammen en dan ticket schiphol (betaald uit de personeelspot) aan zijn gratis ter beschikking gestelde kruk nieten. "Wat nou", Ozmir. "Zak" erin.

Pipo (2)

De prijs van houtvezel is sinds eind vorige week enorm gedaald merkte ik. (ik "shop until ik drop" met dat spul voor mijn roze speksetje Ben en Jerry) En dat komt natuurlijk door die kutpipo (sorry). Het circus is dood, de piste blijft leeg. De houtvezel op de plank. En dan kom ik naar de groothandel en heb eindelijk, eindelijk voordeel van Pipo: van 9 voor 3 euro 10 liter houtvezel. In Amerika staan de tijgerhokken en gestringde trapezemeisjes al op Ebay. Duizend rode klapstoeltjes voor een prikkie, 12 witte poedels voor de prijs van 1. Bassie van Adriaan had een helder moment, dat ze meteen door een journalist in de krant hebben gesleept: Hij denkt dat de horrorclown Pipo imagoschade toebrengt. Bassie; het is anders. Pipo krijgt eindelijk het imago dat hem toekomt. Als je denkt iemand met een picorni(e) klauwhamer met de dood te moeten bedreigen, doe dat dan gewoon met je eigen neus. Kom er dan ook gewoon voor uit dat je de rest van je leven iedereen blijft straffen voor de kleur van je kinderfietsje en dat die straf met de jaren meer en meer TBS waardig wordt wat jou betreft (omdat niemand kan bedenken dat je jou alsnog je klauwhamer kan doen laten vallen door je een blauwe kleuterfietsje in ruil aan te bieden, want dat verzinnen wij namelijk niet en ik vind dat niet zo gek, jij?)
Goed voorbeeld doet goed volgen: er zijn meer psychiatrische patiënten op de wachtlijst in hun verkleedkist gedoken. Ze duiken nu overal op. Niet iedereen heeft TBS waardige bedoelingen, sommigen gaan zelfs geweldloos op pad met alleen het wapen "BOEH!!!". Deze clowns treft een frisse opknapbeurt als ie tegen zijn klantjes aan loopt. En terecht. Dat masochistische gedoe houd je maar voor de slaapkamer of de dinges-boerderij. In ons dorpje loopt ook zo'n "kortste route paadje" naar de sportvelden (waar niet). Het zijn die paadjes waar "toevallig" jongens op scooters hockey meisjes lastig vallen. Als de meisjes de daders moeten beschrijven wordt het altijd een heel gekibbel uit welk land ze nou afkomstig zullen zijn geweest. Maar ook de hockey meisjes worden assertiever. Twee zomers geleden hebben ze de geparfumeerde gouden kettingdragers met heuptasjes een paar rake klappen gegeven met hun sticks vanaf de fiets. Way to go girls! Je rechterhand hoeft er niet af, papa koopt een leuke Icewatch voor om je pols om je te herinneren aan je heldendaad. Op dit heldenpaadje is afgelopen week ook een horrorclown verschenen aan hockey jongetjes van 8 jaar. Ik denk dat Pipo het op hun blauwe fietsjes gemund had. In ieder geval dachten de jongens "wat de meisjes kunnen, kunnen wij ook". Ze hebben met z'n allen de Pipo tot munt geslagen met hun hockey sticks. Echt waar. Gewoon staan meppen met z'n allen op die rood gekrulde debiel met schuimrubberen neus. Heerlijk. I love it. You go boys! Icewatch halen bij mama!

der Gunther

Ik wil graag lepeltje lepeltje oud worden met mijn hond en kat op mijn voeteneinde en mijn slofjes voor het bed. Nee, ik wil graag lepeltje oud worden met mijn hond en kat op mijn voeteneinde en een glimlach om mijn mond. En graag ook een glimlach om de mond van die oude knar die achter me ligt. Ada dacht dat ook. Ik was net in bad haar verhaal aan het beluisteren. Ada komt uit Friesland. Dat zie je en dat hoor je. Ada ziet er nog net zo oenig uit als toen ze zes was. En toen ze 26 was ontmoette ze Gunther. Echt ik wilde wat Duitse zinnen gebruiken maar ik krijg het mijn strot niet meer uit. De Gunther was een Duitse jongen. Da mog niet van de moeder van Ada. Ik snap dat wel. Maar blijkbaar snapte ik het toch niet helemaal..... Ada is een vrolijke lieverd. Ze legt met zware tongval uit dat Gunther 'n schat van 'n jong'n was'. Ik volg je, Ada. Dat Gunther 'nooi dun keer lillek tegen hor gedaan'n had'. Ik volg je nog steeds, Ada. Ada ziet er uit als het kuiken van een kalkoen gekruist met een blauwe pauw: schriel en afgrijselijk gekleurd gekleed. Maar ze is wel heel lief. Ze heeft veel zin om Gunther na vijftig jaar weer terug te zien en haar man vindt het best. Als ie maar eindelijk van dat gezeik af is. Nou, geloof me, dat is ie straks.

Gunther komt in beeld. Hij stapt kreunend de auto uit met een bril uit 1982 op zijn hoofd waarvan de glazen vierkant en bruingestookt zijn, en zijn halve wangen bedekken. Hij zucht en steunt, hij hijgt en kreunt. "De wind is hier nog precies hetzelfde als toen. Ongelooflijk. Het licht is nog precies als toen, ik zie Ada zo weer zitten. Het lijkt wel een droom", zegt Gunther zuchtend en kreunend. (ja, ik weet het, hij deed het nog veel vaker als dat ik het neerschrijf) Hij knijpt zijn ogen samen en tuurt naar de wolken en zegt "Hoe kan het bestaan dat de wind nog precies hetzelfde is...." Ok, Gunther, ik begin me al lichtelijk aan je te irriteren. Dan gaat Gunther het dorps-cafe in, alwaar hij op een tafeltje zijn oude brieven aan Ada ziet liggen. Hij zucht en zucht en kreunt en pakt zijn voorhoofd vast en hijgt. "Heb ik zoveel brieven aan Ada geschreven?" Ben je mal, ze heeft die van Arie en Ron er ook bij gelegd om het stapeltje op te leuken, nou lekker? Krakend gaat hij zitten, te ontroerd om zijn driekwart jas uit te doen. Hij huilt "Dat ik nou deze brief die gaat over het schrijfblok dat ik van mijn vader heb gekregen er als eerste uit pak.....ongelooflijk he.....dit is niet te bevatten". Gunther, ik volg je niet. Ada kan ik volgen, maar wat klets jij nou? Als je een brief had gepakt die over de kunstheup van je moeder ging, was het dan anders geweest of was het dan ook "ongelooflijk janken geblazen"? Als alle tranen in de kieren van de (stam)Tisch zijn gelopen, zucht Gunther zich naar buiten om eindelijk zijn Ada weer te zien na vijftig jaar. Kreunend loopt hij de dijk op, Ada komt hem tegemoet als een papegaai die op het carnaval van Rio gekleed is. Haar ogen stralen en haar nageltjes zijn vrolijk rood, net als haar wollen mutsje. Gunther valt haar zuchtend in de armen en schokschoudert kreunend, terwijl er tranen uit zijn verkrampte gezicht over haar blauw-groen-bruin-geel-roze-oranje manteltje rollen. "Och Ada......wat een wonder, het is toch ongelooflijk. Jouw ogen zijn nog precies dezelfde, maar de mijne niet meer, zie je dat?". Ik zie Ada denken: zal ik nu vragen of ie ze voor twee blauwe glazen verwisseld heeft....? Ada wordt overvallen door een dikke steunende gedateerde grijze klaagdeken die Gunther heet, en snapt op slag dat het feit dat hij Duits was niets met haar moeders advies te maken had. Gunther is gewoon een ontzettende zeikerd. Het is toch ongelooflijk.

ANWB goes naked

Per ongeluk zie ik een stukje van "Alarmcentrale". Daarin wordt verslag gedaan van Nederlanders met autopech op hun vakantieverblijf in Frankrijk en de hulp die ANWB je dan verlenen kan. Je raadt het al: we zijn weer op een sneudistencamping. Ik word er zo moe van. Flup en Tooske hebben pech met de auto. Hun raampje wil niet meer dicht. Gossie. Ja, over je gulp zul je deze vakantie wel geen klachten hebben he Flup? Anyway: John van de ANWB alarmcentrale was de Sjaak. In keurig ANWB uniform met hippe koningsblauwe polo om gespierde armen, treft ie een uitgezakt naakte Flup en Tooske. Tooske haar borsten beginnen links en rechts van haar navel en hangen links en rechts van haar klapstoeltje net boven het maaiveld. Flip heeft een brommerhelm in zijn darmkanaal zitten die net in het laatste stukje is aangekomen en vlak boven zijn versmolten wasco krijtje hangt. En wat zijn ze blij die Flup en Tooske! Wat een verrukkelijke vakantie, zo poedelnaakt onder een paar olijfbomen en tussen de zoemende bijen. Op vakantie met een lege koffer in je sleurhut: echt "thrill seeking". Flup haalt John even op bij de slagboom van deze verrukkelijke camping en biedt aan "even mee te rijden" naar de standplaats. Echt. Flup zet, nog voordat John "ja" of "nee" kan zeggen, zijn harige kleffe gedoetje op de bijrijdersstoel van de ANWB bus. Afgeschreven! Alle platjes van Frankrijk weer wakker. En John bleef de Sjaak. Toen hij aan de binnenkant van het portier op zijn hurken de bekleding van de deur eraf wilde halen om bij de raamtechniek te komen, kwam Flup gezellig even mee kijken wat John aan het doen was. Als onder schot gehouden door het afgeschreven lusje van Flup, "paraat" onder zijn vette bierpens, moest arme John zijn klus klaren. Ik zag John subiet voor de korte termijn oplossing kiezen. Wasknijpers. Goeie keus John, je zit daar in de brandende zon zo'n irrelevant probleem te verhelpen voor een echtpaar dat tegen de industrialisatie is. WTF met dat elektrische raam, ik zeg wegwezen en zeker geen handen schudden met die lui. Laat ze je werkbriefje maar aftekenen met hun eigen pen. Stelletje aandachttrekkers. En was je handen van die wasknijpers. Je weet het niet.

cougar

Marga B. uut A. was een tijd geleden op televisie. Ze zong amper, maar zat met haar toy boy in haar privé studio. De toy boy voerde de boventoon in het gesprek, maar de macht van Marga B. werd vrij snel duidelijk. Ik zag het fenomeen cougar psychologisch onthuld op de buis. Toy boy dweepte over de prachtige teksten van Marga. Ze schreef ze zelf en ze waren uit haar leven gegrepen, zei toy boy, terwijl hij een traan weg pinkte (echt waar, ik praat geen onzin). Marga zat liefdevol te kijken, ontdekkend dat haar levensleed eindelijk iemand roerde, waardoor ze eindelijk bestaansrecht kreeg. Lieve toy boy: als je zelf de 30 nog niet hebt aangetikt, en je Tijgeres de 60 al, is het dan niet een beetje logisch dat ze meer heeft meegemaakt dan jij? Maakt dat haar nu de vrouw van wie je je nooit meer los wilt maken, of is dat nu eenmaal een technisch gegeven van moeder (!!) natuur: leeftijd = leef tijd? Had je moeder wel tijd voor je? Was ze wel blij met je, of moet je dat nu allemaal inhalen door op Marga te kruipen? Kroelt ze je dan lekker over je Zwitsal bolletje totdat je in slaap valt en legt ze je dan zachtjes opzij in haar Queen size boxspring om de avond nog even af te sluiten in de kroeg te A. met een man van eigen leeftijd (of ietsje ouder, Marga: aanrader) met wie ze de dingen kan bespreken en doen die bij haar leef tijd passen en haar ook nog wat persoonlijke groei en rust kunnen brengen? En moet jij niet gewoon vanaf morgen weer experimenteren met leuke strakke meiden van je eigen leeftijd, zonder al teveel bagage en met (misschien) iets minder geld, zodat jullie allebei nog plannen voor inkomsten (meestal betekent dat gewoon werken) kunnen maken?
Marga. Even. Ik vind je een hartstikke lieve leuke vrouw. Waar jij je wortels hebt liggen wonen sowieso mensen met wie ik het meestal snel kan vinden. Het land van "doe maar normaal en kom erbij". Maar laat die kinderen voor wat ze zijn. Stop achter het briefje in de broodtrommel een geeltje met "Oedipus" en zeg hem dat aan de schooldokter te geven, ok? Hij moet het echt zien te rooien met zijn eigen moeder en jij moet jezelf een mooie wijze man van je eigen leeftijd waardig vinden. Je bent nu echt wel door de gesmeerde boterhammen en Zwitsal heen, dus hup kinderzitje van je fiets af halen en de rompertjes en slaapzakjes boxen voor op zolder (met een geeltje erop: "war einmal, ist nicht mehr"). Je hebt nog 30 jaar, ga ervoor. Zo'n mooie vrouw, kom op zeg.

circus lunch

'Wat is dat ook alweer, "Angus"?' vraag ik Thomas, de dansende letters op mijn menukaart ordenend tot complete gerechten. 'Dat zijn die beesten die bij jou in de uiterwaarden lopen. Dat is biologisch in het kwadraat. Die worden niet bijgevoerd, hun hele leven lang niet. Om ze na een jaar of zes te slachten, worden ze heel rustig gevangen door middel van lokken met hooi. Niks geen gejaag enzo, geen stress in het vlees'. 'Ja,ja, de rest hoef ik niet te horen, dat deel wat na het hooi komt. Ik ga ervoor'. Het was Thomas zijn beurt de lunchlocatie te bedenken. Zijn appje: 'Omdat je zo dol op clowns bent, zie ik je 13:00 uur in het voormalig huis van Toni Boltini, ok? Er is daar ooit een Tijger ontsnapt trouwens en nooit meer terug gevonden!' Ik app terug 'Nou, die zullen ze dan vanaf 13:00 weer de kavel op zien sluipen, likkebaardend. Zie je daar, mits geen Pipo's in wijde omtrek!'
Het terrein is net een stukje Efteling zonder paddestoelen en gelaarsde katten. Een mooie koperen vijver met lekkere goudvissen vormt de entree en in de verte is een bijverblijf waar je idyllisch kunt logeren. Daarachter een kale vlakte waar Toni ooit een veel besproken aantal hectares bos kapte voor het winterverblijf van zijn dieren en een pillilutterdorp dat hij er wilde bouwen. Dat laatste heeft hem zijn populariteit op de kavel gekost: hij kon opkrassen. Naar de mening van de lilliputters is nooit gevraagd. Als het puur voorraad dwergwerpen was, kan ik me de kritiek voorstellen. 'Er zijn trouwens landen waar "pregnant eggs" op de kaart staan en een delicatesse zijn' zegt Thomas. 'Pregnant eggs? Zo'n nat kuiken koken en dan uit de schaal peuteren en opeten? Hoe ziek kun je zijn zeg. Jij brie met honing denk ik?' Ik bestel een droog glas witte, maar Thomas bedankt voor de alcohol. Hij slikt momenteel 4000 mg Paracetamol, 1 Tramadol, 2 langwerkende en naar behoefte 4 a 5 kortwerkende morfinepillen. Per etmaal. The King of Sports heeft een soort van blessure in zijn schouder, die (laten we zeggen) nogal pijnlijk is. 'Mijn' Thomas heeft namelijk nooit pijn. Ik heb het woord pijn nog nooit uit zijn mond horen komen. Dit pijnstillende menu doet overigens ook niet echt veel met hem, maar dat ter zijde. We praten over van alles en nog wat, behalve over relaties, werk en onze weekendplannen. We praten over "niet gister en toen, maar nu en morgen". Lees dat nog maar een keer. Niet gister en toen, maar nu en morgen. En hoe zich dat openbaart in je kansen en keuzes.  En vooral waarop die wijsheid gebaseerd is en wie daar wijze dingen over gezegd hebben en nog steeds zeggen. Het is heerlijk om even de essentie weer te raken met Thomas. Als we buiten komen is er een bruiloft gaande in de tuin van Boltini. 'Kijk, dat is de badmeester' zegt Thomas, knikkend naar een man met een smoking hoes aan zijn hand. 'Grote zwembroek mijnheer!' flap ik er weer eens uit. 'Ik ben daarnaast ook ambtenaar van de burgerlijke stand', zegt ie. 'Dan nog vind ik het een grote zwembroek', antwoord ik. Ik zal vandaag toch ook nog even het laatste woord hebben. Al was het maar om de pillilutters niet te kwetsen met zo'n grote zwembroek.

Gijs

Mijn kat heet Gijs. Gijs komt uit het asiel. Gijs is cool. Gijs is wel gechipt maar niet gecastreerd. Gij is een echte kater. Hij heeft een dikke kop en komt altijd met oorlogswonden thuis. Gijs krijgt onderweg honger, maar eet thuis. Exact zoals het hoort. Hij slaapt op de hooizolder van de varkens. Daar legt hij zijn dikke kop met warrig haar en verrukt smoelwerk te ruste, nadat hij zijn buik gevuld heeft. Gijs leeft eigenlijk nog een beetje in de middeleeuwen, met dat verschil dat hij geen bier drinkt. Sinds mijn vakantie had ik Gijs niet meer gezien. Er lagen nergens vluchtgegevens, dus op vakantie was ie waarschijnlijk niet. Ik sprak er niet over. Van Gijs weet je dat ie altijd weer thuis komt. En dat je dan geen vragen stelt.
En toen stond Gijs ineens voor het tuinhek. Hij had een zwart halsbandje om met een kokertje eraan. Mannen met kettingen wonen niet op onze kavel. Mannen met kettingen lopen langs, en stoppen niet bij ons huis. En terecht. Ik ben soms even kwijt wie wat precies voor bezittingen heeft, maar Gijs heeft nooit een halsbandje gekregen van mij. Temeer daar dat volkomen zinloos zou zijn: Gijs zoekt het zelf allemaal wel uit. Ik informeerde naar zijn vakantie maar hij reageerde afstandelijk. Zijn bandje moest ik doorknippen om het kokertje te kunnen bekijken. Daar zat een briefje in met 'BEL 06.......(etc)' alsof er met het openen van het kokertje een of andere bomgordel aan het aftellen was gegaan. Gauw het nummer GEBELD. 'Hallo, met Tess. Gekke vraag maar waar woont u ongeveer?' 'Dat kan ik niet zeggen, met wie spreek ik?' Jemig, gaat er een stoer doen over een 06 nummer en een kat. 'Nou, ik zie mijn kat met uw telefoonnummer thuiskomen, wat is daarvan uw bedoeling? Wilt u met me uit? Moet ik een bomgordel onschadelijk maken? Bent u van de trap gevallen?' Het bleef even stil, en daarna zo'n twintig minuten niet meer.....: 'Och heeft de arme schat toch een baasje! Wat fijn, wat heerlijk, ik vroeg het me al af. Het is zo'n lieverd weet u. Elke avond komt hij bij ons eten. Ik voer stiekem poezen op een geheime locatie, want dat mag natuurlijk niet. En hij komt altijd zo gezellig mee eten. Het is zo'n ongelooflijk lieve kat, och wat ben ik blij dat hij toch iemand heeft die van hem houdt. Het is wel een nadeel dat ie niet geholpen is, begrijpt u? Dat hij niet gecastreerd is, dat zou eigenlijk wel moeten. Hij maakt hier de poezen nogal van streek, dat vind ik wel vervelend. Hij is ze allemaal de baas, dan kunnen zij niet rustig eten. Gut hoe zullen we dit nu doen? Kunt u hem een tijdje binnen houden misschien? En u moet hem eigenlijk laten castreren....oh jee, hoe lossen we dit op? Begrijpt u mijn probleem?'
Ik ben er klaar mee. Er zijn van die mensen die dieren nog beter behandelen als mensen, als kinderen. Omdat ze helemaal klaar zijn met de mensheid (en eerlijk gezegd daar vaak ook redenen voor hebben). Dan kiezen ze voor een kort borstel kapsel, old school okselhaar en een lange regenjas met dito vriendinnen. 'Want wij willen onszelf zijn!'  'Mevrouw, als ik er aan denk krijgt u van mij een nieuw halsbandje voor uw hobby. De kat geeft u gewoon geen eten meer, dan komt ie in ieder geval niet meer voor het eten. Castreren ga ik niet aan beginnen want ik ben mijn hele leven al druk met anticonceptie geweest, op een klein poosje na, ik kan dat niet voor iedereen op mijn nek nemen. En ik ben effe mijn inbraak aan het afhandelen, dus nog langer doorzeuren over hongerige katers en welwillende poezen is nu een slecht moment. If ever. Genoeg gemiauwd nu'.

ouderavond

Ik ben sinds 0600 op, en nu is het 1855 en 545 kilometer en 6 uur vergaderen op drie locaties in drie steden later en loop ik E3 in. E3 is het lokaal voor de ouderavond op locatie 4 in stad 4. Ik lijk wel autistisch, en zo voel ik me ook. Ik plof neer naast de moeder van een vriendinnetje van mijn kind, uit ons dorp. Ze is bezweet en knalrood, ik vraag haar wat er is. 'Gefietst!' zegt ze. 'Nee joh, gekkie.....' zeg ik. (onze kinderen fietsen het 2 maal daags, 5/7). 'Wat een respect zul jij oogsten morgen aan het ontbijt!' 'Nou, ze vinden het doodnormaal hoor, omdat ze het zelf allemaal al jaren fietsen'. 'Oh ja, tuurlijk', zeg ik. Ik ben duidelijk van de Euro 95. De mentor komt ons even stickeren. Hij ziet meteen wiens moeder ik ben. Dat komt of door mijn gezicht, of door mijn gekletst. Dan wordt er uitgelegd hoe de mentor zijn werk doet. Hij is het jaar begonnen met 10 door de klas zelf geformuleerde doelen over de sfeer in de klas in een contract te schrijven voor ze. De eerste drie luiden 'wij zijn zuinig op elkaars spullen', 'wij komen voor elkaar op' en 'wij roddelen niet over elkaar'. Ik ben een watje. Ik krijg daar kippenvel van. Ik ben er trots op dat mijn kind en de klasgenootjes dit belangrijke normen en waarden vinden voor het komende schooljaar. Elk managementteam kan daar een voorbeeld aan nemen. Ik zie haar in gedachten de Raad van Bestuur van ING al voorzitten: 'Heren, wij zijn zuinig op elkaars spullen, komen voor elkaar op en roddelen niet. Kun u zich daar niet aan houden dan onthef ik u uit uw functie op laste van vernieling, samenscholing en smaad'. Laat die van mij de mores maar weer terugbrengen in het bedrijfsleven. De klas drinkt elke week een uurtje thee met de mentor om met elkaar te overleggen of de regels nog goed nagekomen worden. Wat een briljante mentor. Hij is 24 denk ik en weegt 55 kilo hooguit. Daarvan schat ik zijn IQ op 47 kilo. I like him. Dan komt de geschiedenis leraar. Hij zegt onze kinderen zelf te willen leren laten nadenken over hun verleden en onze toekomst. Hij belooft het van Rijkswege voorgeschreven programma te volgen voor de lessen, maar vindt dat veel teveel censuur op het denken van de kinderen. Het leven is nadenken, zegt hij. Nadenken over wat je wilt met je leven en waarop je die wens baseert. Om te kijken of je keuze zinvol is, kun je je verleden bevragen. Werkelijk: ik heb 545 kilometer gereden om uiteindelijk bij de beste meeting van de dag terecht te komen. Ik vraag of er nog vacatures op school zijn. Of die vraag even tot in de pauze kan wachten. (dat zal ie mijn kind vast ook af en toe vragen)
We sluiten af met de ouderadviescommissie. 'Er komt een koffie avond bij een van u thuis dit jaar, u hoort daar nog meer van'. Ik kijk de klas rond. 54 ouders. OMG. 54 ouders in mijn cottage, waar je met drie personen al moet inschikken om bij het koffieapparaat te komen en je niet op de teckel moet gaan staan, want dat is zijn favo hoekje. 'Krijg je als ouder eerst bericht voordat jullie komen?' vraag ik. 'U brengt mij van mijn 'a propos', nu weet ik niet meer wat ik nog wilde vertellen, even in mijn telefoon kijken'. Ik vond het zelf wel een vraag die je kon verwachten met zo'n boodschap, maar goed. In real (school) life had ik waarschijnlijk alweer bij de conrector gezeten......

golddiggers

Wij kennen ze. Ons dorpje is er redelijk mee doorspekt. De golddiggers. Zij kiezen hun mannen (nou ja, meestal slechts vluchtige minnaars) op inkomen. Nou ja, 'inkomen'.....op geld. Deze golddigers maakt het niet uit waar het geld precies vandaan komt, als het er maar 'in komt' en het voorradig en beschikbaar is. Dat verklaart ook het vluchtige karakter van de minnaar: die heeft zich in zijn jonge jaren vaak al een keer grondig kaalgeplukt zien overstappen op volgend liefje, zijn (vermeende) jeugdliefde en hun kinderen door tussenkomst van de rechter ruim bedeeld achter latend.
Maar hoe sterk de golddigers ook geloven dat zij de enige ware opluchting zijn na de strakke leiband van het huwelijk: ook zij worden weer ingeruild en de doorloopsnelheid wordt korter met de jaren. Dan zijn de moppies boos. Alle bezittingen die ze van zijn creditcard hebben aangeschaft worden in de eerste weken, nadat ze weer bij de andere golddigers in de 'pool' zijn teruggezet, boos in vuilniszakken gedaan. Het laat zich raden dat dit geen notebooks, ski's of hoge drukreinigers zijn, nee, we hebben het hier over kleding en schoenen, sjaals en tassen, bontjassen en stoute leren handschoentjes waarvan er geen enkel item onder de 500 euro aanschafwaarde ligt. Boos zijn ze. Stampvoetend roepen ze dat ze met lege handen (?) blijven zitten en dat ze dit niet verdiend hebben.

Tja, en dan komt het moment dat ze de vuilniszakken naar ons winkeltje brengen. Het winkeltje waar Joni en ik soms op zaterdagochtend, na koffie bij het koffiebarretje, heel eventjes gaan struinen. Wij glippen daar naar binnen en nemen botox voor lief. Het kan ons niet schelen dat we worden aangesproken met opgespoten lippen en het intellect van een kip. Wij struinen lekker even tussen de vaak ongedragen hebbedingetjes van de in de steek gelaten golddiggers. En die zijn mooi............! En ook nog voorradig en beschikbaar. En we betalen ze uit eigen zak. Van het geld dat we zelf binnengesleept hebben door er gewoon lekker voor te werken en daarvan te genieten en onszelf te ontwikkelen. En zo lopen wij er tip top bij. Van ons jurkje is er dan maar een in het dorp en van onze broek zie je geen tweede. Moschino verkopen ze hier niet, maar wij laten er de hond mee uit. Voor weinig van wat het de minnaar van de golddigger gekost heeft. Eigenlijk willen we er een kaartje aan van de oorspronkelijke gulle gever. Niet om met hem het bed in te duiken en alles te doen wat hij van ons vraagt, maar gewoon om te zeggen dat we hartstikke veel fun hebben van zijn kado's en hem hartelijk te bedanken.