Ivoorkust (1)

Morgen zo'n twintig jaar geleden, vierde ik de jaarwisseling met "Freddy op het eerste gezicht" in de boerderij van zijn beste vriend in Friesland. Met Freddy en zijn vrienden, hun partners en hun kinderen. Iedereen bleef slapen, overal waren opgemaakte bedden en knusse hoekjes en het vuurwerk verlichtte het prachtige platteland van Friesland en geen enkel huis in de omtrek. De volgende dag bracht Freddy mij met zes maanden tegenzin (hij) en een koffer voor drie maanden naar Schiphol. Ik moest en zou drie maanden naar Ivoorkust gaan om de door de burgeroorlog noodlijdenden van voedsel te helpen voorzien. Zo gezellig als het oud en nieuw feest was geweest, zo schokkend lonely was de aankomst in Accra. Het was aardedonker op het vliegveld, alleen witte tanden en gele taxi's. Ik had geen clue waar ik ging slapen. Na een uur kwam de enige blanke die ik in de menigte kon ontwaren naar voren en heeft me naar mijn compound gebracht: een door een muur omgeven stukje grond met lemen huisjes. "See you tomorrow, sleep well. I'll be here ten o'clock". Naast mijn soort van slaapkamertje was een soort van deurtje dat naar een soort van betonnen douche leidde. Ik had een enorme bus Mobile insectenspray meegenomen en spoot alle kieren van de douche preventief ff in. Koffer uitpakken en dan even lekker douchen dacht ik. Toen ik mn klamboe had opgehangen, net voordat de eerste hagedissen zich aandienden, liep ik met mn Biotherm de "douche" in. Daar hadden zich uit schrik van de insectenspray miljoenen kevers verzameld uit alle kieren die er maar waren. Kevers van 6 centimeter en gitzwart. Hele plakkaten kevers, een hoogpolig tapijt van zwarte kevers die over de zeik waren. Het spijt me, maar toen was het wel tijd om te gillen. En niet een klein beetje. In een piepklein onderbroekje stond ik met mijn zachtroze handdoekje te gillen in het half donker tussen de kevers, of weet ik veel wat het waren. Uit het niets kwam een lachende neger met een stoffer. Toen begon ik nog harder te gillen. Waarom was alles hier zwart en onverwacht? De neger begon lachend alle duizenden kevers op een hoop te vegen, maar ik had gegeten, gedronken en gedoucht. Laat maar zitten Humphrey. Ik ga wel lizards tellen onder mijn klamboe. En trouwens waarom zit er hier geen glas in de ramen en kan de deur niet op slot? Was ik maar bij Freddy thuis gebleven..... (to be continued)

Boyd

Hij is 2 meter 5 en stapt een Utopia binnen waar de laatste maanden de verveling en irritatie groter is dan de keuken vies. Het water zakt door het verstrijken van de tijd en persoonlijkheidsstoornissen en verslavingen worden meer en meer zichtbaar. De meest a-sociale is de baas. Hij onttrekt zich aan werkelijk elke verantwoordelijkheid behalve welke hem uitkomt en geniet kost en inwoning op de zak van enkele anderen. Met de komst van 2,05 meter Boyd schudt de grond onder de vermeende haan zijn voeten. Boyd is van top tot teen door zichzelf getatoeëerd en heeft een paar houtskolen als ogen, zo donker. Zonder alle inkt was het een prachtige jongen. Boyd heeft gezeten. Gebromd. Opgebost geweest. Daarover is hij meteen eerlijk. 'Oh, dan kun jij wel tegen opsluiting' grapt iemand. Zo is dat. Boyd heeft er geen enkele moeite mee samen te leven met een clubje waar hij niets mee heeft. Hij zeurt niet over zijn bed wat te kort is, niet over het eten, niet over de keuken en de douche. Boyd zeurt helemaal nergens over, al weken niet. Het enige waar Boyd over begint te zeuren is het lamlendige gedrag van de groep. Dat er niet verder gekeken wordt dan evenementen organiseren om de koelkast te blijven vullen. De poeha en de dromen waar velen mee binnen kwamen zijn als een nachtkaarsje uitgegaan, aldus Boyd. En daar heeft hij gelijk in. Deze dromers liggen het grootste deel van de dag bekers yoghurt of ijs leeg te lepelen op de bank. 'Als je geen fuck gaat doen, stem ik je eruit hoor, frietjes bakken en haartjes knippen kun je buiten ook wel doen' zegt Boyd gewoon. Hij heeft talent voor graffiti en tatoeëren. Hij kan er bakken geld mee verdienen, maar doet alleen leuke opdrachten voor leuke mensen. De Cock die de dienst uit maakte, trekt met bibberende hand tegenwoordig zijn eyeliner lijntje onder zijn ogen. Weer een dag tegen de Brahma. Die twee laten precies zien wie er echt in zichzelf gelooft en wie er doet alsof ie in zichzelf gelooft. Dat is net het verschil tussen boven de gordel en onder de gordel elkaar 'roasten'. Brommen is niet leuk, brommen is niet goed. Maar sommige mensen maken er wel iets goeds van. Chapeau Boyd, laat ze maar een poepie ruiken. Die verwende therapeutische enclave die het woordje "ik" steeds vaker op de eerste plaats in de openingszin heeft staan mag wel een beetje grond voelen trillen. Plat met die loods, ik vind het een briljant idee. Ook goed voor de kijkcijfers, en daarmee voor het voortbestaan van Utopia. Dat is een 1:1 verhouding en dat verlengt het gratis en beschermd wonen voor de rest van de groep. Als dat geen kerstgedachte van je was.......!?

whatsApp X mas

M'n kerstcake wil niet uit haar blik. Het is een huisje, met dakpannetjes, tuinhekjes en kerstboompjes tegen de gevels. En hij wil er niet uit... Even, tijdens het afkoelen, wat heb ik gelachen so far deze kerst! Gisterochtend al kwam Loesje om de hoek: "Hoe lang moet de familie eigenlijk in de oven?" en de reacties waren niet van de lucht: "Wat mij betreft tot na de koffie en de cake!" Jingle bells in heel diverse varianten (hum), waarbij me weer opvalt dat sommige mannen vergeten dat ik een vrouw ben en hem toch gewoon doorsturen naar me. Ik zit niet te wachten op getatoeëerde borsten en als je al wat langer meeleest weet je dat. De kerstavond mocht ik doorbrengen bij een van mijn oudste vriendinnen (bijna 70). Jong weduwe van een hele lieve man, en al jaren vader en moeder ineen, inmiddels schoonmoeder voor vele schoondochters, een business woman met eigen zaak sindsdien, koophuis in onderhoud, kookt als mevrouw Braakhekke en zorgt voor iedereen die het nodig heeft. Ze vertelde dat ze haar (nog getrouwde) vriendin twee Delfts blauwe tegeltjes had gegeven voor Kerst. De eerste was 'hier in deze woning, ben ik Haan koning'. Haar man vond het geweldig. Tot ze de tweede uitpakte: 'als ik Hen er niet ben'. Daarmee zette ze de toon voor een hilarische avond met zonen en dochters, aanhang en kinderen. Heb in tijden niet zo gelachen, wat zijn mensen toch leuk. In alle feestgedruis bleven de WhatsAppjes binnen pingen. Straattheater van een kerstman in Italië, briljant gevonden. En dan deze: "The hot new toy this Christmas is "Divorced Barbie". It costs a whopping 265,95 US dollars. But, it comes with Ken's house, Ken's boat, Ken's car, Ken's Furniture and one of Ken's friends."
Er was welgeteld een kerst WhatsApp die me de oorspronkelijke boodschap van deze dagen deelde. Maria met haar kerstkindje en drie engelen er omheen in de metro, een prachtig schilderij. Ik ben de zender dankbaar. En dat weet ie. Hoe dan ook: ik wens jullie allemaal fijne kerst toe. Dat kan relatief en geheel naar eigen wens, of draaiend in een familieschema waar je achteraf toch goed op terug kijkt (echt). Iemand missen is rechtevenredig aan wat je voor iemand voelt, dus niets om verdrietig om te zijn. Wees blij dat je het voelen mag. En alles beter dan Ken lijkt me. (leren jullie Ken's nou werkelijk niets van elkaar?)

Merry X mas, liefs Tess

heartshaking hotel

Excuses, maar zo'n ontbijttafeltje jaagt mij de stuipen op het lijf. Ik voel subbiet een kater opkomen en de Richard Kleiderman piano spelen. Van die pianoklanken van 'Goeiemorgen wat is het hier relaxed. Ik kom zo bij u voor thee of koffie en de rest kunt u van het buffet schrapen. De scrambled eggs zijn op tot onze spijt. Rechtsdraaiende yoghurt met spelt en havermout is er nog in overvloed'. Dan zijn er globaal twee types stellen te onderscheiden: zij die hun bedkussen nog in hun kapsel hebben zitten of met een schuine streep in hun wang gekliefd rondlopen tot een uur of 13:00, en zij die met nat haar en een grote grijns voor elkaar jus d'orange halen. Het eerste stel zit gedurende het hele ontbijttafereel zwijgend tegenover elkaar. Doof van Richard Kleiderman, hun leven overziend in yoghurt met spelt en zich verbijtend over hun huwelijk wat eigenlijk dertien jaar te lang heeft geduurd. Het andere stel is op zeker een minnaar(es) en een getrouwde partner. Ze zijn er even tussenuit in een geografisch ver van huis gekozen grote stad. (En verrek, kwamen ze toch gisteravond een collega tegen in de Bijenkorf...) Ze lachen en stralen en hebben honderduit te delen met elkaar. Ze kijken amper op hun bord, hebben hun scrambled eggs gewoon besteld en laten hun haar drogen tijdens het ontbijt omdat ze tot de laatste minuut bed en bad hebben benut. Waar zij zich met trots door Svetlana laten begroeten met haar stalen koffiekannetje, schamen de spelt-eters zich dat ze als duo aangesproken worden. Blijf weg bij die ontbijttafeltjes, het zijn libidokillers. Of zorg dat je zo lang mogelijk scrambled eggs op je bord hebt (en nat haar).

Zus (en zo)

Ik heb geen zus. Het lijkt me zo vet gaaf om een zus te hebben. Een mede vrouw die uit hetzelfde nest komt, met wie je je leven lang kunt praten over dat nest. Of kunt zwijgen over dat nest, omdat ze er simpelweg ook uit komt. Een zus met wie je lekker over je ouders kunt roddelen, of een zus waar je op kraamvisite gaat omdat ze je net met veel moed en dapperheid tante heeft gemaakt. Een zus met wie je het kerstdiner in gangen verdeeld, een zus voor wie je de boodschappen doet als ze ziek is, of die op je kinderen past als je er even een weekendje tussenuit wilt. Een zus met wie je de grote familiefeesten of familiedrama's overleeft, een zus die in je bed kruipt omdat ze toch gewoon je zus is, en met wie je dan de hele nacht ligt te kletsen over "weet je nog".

Eigenlijk heb ik wel een zus. Ik heb er wel een paar. Ze komen niet uit hetzelfde nest, maar aan alle andere wensen voldoen ze wel. Het zijn mijn vriendinnen. Ze variëren van midden twintig tot over de tachtig. Ik heet echt tante Tess voor sommige van hun kinderen en ik overleef alle familiefeesten en familiedrama's met hen, voor hen, door hen. Ze doen boodschappen voor me als ik ziek ben, en ze passen op mijn kind als ik weg moet of weg wil. En ik voel ook een blauw zwaailicht in me opkomen als ze mijn hulp nodig hebben en sta er als ze zich melden, of als ik het zelf voel aankomen. Zoals geschreven ga ik liever op mannenweekend dan op vrouwenweekend, maar vrouwen onderling in de zussenstand kan hemel op aarde zijn. Wij leveren niet iets in van onszelf als we iets weggeven, voor ons is delen vermenigvuldigen van de zussenband. Voor ons geeft een knuffel of dikke zoen nooit interpretatiecomplicatie. Wij kunnen elkaar helpen zonder precies te weten wat we doen. Dat boeit ons niet. We zijn er gewoon. En we weten van elkaar dat we er zijn. Een whatsappje bij elkaar vandaan. Dank lieve zussen, ik heb meer dan ik wensen kan met jullie.

Hartendief

Het is alweer bijna weekend. Hoewel ik mijn ogen bijna niet meer op het getal onder "in-box" durf te laten vallen, of op de rode uitroeptekens in de kantlijn, was het een bijzondere week. Een week met ont-moetingen. Het begon met een prachtig telefoongesprek met de meest intelligente man die ons bedrijf rijk is (dat wil zeggen: we huren hem in...). Na gedane zaken afgestemd te hebben raakten we in een meer persoonlijk gesprek verwikkeld. Of eigenlijk niet eens verwikkeld: het was het meest heldere gesprek dat we gevoerd hebben tot nu toe. Zonder op de inhoud in te gaan kan ik zeggen dat het over liefde nemen en liefde geven ging. Deze man, dit mens, was al even briljant in die gedachte, dan ik hem ken in de echt onderscheidende kwaliteit van zijn werk en de werkelijk onweerstaanbare correcte en empathische manier van omgang met zijn "collega/opdrachtnemers". Ik vertel hem dat we de echtgenoot, advocaat, chef, collega en compagnon krijgen die ons toekomt, en ik het als een diamond ring zie met hem het jaar af te mogen sluiten. En niet in de laatste plaats vanwege zijn doorkijk op geven en nemen in zijn privé-leven. Zoals (nooit) gezegd, heb ik in mijn jonge leven een  partner aan de dood verloren. Op de scheidslijn van leven en dood voel je exact wat deze man in levende glorie uitdraagt en voorleeft, kan ik je vertellen. Verderop in de week open ik een vergadering en mijn blik valt op een collega die ik niet verwacht had te zien zitten. In de pauze snel ik me naar hem toe om hem te vertellen hoe blij ik ben hem te zien en of hij zeker weet hier te willen zijn op dit moment. Hij heeft zijn lief verloren in een tijdsbestek van 14 dagen. Van een klein beetje pijn in een ledemaat, naar vol met de gevreesde ziekt en overleden. Ja, in twee weken tijd. "En wij hadden het geweldig samen, we waren wat je noemt een heerlijk stel", zegt hij met opkomende tranen in zijn ogen. Hij grabbelt in zijn laptoptas en haalt een foto van een blakende vrouw van zes weken voor haar dood tevoorschijn. Ik vraag hem hoe lang hij van haar leven heeft kunnen genieten. Hij noemt me een flink aantal jaren en een lach verschijnt door zijn tranen.

Als ik naar huis rijd, voel ik geen enkele werkstress meer. Dankzij deze hartendieven. Hartendieven die me hun leven delen en me wijzen op de bodem van ons bestaan, de basis onder onze voeten. Dat is geen "in-box". Dat is liefde. Respect. Dankbaarheid.

de zak

Als iedereen op bed ligt ga ik lekker even naar buiten. Het carillon speelt "oh kom er eens kijken". Wat een heerlijk dorp is dit toch. Ik hoop maar dat het binnen niet te horen is, anders zijn ze zo weer op weg naar hun schoen terwijl de klok van 12 nog niet geslagen heeft en de maan nog maar een paar uur in functie is. Met deze tijd heb je ook echt zo'n Sinterklaas-maantje, zo'n schilletje, zo'n partje wassende maan (jaja, mevrouw is en kenner), waarvan je als kind dacht dat je er lekker in kon gaan zitten om de aarde te bekijken. Ik hoest en proest nog steeds. Sinds mijn verjaardag is er weinig veranderd. Ik hoop dat Sint daarvoor nog wat in zijn zak doet voor me. In de rest ben ik redelijk voorzien. Inmiddels is mijn zak ook redelijk gevuld, dat wil zeggen de jute. Broekzak-vestzak schiet al aardig op. Kom maar op met die dertiende maand. Ik schrijf sinds de dikke muis 12 gedichten per uur, hetgeen ik best veel vind en me aardig wat tijd bespaart. Hoewel, er is een enkele waarover ik al weken doe. Gewoon, omdat ie uit mijn tenen komt. Zometeen nog even de laatste puntjes op de chocolade "i" en dan laten we het maar weer over ons heenkomen. Het wordt vast weer gezellig. Vanavond lekker mijn eeuwige kerstfilm naast de boom kijken (dames: jullie weten vast welke), lekker in mijn joggingbroek met Gluhwein bij de houtkachel en de hond op mijn voeten. Telefoons uit en de deur op slot. Knappe Piet die nog roet in het eten gooit!
Ik wens jullie een fijne sinterklaas, met of zonder kids. Een lekker avondje zelf of samen. Na maandag gelukkig geen tig halve paren schoenen meer verspreid door het huis....wat zou dat kosten, weekje Lapland?

horse and hunk

'Hoe gaat het met je verkoudheid, en hoe was het op stal?' vraagt Joni. 'Geweldig, echt. Het vriest vier graden en die beesten staan al een uurtje of 6 op 9 vierkante meter, die zijn fris. En met fris bedoel ik gestoord. 1 PK van bijna 500 kilo gestoord paardenvlees. Wat een lol. En zwart dat ie was. Eerst de bevroren stront uit zijn hoeven krabben, dan de modder uit zijn wintervacht en ondertussen manen tot stilstaan. Echt te gek mooie hobby. En ook echt fijn om met bevroren vingers 60 riempjes vast te maken, waaronder dat geheister met die buikriem. Weet je hoe je handen eruit zien na een paar weken paarden in de winter? En uiteindelijk kunnen ze er op gaan zitten, in de binnenbaan met 4x650 kilo gestoord paardenvlees erbij. Groot, zwart, bruin en dus gevaarlijk. Echt enorm ontspannen even naar de paarden'. Joni heeft nog niet opgehangen. Maar achteraf heeft ze tijdens mijn gepassioneerde verslag van een rondje mee naar paardrijden een briljant plan opgevat voor zwarte piet....

Als ik later die week haar schatje even uitlaat, ligt er een kadootje bij de riem. Dat neem ik (goddank) ingepakt mee naar huis. Terwijl de koffie loopt, staar ik naar het kleine pietje op het roze pakje. Wat zou het zijn? Het ziet er vrouwelijk uit, mooi fuchsia roze met strik. Ik app haar eerst. 'Wat lief een kadootje! Ben benieuwd! x Tess'. Meteen komt er terug 'Omdat je zo van paarden houdt'. De tien minuten die daarop volgden komen er twaalf maanden van 2017 voorbij, afgetrapt door een paard en een hunk. Op elk blad dat ik om sla staan dezelfde ingrediënten, maar dan van een andere slager: een Brazillian gewaxte hunk met sixpack en bergsokken in zijn spijkerbroek, een grote glimmende knol met een hoofdstel dat niet goed zit en een spijkerbroek die afgezakt is tot de 30e of 31e van die maand. Ik zie hunks op quarter horses met gebalde biceps en schuim om de mond (de hunk), ideale schoonzonen geurend naar Zwitsal en fluisterend met een bruine Vos, en narcisten op stal met een zwarte Fries aan de hand in de "look at me" stand. Hup, zo vanuit de Scoda Fabia met kinderzitje even voor 50 Euro de eigenwaarde opkrikken voor de kerstdagen. 'Papa is fotomodel geweest. Ja, mama ook, maar dat was in de brochure van Kras reizen schat, papa stond vrijwel in de Playboy!' Ik hang m op stal. Zullen de dames fijn vinden. Zulke mooie paarden.

Keu

Tegenwoordig is onze "Jordaan" met Davidsterren en kersttakken straatverlicht. Dat maakt de stappen naar ons kleine kroegje nog gezelliger. Als ik, uiteraard weer te laat, naast Joni op de barkruk plof, zwaaien er achterin het duister twee armen bij de biljarttafel. De handkussen blazen vanaf het biljart naar ons toe, en van ons weer terug naar het biljart. Tim en Tom zijn zo bekend in de biljartwereld dat ik ze niet bij hun eigen naam kan noemen. Dat past gewoon niet in ons kroegje, dat we authentiek gezellig willen houden en waar ook Tim en Tom even vrij van groupies en tactische vragen zichzelf kunnen zijn met hun innig geliefde biljart. Ik vind het wel mooi, dat mannen naar de kroeg gaan zonder de primaire doelstelling van 'wijven scoren' of zat worden. Enkele weken geleden heb ik me door hen laten voorlichten op hun spel. Over de oorsprong van biljart (eeuwen oud, voorheen alleen voor de adel) en over de technieken en spelregels. Tot zover de theorie, nog te volgen . En dan laten Tim en Tom even zien hoe het in de praktijk werkt. Het is alsof ik naar illusionisten zit te kijken. Ze vertellen eerst hoe de bal moet gaan rollen en welke hij wanneer moet raken. Dat moet ik al bijna opschrijven om te kunnen checken of het straks als de keu de route in gang zet geen 'gelul' was. Een soort van loodrecht op Brussel, langs Parijs, via Barcelona-Ramblas rechterzijde Basel aantikken en ongeveer op de A10 rond Amsterdam eindigen. Vandaag nog. Tim en Tom zo gezegd zo gedaan....en niet een keer, wel zes keer. Ze zijn geconcentreerd maar toch ook weer erg ontspannen. Steeds hun eigen stand op het bord bijhoudend. Gentlemen, geen ge-OH of gesteggel. En lekker stil en rustig. Borreltje erbij. De mannen zijn senang. Ik weet zeker dat zij heel veel biljartwedstrijden hebben gespeeld. Dat kan niet anders. Maar geen woord erover als je er niet naar vraagt. Zo zijn ze. Bescheidenheid siert de mens. (Ik heb het natuurlijk wel even gevraagd, zo onbescheiden ben ik dan weer wel). Waar de jachtvlieger "het handje" moet hebben (een onverklaard talent om de straaljager exact te kunnen  besturen), zullen biljartprofs ongetwijfeld "het armpje" hebben, maar daarbij heb ik meteen twee profs bijles wiskunde B in de smiezen voor als eindexamen voor de deur staat. Dankjewel Tim en Tom, voor de doorkijk in jullie sport en talent. En voor jullie mega geduld met mij : ).

Snaterdag

Je kunt het meisje wel uit de koorts halen, maar de koorts niet uit het meisje ben ik achter. Als een fazant in het natte gras begeef ik me op weg naar de supermarkt. Daarna even naar de parfumerie. De ergste zeehondgeluiden nog even buiten de deur laten klinkend, zet ik even later mijn tas zwetend bij de kassa. Ik zet geen stap meer. Drie Leni's 't Hart kijken me verbouwereerd aan in een lege winkel. 'Ben je ziek meid?' 'Nee, veel erger joh, mijn mascara is leeg' antwoord ik. 'De combinatie van ziek zijn en door je mascara heen zijn is helemaal niet te verstouwen' licht ik nog even toe. Ze komen meteen in de benen. 'Welke heb je?' 'Extreme somptueus dinges' zeg ik 'van Lauder'. Het wordt geregeld. Nog even mijn pasje langs de scanner. 'Oh, je bent ook net jarig geweest zie ik?' 'Ja, dat was een paar dagen geleden, in zelfde staat ongeveer'. Dat ik uit moet zieken, cognac moet drinken en lak aan mijn werk moet hebben, zeggen de Leni's. Mama's kunnen niet ziek zijn. Dat is het mooie van moeder zijn: je trapt er gewoon niet in zolang het echt niet hoeft. Omdat ik afgelopen week alles behalve het toonbeeld van schoolinspiratie ben geweest, besluit ik warme kibbeling mee te nemen voor thuis. Daar scoor je punten mee. Next stop: visboer. Gelukkig heeft hij ook een toonbank, precies op schouder hoogte. Ik slinger mijn twee armen in de visresten en klets om mijn vermoeidheid heen. 'Mijn moeder zegt altijd dat u zo'n ongelooflijk lekkere visboer bent, mag ik eens kijken?' De visboer kijkt alsof ie in de maling wordt genomen maar vraagt toch nog 'Hoe oud is je moeder?' Hihihihi...... De kibbeling is snel klaar en mijn huis ver weg. Mijn bed nog verder. Maar we komen er wel.

Birthday Fever

'Dag schatje, gauw terug in bed hoor. Het is nog lang geen tijd...' In het donker ontwaar ik op mijn voeteneinde een kind, een kat en een vol dienblad. 'Mam, het is tijd voor je verjaardag!' Ik haast me overeind en knip het bedlampje aan. Mijn kleine lieverd is al een uur op om ontbijt voor me te maken. Ik moet en zal normaal doen en zelfs een beetje meer dan dat. 'Oh lekker, pepernoten en feestvlokken! Superlekker, kom gauw onder de wol'. We knagen woordloos aan ons ontbijt, warm verknuffeld in de kussens. 'Wat een gezellig begin van mijn verjaardag...' mompel ik. En dan schieten we allebei in de lach. 'Ik heb zin in de zon, mam'. 'Ik ook lieverd, nog een maandje of zeven en we gaan er weer voor! Echt het vliegt voorbij'. We gieren van het lachen.
Even later splitsen zich onze wegen. respectievelijk naar school en terug in bed. Ik voel me hondsziek maar dat ga ik niemand vertellen neem ik me voor. Zolang de postbode en de bloemenman nog niet onderweg zijn, kan ik nog even slapen. Om 11 uur ruk ik mijn badkamerlade open voor de beste foundation (emergency tube), zet Spotify aan en stap onder de warme douche. Ik ga er een fijne dag van maken en Fever krijgt mij er niet van af. En het lukte. Niet in de laatste plaats door de emergency tube. Juist door mijn (bijna) champagne ontbijt en al het liefs dat die dag nog ging volgen. Ik heb gebloosd, gelachen, geknuffeld en een traan geroerd. Taart en bloemen gesneden en me verwend gevoeld. En aan het einde van de dag werd er een glaasje geheven op het blad waarin ook De Dikke Muis haar plaats had gekregen. Met een bandje en oude en nieuwe bekenden. Al whatsappend dreef ik terug mijn dromen in. Wat een heerlijke dag.

NYC blues

En dan is het ineens alweer vrijdag. De zon schijnt door de grote koude ramen van de Starbucks. Mijn laatste afspraak van de werkweek. Ik plof op het leren bankje, kwak mijn tassen neer en vecht me uit mijn sjaal. Buiten schijnt een heldere herfstzon. Er zit nog blad aan de bomen terwijl de vorst zich al heeft aangediend. Ineens ben ik terug in New York City. Starbucks en free wifi. Ook hier hangt de kerst al in de coffee. De muziek is zacht en lieflijk en de bediening aller Amerikaanst, zij het door een gezellige Irish man. Wat een verademing na alle hektiek van de afgelopen week. Alle hardheid en haast wordt ongedaan gemaakt door Cinnamon en Macchiato. Gosh wat was New York City gaaf vorig jaar. Zeven uur tegen mijn zin in gevlogen, bedwelmd door champagne en verstopt achter See Buy Fly een van de mooiste metropolen van de wereld leren kennen. De kerstsfeer in The Boathouse midden in Central Park, de guirlandes om de schouw, de leren feauteuils verwarmd door het haardvuur en Mister Big die dronk als een uitgedroogde dromedaris in de woestijn. Voor het eerst deze week gniffel ik weer. Als ik straks thuis kom, haal ik hem gewoon van zolder. Hup de NYC versiering er weer in en Elvis P en Frank S weer in de CD player. Wat kan mij het schelen. Gluhwein en hout in de mini en een heerlijke Viking op de bank. Ik kom eraan december, wie doet mij wat.

schaamschot

Dat heet een schaamschot, zo'n paneeltje alucobond waar achter je hem uit de broek kunt vissen om hem leeg te laten lopen boven een porseleinen bakje aan de muur. Niet zo gek dat mannen met "de zakken vol" wel eens in de war zijn met de wasbak, niet? Martin Gaus zou zeggen "zo heb je hem zelf geconditioneerd". En zo is dat, Martin. Belachelijk is het. Ik heb die dingen in mijn jonge jaren voor een prima uurtarief zelf schoon gemaakt. Je weet niet wat er allemaal ter aarde stort tijdens dat gegrabbel en afstortritueel. Ik spoelde mijn gele sorbohandschoentjes niet eens meer af nadien: die gingen rechtsreeks na deze laatste hekkensluiter van de dag de recycling koffiebekertjes bak in. Bah. Het is ook geen gezicht man, dat gelul tussen die schaamschotten. Alsof je op het voetbalveld op linie klaar staat om het volkslied te zingen en niet rechts en links van je mag kijken. (Dat doen ze ook niet trouwens, zouden ze dat op de plee geoefend hebben? Tussen de schaamschotten? Jongens pak hem erbij en zing uit volle borst zonder je hoofd af te wenden?)
De gezellige zeikerds beginnen een gesprekje, schijnt. "Woar kom ie vondoan?" of "Keigezellig hier he?" En snel weer voor je kijken. En als het hele ritueel tot een einde is gekomen, alles weer terugsjorren en nog even vriendelijk zijwaarts knikken "veul plezier, houdoe en bedankt". En dan zonder handenwassen weer lekker de dierentuin in of op naar de bar. Ik vind het zo'n belachelijk gedoe. Er zijn toch ongeveer net zoveel mannen als vrouwen op de wereld, waarom moet er dan voor het mannen-urineren zoveel ruimte bespaard worden? Waarom moet dat effe vlug vlug in open ruimte? Is het toch weer een Bokito kwestie "wie heeft de grootste?" Zouden de reutjes elkaar te lang missen als ze achter gesloten deuren hun toiletgang zouden gaan? Zijn ze dan bang te lang te zwak in aantal te zijn en door ons overgenomen te worden? Of zijn ze bang dat er brand uitbreekt en ze anders niet snel genoeg hun specimen veilig kunnen stellen? Nooit aan pi(c)kpockets gedacht?

dierenarts

Mijn hond heeft een teek in zijn buik, zo lijkt het. Ik ben van de wetenschap en waarheidsvinding: twee zwarte pootjes steken uit een kaal buikje en er zit een rode ring omheen. Het geheel prijkt op een dikke bult. Dat kan foute boel worden. KAN foute boel worden, hoeft niet. Maar Lyme en mijn hond mogen geen vrienden worden. Dus naar de DA, de dierenarts. In dit dorp betekent dat "kassa" en zeker op zaterdag. En zo gaat dat......:

Het roodharige dierenartsje staat klaar met een gemaakte stevige handdruk en een misselijkmakende nep lach. Ze peutert wat aan de zwarte pootjes met vijf pincetten voor olifantencastratie en dus kan ze het object niet te pakken krijgen. "Ik moet hem echt even onder narcose brengen en open snijden. Misschien is het wel een korenaar en dan kruipt ie zijn buik in en moeten we zijn buik nog open halen". Mijn kind kijkt naar haar alsof ze een horror clown is. Gelukkig hoort ze mama zeggen dat dat geen goed plan is. Een extreem bizar waanzinnig stupide ongelooflijk geldkloppersplan zelfs. "De klier is helemaal opgezet", zegt ze. Ik vraag haar of de bult een klier is. "Dat weet ik niet zeker, dat zie ik pas als ik hem open maak". Zeker griep gehad bij anatomie? Je weet toch wel het verschil tussen een bijbal, een klier en een abces mag ik hopen? Met een beetje mazzel had je dus in een lymfeklier staan snijden zometeen? To do what? Een op hol geslagen korenaar uit de lymfevaten bevrijden ofzo? Are you mental? Even twijfel ik of het syndroom van munchausen by proxy hier voor mijn neus staat. (Die mensen bedenken hun kinderen chronisch ziek om ze afhankelijk van hen te houden) "Wat is je alternatieve voorstel?" vraag ik. "Dat u met de hond in een badje soda gaat zitten en honingzalf op de wond smeert". "De wond die je net met die vijf olifantpincetten hebt gemaakt? Waar is je Tweezerman?" "Die kon ik niet vinden" zegt rooie Sien blozend. Ik kom niet op zaterdagochtend een consult betalen voor soda en honing leg ik haar uit. Dat kan ik zelf wel bedenken en het helpt niet echt tegen Lyme he.... "Antibioticum voor Lyme krijgt u sowieso niet, daarvan worden de teken resistent. U leest allemaal teveel internet". "Ah, overheidsvoorschrift over de rug van mijn hond en portemonnee?" Mijn kind heeft het helemaal gehad van de bitchfight en gaat naar buiten met de magische woorden "mama, ik moet even bellen hoor". Koperdraadje zegt "of ontstekingsremmers, dat wil ik nog wel doen". "Ontstekingsremmers slaan alleen de ontstekingsreactie van het lichaam plat, dan sta ik hier dinsdag weer". Ik vertel het koperdraadje dat ik voorstel een kuur tegen de ontsteking te geven, die waarschijnlijk bacterieel is omdat ie zo plaatselijk lijkt, gezien de enorme bult. En daarbij de ontstekingsremmer omdat daar een pijnstiller bij in zit en dat nu wel nodig is met die bloederige toestand door de castratiematerialen van Jumbo bij zijn edele delen. "Ik ben er niet voor, u zult zien dat u hier volgende week weer staat als u dat doet". Ik ben er klaar mee. "Ik weet niet of jouw vader roest in zijn piep had, maar je hebt de hond niet eens gecontroleerd op klierzwelling of koorts, je gaat meteen voor de hoofdprijs en weigert de ziekte van Lyme serieus te nemen, ondanks een enorme rode tekenring op dit dier. Alleen maar omdat je een mailtje van het RIVM hebt gehad waarin staat dat dieren resistent worden tegen de stoffen die ze bestrijden. Mens, dat gegeven is al zo oud als de weg naar Rome. Als je het niet erg vindt pak ik nu mijn beest weer in, dank voor de schade, vijf dagen breed spectrum antibioticum en drie dagen ontstekingsremmer alsjeblieft en anders kun je geen cent en een slechte recensie van me krijgen, naar je baas en op jullie website (we lezen immers allemaal teveel op internet, komt dat even goed uit). En die doe ik dan met rode pen, ok?". 57 Euro lichter, een bloedende hond en een chagrijnig smoel op mijn vrije zaterdagochtend en geen diagnose. Ik weet zelf het verschil wel tussen een bijbal, een lymfeklier en een abces. Woef.

Ozmir

Ozmir kwam terug naar het ziekenhuis. Mijn vriendin op ziekenbezoek op de zaal van Ozmir was getuige van Ozmir en zijn "karakter". Ozmir hing met half blote behaarde buik in zijn bed, zijn leuter nog net binnen textielgrenzen. Zijn vrouw en dochter zaten als lucht naast zijn bed. Waarschijnlijk mochten ze hem brengen en halen, maar dan verder de zaal ook niet af en mond houden. Zijn voet was gebroken en verkeerd gezet. (Wij denken opzettelijk en dat denken jullie zometeen ook) Anyway, de hersteloperatie liet een ontstekend wondje na van een vierkante centimeter, daar waar de pin in de voet zat. En nu ging Ozmir een "zak anspannen tegen ziekenhus". Echt waar. Een "zak anspannen tegen ziekenhus". "Bij ons dit nooit geburd, bij ons beter" zei Ozmir. Ozmir vond ook dat hij heel lang moest wachten op de verpleegster. En toen de verpleegster kwam kreeg ze van Ozmir onder uit de "zak". Hij zei tegen haar (inmiddels 8,5 uur nonstop in de benen voor een appel en een ei) "echt war, iek ga zak anspannen tegen jullie". Mijn vriendin probeerde nog "Nou mijnheer, u wordt toch goed verzorgd hier, samen met alle andere patiënten?" maar Ozmir zei "wat nou, wat nou". "Wat nou" betekent een soort "hallo" in het Nederlands denken wij. Je hoort het zo vaak als je begroet wordt. De verpleegster stelde Ozmir een paar vragen. Of hij rookte en/of dronk. Ozmir antwoordde dat hij beide deed. Toen vroeg de verpleegster of hij drugs gebruike. "Ja" zei Ozmir schaamteloos. Liegen mag niet van de god van Ozmir, keurig Ozmir. Iedereen trok de wenkbrauwen op. Dat is een hele goede oefening als je bedlegerig bent. De hele zaal trok de wenkbrauwen op dankzij de coachende woorden van Ozmir. Hij ging weer verder waar hij gebleven was. "Echt war, diet ies niet normal, iek ga zak anspannen tegen ziekenhus". Het werd allemaal vrij duidelijk. De verpleegster was vrouw en moest opschieten met zorgen en als dank voor haar zorg kreeg ze dan een "zak angespannen". Ik zou die hangende ranzige half ontklede imprint op mijn netvlies er in een dikke schadeclaim vanaf trekken en meteen "48 uur nuchter blijven" aankruisen op zijn menukaart voor de keuken. En dan nog een geeltje naar de orthopeed: gelieve voet omgekeerd terugplaatsen, pin door kop en kom rammen en dan ticket schiphol (betaald uit de personeelspot) aan zijn gratis ter beschikking gestelde kruk nieten. "Wat nou", Ozmir. "Zak" erin.

Pipo (2)

De prijs van houtvezel is sinds eind vorige week enorm gedaald merkte ik. (ik "shop until ik drop" met dat spul voor mijn roze speksetje Ben en Jerry) En dat komt natuurlijk door die kutpipo (sorry). Het circus is dood, de piste blijft leeg. De houtvezel op de plank. En dan kom ik naar de groothandel en heb eindelijk, eindelijk voordeel van Pipo: van 9 voor 3 euro 10 liter houtvezel. In Amerika staan de tijgerhokken en gestringde trapezemeisjes al op Ebay. Duizend rode klapstoeltjes voor een prikkie, 12 witte poedels voor de prijs van 1. Bassie van Adriaan had een helder moment, dat ze meteen door een journalist in de krant hebben gesleept: Hij denkt dat de horrorclown Pipo imagoschade toebrengt. Bassie; het is anders. Pipo krijgt eindelijk het imago dat hem toekomt. Als je denkt iemand met een picorni(e) klauwhamer met de dood te moeten bedreigen, doe dat dan gewoon met je eigen neus. Kom er dan ook gewoon voor uit dat je de rest van je leven iedereen blijft straffen voor de kleur van je kinderfietsje en dat die straf met de jaren meer en meer TBS waardig wordt wat jou betreft (omdat niemand kan bedenken dat je jou alsnog je klauwhamer kan doen laten vallen door je een blauwe kleuterfietsje in ruil aan te bieden, want dat verzinnen wij namelijk niet en ik vind dat niet zo gek, jij?)
Goed voorbeeld doet goed volgen: er zijn meer psychiatrische patiënten op de wachtlijst in hun verkleedkist gedoken. Ze duiken nu overal op. Niet iedereen heeft TBS waardige bedoelingen, sommigen gaan zelfs geweldloos op pad met alleen het wapen "BOEH!!!". Deze clowns treft een frisse opknapbeurt als ie tegen zijn klantjes aan loopt. En terecht. Dat masochistische gedoe houd je maar voor de slaapkamer of de dinges-boerderij. In ons dorpje loopt ook zo'n "kortste route paadje" naar de sportvelden (waar niet). Het zijn die paadjes waar "toevallig" jongens op scooters hockey meisjes lastig vallen. Als de meisjes de daders moeten beschrijven wordt het altijd een heel gekibbel uit welk land ze nou afkomstig zullen zijn geweest. Maar ook de hockey meisjes worden assertiever. Twee zomers geleden hebben ze de geparfumeerde gouden kettingdragers met heuptasjes een paar rake klappen gegeven met hun sticks vanaf de fiets. Way to go girls! Je rechterhand hoeft er niet af, papa koopt een leuke Icewatch voor om je pols om je te herinneren aan je heldendaad. Op dit heldenpaadje is afgelopen week ook een horrorclown verschenen aan hockey jongetjes van 8 jaar. Ik denk dat Pipo het op hun blauwe fietsjes gemund had. In ieder geval dachten de jongens "wat de meisjes kunnen, kunnen wij ook". Ze hebben met z'n allen de Pipo tot munt geslagen met hun hockey sticks. Echt waar. Gewoon staan meppen met z'n allen op die rood gekrulde debiel met schuimrubberen neus. Heerlijk. I love it. You go boys! Icewatch halen bij mama!

der Gunther

Ik wil graag lepeltje lepeltje oud worden met mijn hond en kat op mijn voeteneinde en mijn slofjes voor het bed. Nee, ik wil graag lepeltje oud worden met mijn hond en kat op mijn voeteneinde en een glimlach om mijn mond. En graag ook een glimlach om de mond van die oude knar die achter me ligt. Ada dacht dat ook. Ik was net in bad haar verhaal aan het beluisteren. Ada komt uit Friesland. Dat zie je en dat hoor je. Ada ziet er nog net zo oenig uit als toen ze zes was. En toen ze 26 was ontmoette ze Gunther. Echt ik wilde wat Duitse zinnen gebruiken maar ik krijg het mijn strot niet meer uit. De Gunther was een Duitse jongen. Da mog niet van de moeder van Ada. Ik snap dat wel. Maar blijkbaar snapte ik het toch niet helemaal..... Ada is een vrolijke lieverd. Ze legt met zware tongval uit dat Gunther 'n schat van 'n jong'n was'. Ik volg je, Ada. Dat Gunther 'nooi dun keer lillek tegen hor gedaan'n had'. Ik volg je nog steeds, Ada. Ada ziet er uit als het kuiken van een kalkoen gekruist met een blauwe pauw: schriel en afgrijselijk gekleurd gekleed. Maar ze is wel heel lief. Ze heeft veel zin om Gunther na vijftig jaar weer terug te zien en haar man vindt het best. Als ie maar eindelijk van dat gezeik af is. Nou, geloof me, dat is ie straks.

Gunther komt in beeld. Hij stapt kreunend de auto uit met een bril uit 1982 op zijn hoofd waarvan de glazen vierkant en bruingestookt zijn, en zijn halve wangen bedekken. Hij zucht en steunt, hij hijgt en kreunt. "De wind is hier nog precies hetzelfde als toen. Ongelooflijk. Het licht is nog precies als toen, ik zie Ada zo weer zitten. Het lijkt wel een droom", zegt Gunther zuchtend en kreunend. (ja, ik weet het, hij deed het nog veel vaker als dat ik het neerschrijf) Hij knijpt zijn ogen samen en tuurt naar de wolken en zegt "Hoe kan het bestaan dat de wind nog precies hetzelfde is...." Ok, Gunther, ik begin me al lichtelijk aan je te irriteren. Dan gaat Gunther het dorps-cafe in, alwaar hij op een tafeltje zijn oude brieven aan Ada ziet liggen. Hij zucht en zucht en kreunt en pakt zijn voorhoofd vast en hijgt. "Heb ik zoveel brieven aan Ada geschreven?" Ben je mal, ze heeft die van Arie en Ron er ook bij gelegd om het stapeltje op te leuken, nou lekker? Krakend gaat hij zitten, te ontroerd om zijn driekwart jas uit te doen. Hij huilt "Dat ik nou deze brief die gaat over het schrijfblok dat ik van mijn vader heb gekregen er als eerste uit pak.....ongelooflijk he.....dit is niet te bevatten". Gunther, ik volg je niet. Ada kan ik volgen, maar wat klets jij nou? Als je een brief had gepakt die over de kunstheup van je moeder ging, was het dan anders geweest of was het dan ook "ongelooflijk janken geblazen"? Als alle tranen in de kieren van de (stam)Tisch zijn gelopen, zucht Gunther zich naar buiten om eindelijk zijn Ada weer te zien na vijftig jaar. Kreunend loopt hij de dijk op, Ada komt hem tegemoet als een papegaai die op het carnaval van Rio gekleed is. Haar ogen stralen en haar nageltjes zijn vrolijk rood, net als haar wollen mutsje. Gunther valt haar zuchtend in de armen en schokschoudert kreunend, terwijl er tranen uit zijn verkrampte gezicht over haar blauw-groen-bruin-geel-roze-oranje manteltje rollen. "Och Ada......wat een wonder, het is toch ongelooflijk. Jouw ogen zijn nog precies dezelfde, maar de mijne niet meer, zie je dat?". Ik zie Ada denken: zal ik nu vragen of ie ze voor twee blauwe glazen verwisseld heeft....? Ada wordt overvallen door een dikke steunende gedateerde grijze klaagdeken die Gunther heet, en snapt op slag dat het feit dat hij Duits was niets met haar moeders advies te maken had. Gunther is gewoon een ontzettende zeikerd. Het is toch ongelooflijk.

ANWB goes naked

Per ongeluk zie ik een stukje van "Alarmcentrale". Daarin wordt verslag gedaan van Nederlanders met autopech op hun vakantieverblijf in Frankrijk en de hulp die ANWB je dan verlenen kan. Je raadt het al: we zijn weer op een sneudistencamping. Ik word er zo moe van. Flup en Tooske hebben pech met de auto. Hun raampje wil niet meer dicht. Gossie. Ja, over je gulp zul je deze vakantie wel geen klachten hebben he Flup? Anyway: John van de ANWB alarmcentrale was de Sjaak. In keurig ANWB uniform met hippe koningsblauwe polo om gespierde armen, treft ie een uitgezakt naakte Flup en Tooske. Tooske haar borsten beginnen links en rechts van haar navel en hangen links en rechts van haar klapstoeltje net boven het maaiveld. Flip heeft een brommerhelm in zijn darmkanaal zitten die net in het laatste stukje is aangekomen en vlak boven zijn versmolten wasco krijtje hangt. En wat zijn ze blij die Flup en Tooske! Wat een verrukkelijke vakantie, zo poedelnaakt onder een paar olijfbomen en tussen de zoemende bijen. Op vakantie met een lege koffer in je sleurhut: echt "thrill seeking". Flup haalt John even op bij de slagboom van deze verrukkelijke camping en biedt aan "even mee te rijden" naar de standplaats. Echt. Flup zet, nog voordat John "ja" of "nee" kan zeggen, zijn harige kleffe gedoetje op de bijrijdersstoel van de ANWB bus. Afgeschreven! Alle platjes van Frankrijk weer wakker. En John bleef de Sjaak. Toen hij aan de binnenkant van het portier op zijn hurken de bekleding van de deur eraf wilde halen om bij de raamtechniek te komen, kwam Flup gezellig even mee kijken wat John aan het doen was. Als onder schot gehouden door het afgeschreven lusje van Flup, "paraat" onder zijn vette bierpens, moest arme John zijn klus klaren. Ik zag John subiet voor de korte termijn oplossing kiezen. Wasknijpers. Goeie keus John, je zit daar in de brandende zon zo'n irrelevant probleem te verhelpen voor een echtpaar dat tegen de industrialisatie is. WTF met dat elektrische raam, ik zeg wegwezen en zeker geen handen schudden met die lui. Laat ze je werkbriefje maar aftekenen met hun eigen pen. Stelletje aandachttrekkers. En was je handen van die wasknijpers. Je weet het niet.

cougar

Marga B. uut A. was een tijd geleden op televisie. Ze zong amper, maar zat met haar toy boy in haar privé studio. De toy boy voerde de boventoon in het gesprek, maar de macht van Marga B. werd vrij snel duidelijk. Ik zag het fenomeen cougar psychologisch onthuld op de buis. Toy boy dweepte over de prachtige teksten van Marga. Ze schreef ze zelf en ze waren uit haar leven gegrepen, zei toy boy, terwijl hij een traan weg pinkte (echt waar, ik praat geen onzin). Marga zat liefdevol te kijken, ontdekkend dat haar levensleed eindelijk iemand roerde, waardoor ze eindelijk bestaansrecht kreeg. Lieve toy boy: als je zelf de 30 nog niet hebt aangetikt, en je Tijgeres de 60 al, is het dan niet een beetje logisch dat ze meer heeft meegemaakt dan jij? Maakt dat haar nu de vrouw van wie je je nooit meer los wilt maken, of is dat nu eenmaal een technisch gegeven van moeder (!!) natuur: leeftijd = leef tijd? Had je moeder wel tijd voor je? Was ze wel blij met je, of moet je dat nu allemaal inhalen door op Marga te kruipen? Kroelt ze je dan lekker over je Zwitsal bolletje totdat je in slaap valt en legt ze je dan zachtjes opzij in haar Queen size boxspring om de avond nog even af te sluiten in de kroeg te A. met een man van eigen leeftijd (of ietsje ouder, Marga: aanrader) met wie ze de dingen kan bespreken en doen die bij haar leef tijd passen en haar ook nog wat persoonlijke groei en rust kunnen brengen? En moet jij niet gewoon vanaf morgen weer experimenteren met leuke strakke meiden van je eigen leeftijd, zonder al teveel bagage en met (misschien) iets minder geld, zodat jullie allebei nog plannen voor inkomsten (meestal betekent dat gewoon werken) kunnen maken?
Marga. Even. Ik vind je een hartstikke lieve leuke vrouw. Waar jij je wortels hebt liggen wonen sowieso mensen met wie ik het meestal snel kan vinden. Het land van "doe maar normaal en kom erbij". Maar laat die kinderen voor wat ze zijn. Stop achter het briefje in de broodtrommel een geeltje met "Oedipus" en zeg hem dat aan de schooldokter te geven, ok? Hij moet het echt zien te rooien met zijn eigen moeder en jij moet jezelf een mooie wijze man van je eigen leeftijd waardig vinden. Je bent nu echt wel door de gesmeerde boterhammen en Zwitsal heen, dus hup kinderzitje van je fiets af halen en de rompertjes en slaapzakjes boxen voor op zolder (met een geeltje erop: "war einmal, ist nicht mehr"). Je hebt nog 30 jaar, ga ervoor. Zo'n mooie vrouw, kom op zeg.

circus lunch

'Wat is dat ook alweer, "Angus"?' vraag ik Thomas, de dansende letters op mijn menukaart ordenend tot complete gerechten. 'Dat zijn die beesten die bij jou in de uiterwaarden lopen. Dat is biologisch in het kwadraat. Die worden niet bijgevoerd, hun hele leven lang niet. Om ze na een jaar of zes te slachten, worden ze heel rustig gevangen door middel van lokken met hooi. Niks geen gejaag enzo, geen stress in het vlees'. 'Ja,ja, de rest hoef ik niet te horen, dat deel wat na het hooi komt. Ik ga ervoor'. Het was Thomas zijn beurt de lunchlocatie te bedenken. Zijn appje: 'Omdat je zo dol op clowns bent, zie ik je 13:00 uur in het voormalig huis van Toni Boltini, ok? Er is daar ooit een Tijger ontsnapt trouwens en nooit meer terug gevonden!' Ik app terug 'Nou, die zullen ze dan vanaf 13:00 weer de kavel op zien sluipen, likkebaardend. Zie je daar, mits geen Pipo's in wijde omtrek!'
Het terrein is net een stukje Efteling zonder paddestoelen en gelaarsde katten. Een mooie koperen vijver met lekkere goudvissen vormt de entree en in de verte is een bijverblijf waar je idyllisch kunt logeren. Daarachter een kale vlakte waar Toni ooit een veel besproken aantal hectares bos kapte voor het winterverblijf van zijn dieren en een pillilutterdorp dat hij er wilde bouwen. Dat laatste heeft hem zijn populariteit op de kavel gekost: hij kon opkrassen. Naar de mening van de lilliputters is nooit gevraagd. Als het puur voorraad dwergwerpen was, kan ik me de kritiek voorstellen. 'Er zijn trouwens landen waar "pregnant eggs" op de kaart staan en een delicatesse zijn' zegt Thomas. 'Pregnant eggs? Zo'n nat kuiken koken en dan uit de schaal peuteren en opeten? Hoe ziek kun je zijn zeg. Jij brie met honing denk ik?' Ik bestel een droog glas witte, maar Thomas bedankt voor de alcohol. Hij slikt momenteel 4000 mg Paracetamol, 1 Tramadol, 2 langwerkende en naar behoefte 4 a 5 kortwerkende morfinepillen. Per etmaal. The King of Sports heeft een soort van blessure in zijn schouder, die (laten we zeggen) nogal pijnlijk is. 'Mijn' Thomas heeft namelijk nooit pijn. Ik heb het woord pijn nog nooit uit zijn mond horen komen. Dit pijnstillende menu doet overigens ook niet echt veel met hem, maar dat ter zijde. We praten over van alles en nog wat, behalve over relaties, werk en onze weekendplannen. We praten over "niet gister en toen, maar nu en morgen". Lees dat nog maar een keer. Niet gister en toen, maar nu en morgen. En hoe zich dat openbaart in je kansen en keuzes.  En vooral waarop die wijsheid gebaseerd is en wie daar wijze dingen over gezegd hebben en nog steeds zeggen. Het is heerlijk om even de essentie weer te raken met Thomas. Als we buiten komen is er een bruiloft gaande in de tuin van Boltini. 'Kijk, dat is de badmeester' zegt Thomas, knikkend naar een man met een smoking hoes aan zijn hand. 'Grote zwembroek mijnheer!' flap ik er weer eens uit. 'Ik ben daarnaast ook ambtenaar van de burgerlijke stand', zegt ie. 'Dan nog vind ik het een grote zwembroek', antwoord ik. Ik zal vandaag toch ook nog even het laatste woord hebben. Al was het maar om de pillilutters niet te kwetsen met zo'n grote zwembroek.

Gijs

Mijn kat heet Gijs. Gijs komt uit het asiel. Gijs is cool. Gijs is wel gechipt maar niet gecastreerd. Gij is een echte kater. Hij heeft een dikke kop en komt altijd met oorlogswonden thuis. Gijs krijgt onderweg honger, maar eet thuis. Exact zoals het hoort. Hij slaapt op de hooizolder van de varkens. Daar legt hij zijn dikke kop met warrig haar en verrukt smoelwerk te ruste, nadat hij zijn buik gevuld heeft. Gijs leeft eigenlijk nog een beetje in de middeleeuwen, met dat verschil dat hij geen bier drinkt. Sinds mijn vakantie had ik Gijs niet meer gezien. Er lagen nergens vluchtgegevens, dus op vakantie was ie waarschijnlijk niet. Ik sprak er niet over. Van Gijs weet je dat ie altijd weer thuis komt. En dat je dan geen vragen stelt.
En toen stond Gijs ineens voor het tuinhek. Hij had een zwart halsbandje om met een kokertje eraan. Mannen met kettingen wonen niet op onze kavel. Mannen met kettingen lopen langs, en stoppen niet bij ons huis. En terecht. Ik ben soms even kwijt wie wat precies voor bezittingen heeft, maar Gijs heeft nooit een halsbandje gekregen van mij. Temeer daar dat volkomen zinloos zou zijn: Gijs zoekt het zelf allemaal wel uit. Ik informeerde naar zijn vakantie maar hij reageerde afstandelijk. Zijn bandje moest ik doorknippen om het kokertje te kunnen bekijken. Daar zat een briefje in met 'BEL 06.......(etc)' alsof er met het openen van het kokertje een of andere bomgordel aan het aftellen was gegaan. Gauw het nummer GEBELD. 'Hallo, met Tess. Gekke vraag maar waar woont u ongeveer?' 'Dat kan ik niet zeggen, met wie spreek ik?' Jemig, gaat er een stoer doen over een 06 nummer en een kat. 'Nou, ik zie mijn kat met uw telefoonnummer thuiskomen, wat is daarvan uw bedoeling? Wilt u met me uit? Moet ik een bomgordel onschadelijk maken? Bent u van de trap gevallen?' Het bleef even stil, en daarna zo'n twintig minuten niet meer.....: 'Och heeft de arme schat toch een baasje! Wat fijn, wat heerlijk, ik vroeg het me al af. Het is zo'n lieverd weet u. Elke avond komt hij bij ons eten. Ik voer stiekem poezen op een geheime locatie, want dat mag natuurlijk niet. En hij komt altijd zo gezellig mee eten. Het is zo'n ongelooflijk lieve kat, och wat ben ik blij dat hij toch iemand heeft die van hem houdt. Het is wel een nadeel dat ie niet geholpen is, begrijpt u? Dat hij niet gecastreerd is, dat zou eigenlijk wel moeten. Hij maakt hier de poezen nogal van streek, dat vind ik wel vervelend. Hij is ze allemaal de baas, dan kunnen zij niet rustig eten. Gut hoe zullen we dit nu doen? Kunt u hem een tijdje binnen houden misschien? En u moet hem eigenlijk laten castreren....oh jee, hoe lossen we dit op? Begrijpt u mijn probleem?'
Ik ben er klaar mee. Er zijn van die mensen die dieren nog beter behandelen als mensen, als kinderen. Omdat ze helemaal klaar zijn met de mensheid (en eerlijk gezegd daar vaak ook redenen voor hebben). Dan kiezen ze voor een kort borstel kapsel, old school okselhaar en een lange regenjas met dito vriendinnen. 'Want wij willen onszelf zijn!'  'Mevrouw, als ik er aan denk krijgt u van mij een nieuw halsbandje voor uw hobby. De kat geeft u gewoon geen eten meer, dan komt ie in ieder geval niet meer voor het eten. Castreren ga ik niet aan beginnen want ik ben mijn hele leven al druk met anticonceptie geweest, op een klein poosje na, ik kan dat niet voor iedereen op mijn nek nemen. En ik ben effe mijn inbraak aan het afhandelen, dus nog langer doorzeuren over hongerige katers en welwillende poezen is nu een slecht moment. If ever. Genoeg gemiauwd nu'.

ouderavond

Ik ben sinds 0600 op, en nu is het 1855 en 545 kilometer en 6 uur vergaderen op drie locaties in drie steden later en loop ik E3 in. E3 is het lokaal voor de ouderavond op locatie 4 in stad 4. Ik lijk wel autistisch, en zo voel ik me ook. Ik plof neer naast de moeder van een vriendinnetje van mijn kind, uit ons dorp. Ze is bezweet en knalrood, ik vraag haar wat er is. 'Gefietst!' zegt ze. 'Nee joh, gekkie.....' zeg ik. (onze kinderen fietsen het 2 maal daags, 5/7). 'Wat een respect zul jij oogsten morgen aan het ontbijt!' 'Nou, ze vinden het doodnormaal hoor, omdat ze het zelf allemaal al jaren fietsen'. 'Oh ja, tuurlijk', zeg ik. Ik ben duidelijk van de Euro 95. De mentor komt ons even stickeren. Hij ziet meteen wiens moeder ik ben. Dat komt of door mijn gezicht, of door mijn gekletst. Dan wordt er uitgelegd hoe de mentor zijn werk doet. Hij is het jaar begonnen met 10 door de klas zelf geformuleerde doelen over de sfeer in de klas in een contract te schrijven voor ze. De eerste drie luiden 'wij zijn zuinig op elkaars spullen', 'wij komen voor elkaar op' en 'wij roddelen niet over elkaar'. Ik ben een watje. Ik krijg daar kippenvel van. Ik ben er trots op dat mijn kind en de klasgenootjes dit belangrijke normen en waarden vinden voor het komende schooljaar. Elk managementteam kan daar een voorbeeld aan nemen. Ik zie haar in gedachten de Raad van Bestuur van ING al voorzitten: 'Heren, wij zijn zuinig op elkaars spullen, komen voor elkaar op en roddelen niet. Kun u zich daar niet aan houden dan onthef ik u uit uw functie op laste van vernieling, samenscholing en smaad'. Laat die van mij de mores maar weer terugbrengen in het bedrijfsleven. De klas drinkt elke week een uurtje thee met de mentor om met elkaar te overleggen of de regels nog goed nagekomen worden. Wat een briljante mentor. Hij is 24 denk ik en weegt 55 kilo hooguit. Daarvan schat ik zijn IQ op 47 kilo. I like him. Dan komt de geschiedenis leraar. Hij zegt onze kinderen zelf te willen leren laten nadenken over hun verleden en onze toekomst. Hij belooft het van Rijkswege voorgeschreven programma te volgen voor de lessen, maar vindt dat veel teveel censuur op het denken van de kinderen. Het leven is nadenken, zegt hij. Nadenken over wat je wilt met je leven en waarop je die wens baseert. Om te kijken of je keuze zinvol is, kun je je verleden bevragen. Werkelijk: ik heb 545 kilometer gereden om uiteindelijk bij de beste meeting van de dag terecht te komen. Ik vraag of er nog vacatures op school zijn. Of die vraag even tot in de pauze kan wachten. (dat zal ie mijn kind vast ook af en toe vragen)
We sluiten af met de ouderadviescommissie. 'Er komt een koffie avond bij een van u thuis dit jaar, u hoort daar nog meer van'. Ik kijk de klas rond. 54 ouders. OMG. 54 ouders in mijn cottage, waar je met drie personen al moet inschikken om bij het koffieapparaat te komen en je niet op de teckel moet gaan staan, want dat is zijn favo hoekje. 'Krijg je als ouder eerst bericht voordat jullie komen?' vraag ik. 'U brengt mij van mijn 'a propos', nu weet ik niet meer wat ik nog wilde vertellen, even in mijn telefoon kijken'. Ik vond het zelf wel een vraag die je kon verwachten met zo'n boodschap, maar goed. In real (school) life had ik waarschijnlijk alweer bij de conrector gezeten......

golddiggers

Wij kennen ze. Ons dorpje is er redelijk mee doorspekt. De golddiggers. Zij kiezen hun mannen (nou ja, meestal slechts vluchtige minnaars) op inkomen. Nou ja, 'inkomen'.....op geld. Deze golddigers maakt het niet uit waar het geld precies vandaan komt, als het er maar 'in komt' en het voorradig en beschikbaar is. Dat verklaart ook het vluchtige karakter van de minnaar: die heeft zich in zijn jonge jaren vaak al een keer grondig kaalgeplukt zien overstappen op volgend liefje, zijn (vermeende) jeugdliefde en hun kinderen door tussenkomst van de rechter ruim bedeeld achter latend.
Maar hoe sterk de golddigers ook geloven dat zij de enige ware opluchting zijn na de strakke leiband van het huwelijk: ook zij worden weer ingeruild en de doorloopsnelheid wordt korter met de jaren. Dan zijn de moppies boos. Alle bezittingen die ze van zijn creditcard hebben aangeschaft worden in de eerste weken, nadat ze weer bij de andere golddigers in de 'pool' zijn teruggezet, boos in vuilniszakken gedaan. Het laat zich raden dat dit geen notebooks, ski's of hoge drukreinigers zijn, nee, we hebben het hier over kleding en schoenen, sjaals en tassen, bontjassen en stoute leren handschoentjes waarvan er geen enkel item onder de 500 euro aanschafwaarde ligt. Boos zijn ze. Stampvoetend roepen ze dat ze met lege handen (?) blijven zitten en dat ze dit niet verdiend hebben.

Tja, en dan komt het moment dat ze de vuilniszakken naar ons winkeltje brengen. Het winkeltje waar Joni en ik soms op zaterdagochtend, na koffie bij het koffiebarretje, heel eventjes gaan struinen. Wij glippen daar naar binnen en nemen botox voor lief. Het kan ons niet schelen dat we worden aangesproken met opgespoten lippen en het intellect van een kip. Wij struinen lekker even tussen de vaak ongedragen hebbedingetjes van de in de steek gelaten golddiggers. En die zijn mooi............! En ook nog voorradig en beschikbaar. En we betalen ze uit eigen zak. Van het geld dat we zelf binnengesleept hebben door er gewoon lekker voor te werken en daarvan te genieten en onszelf te ontwikkelen. En zo lopen wij er tip top bij. Van ons jurkje is er dan maar een in het dorp en van onze broek zie je geen tweede. Moschino verkopen ze hier niet, maar wij laten er de hond mee uit. Voor weinig van wat het de minnaar van de golddigger gekost heeft. Eigenlijk willen we er een kaartje aan van de oorspronkelijke gulle gever. Niet om met hem het bed in te duiken en alles te doen wat hij van ons vraagt, maar gewoon om te zeggen dat we hartstikke veel fun hebben van zijn kado's en hem hartelijk te bedanken.

slachtofferhulp

Op mijn voordeur hangt een bordje: Home is where the hugs are. Op mijn voordeur hangt niet: pak je koevoet en sla je slag. Er schijnen nog veel analfabeten te zijn in Nederland. Eentje ervan had blijkbaar mijn huis gevonden. Dat vond ik niet zo tof zeg maar. Laat ik er verder niet teveel over zeggen, maar mijn grootste zorg lag bij de kleinste uiteraard. En dan krijg je in dit land slachtofferhulp aangeboden. Die bellen je een soort van "vanzelf"  als je alle partijen van koffie hebt voorzien voor een dag of wat en alle formulieren correct hebt ingevuld en ondertekend die ook maar enigszins betrekking hebben op je drama. En dat was het (geloof me).
Als ik eindelijk weer aan werken toe ben gekomen word ik gebeld. 'Met Antoinette van slachtofferhulp, schikt het even?' Ik vertel Antoinette dat het er van af hangt hoe lang ze me wil spreken, of het even schikt. 'Schikt het nu wel of niet?' antwoord ze me. 'Nou dat is me toch ook wat uw verhaal he. Ik moet zeggen dat mijn man een week weg is en ik de balkondeur nu 's nachts ook niet meer open laat staan hoor. Ik weet niet, maar het voelt toch onveiliger als hij er niet is, dan heb ik de boel liever afgesloten, begrijpt u? Hoe is het nu met u? Was het nu ook in de Jacobstraat gebeurd? Dat is toch bij u in de buurt, is het niet?' OMG Antoinette, WTF is jouw beroep in vredesnaam..... Ik probeer haar ter zake te laten komen door te zeggen 'Heeft u nog tips voor kinderen?' Nou, die heeft ze wel: 'Op onze site kunnen ze chatten, dat past wel bij de kinderen van tegenwoordig. Moet u onze site maar eens bekijken, daar staan goede adviezen op. Vergeten zal ze het echt nooit meer helaas. Ik heb zelf een fietser aangereden. Dat is goed afgelopen hoor, maar ook alweer 15 jaar geleden. Elke keer als ik dat kruispunt benader, ga ik langzamer rijden, nog steeds'. Ik ben echt helemaal klaar met Antoinette. Ze gaat gewoon verder. 'Wat zullen we afspreken? Ik ben nogal lastig telefonisch te bereiken want we hebben geen telefoon van de zaak, dat komt allemaal nog. Ik check wel elke dag mijn email, dus als u mijn mailadres even opschrijft? Is dat een idee? Dat u mij mailt als ik iets voor u kan betekenen?' Antoinette? Wat je voor mij kunt betekenen is beloven dat je je nooit meer met slachtoffers gaat bemoeien. En wel omdat je er zelf een bent. Ga lekker in je blote kont op het balkon liggen nu je man even weg is en neem het er lekker van. En als je er genoeg van hebt, blaas dan in je bolide met je ogen dicht met 80 km/u over betreffende kruising en zoek het lekker uit. Mij hoor je niet meer. Bedankt voor je hulp.

ISBN 9789048440399

Yeah, beschuit met dikke muisjes! De bundel met 100 blogs Dikke Muis is naar de drukker en telt 176 pagina's. Ze is te bestellen via http://www.freemusketeers.nl/boekwinkel en vanaf volgende maand ook via de boek- en webwinkels van je (boeken)keuze onder het ISBN nummer 9789048440399.

De Dikke Muis gaat uiteraard door hier op Blogger, want zonder jullie valt er immers niets te beleven. Zonder jullie was het nooit van een bundel gekomen. De teller van lezers staat inmiddels op ruim 9.500 en is verspreid over 14 landen, hoe gezellig is dat.....!

Veel leesplezier en dank!
Liefs,
Tess

reaniMini

Zaterdag is klusjesdag. Alles wat het systeem doordeweeks in de lucht houdt, wordt bij mij in principe op zaterdag bijgevuld, geserviced en gesmeerd. Mini is dan ook aan de beurt. En vandaag echt even goed. Zoveel zon op je lak, dat verdient een chique waxbehandeling. En ook even optoppen met je 5W40 liefje (houd nou toch eens maat....!), de bandjes op spanning brengen en de tank vullen voor maandag. Voedselverpakkingen eruit, opladers weer bundelen en dan gauw naar de Praxis voor Ben en Jerry. 'ABS!' zegt ze. Ik druk de rem voorzichtig in. Niks aan de hand gelukkig maar toch even van de weg af het bos in om even het boekje te checken. "Zo snel mogelijk uw remsysteem laten controleren, auto remt wel". Deal. Jij remt nog het hele weekend en ik bel maandag de garage, goed liefje? Ze zegt niets, het valt haar misschien even tegen dat ze geen voorrang op mijn weekendplannen krijgt. Dat snap ik ook, ze is er al anderhalfjaar onvoorwaardelijk voor mij, vraagt nu even onverdeelde aandacht en dan laat ik haar wachten tot maandag. Ze pikt het ook niet, want......ze start niet meer. Mini zegt niets meer als ik de sleutel omdraai, behalve een troosteloos 'tik-tik'.
Voor 184 Euro ben je dan weer het vrouwtje bij de ANWB. Tot het moment starten-lopen dan welteverstaan. Dat je al 55 voor je scooter betaalt doet aan dat geluk niets af. By the way: ik scheen nog geluk te hebben want het was actieweekend, normaal kost het 245 Euro. 'Als ie dit weekend dan nog maar komt' snuif ik nog voordat mijn melding op de lijst gaat. Jan is er vrij snel moet ik zeggen. Jan is rustig. Jan pakt een stalen pijp en begint Mini op haar dynamo te slaan. Een corrigerende tik zal het wel zijn, ik kijk het met lede ogen aan. Ze reageert niet. Jan zegt dat het de dynamo is. 'Hebben wij die liggen, Willem?' Ik rijd achter Jan aan naar het keuringsstation, dat gelukkig zaterdag en zondag in bedrijf is. En daar moet ik haar achter laten. In afwachting op de beschikbaarheid van een passende dynamo en de vaardigheid van Willem. Nog geen nacht gescheiden geweest van elkaar, behalve tijdens de vakanties over zee, en nu bij twee vreemde mannen haar uitgebluste ABS, accu en dynamo achter laten valt mij zwaar. Maar het moet. Trusten Mini, mama komt morgen terug en dan drinken we een 5W40 op de goede afloop, ok? (De man die een nieuwe accu voor zijn spiksplinternieuwe Volvo afrekent, ziet me benepen gaan bladeren in mijn telefoon. 'Pak je koffie en stap in, ik breng je wel even thuis hoor. Waar moet je heen?')

ik verrek (2)

Loet en Jeltje hebben het niet zo breed in Nederland zeggen ze. Bijna verbolgen zeggen ze in de camera 'dat ze in de toekomst zelf de huisarts moeten gaan betalen'. Loet is klusser en Jeltje werkt in de zorg. En ze zijn boos op Nederland. Iedereen wordt er slapend rijk behalve zij. Daarom hebben ze op een avond besloten naar Hongarije te gaan en daar een minicamping te gaan beginnen. Dan kunnen zij ook rijk worden namelijk, en dat is wel zo eerlijk. Hoe Loet en Jeltje elkaar hebben leren kennen laat zich raden, maar niet door zonneschijn en een voorspoedig leven. Hoewel ze niet klagen, druipt het slachtofferschap van elke stap die ze zetten. Symbiotisch aan elkaar gegroeid uit barre ellende. Barre ellende in het kwadraat maakt weer voorspoed en geluk, hebben ze onthouden. Binnen 45 minuten hebben ze een oud huis met landgoed gekocht in een land dat ze nog nooit gezien hebben en gebaseerd op slechts 1 foto van de achterzijde van het huis. 17 papegaaien moeten eerst door een Europese keuring van vogelziekten zien te komen, alvorens ingepakt op de achterbank plaats te mogen nemen, maar dan is de portemonnee ook echt leeg en kan de pot met goud in Hongarije uitgegraven worden. Op naar de makelaar en de notaris in Hongarije. Die verwelkomen hen met volle asbak en warme glimlach. 'We zitten nu eenmaal in Hongarije, dus het koopcontract is in het Hongaars, daar doen we niets aan" zegt de makelaar. De Notaris sluit aan met "alles in ordnung'. Loet en Jeltje geven elkaar van ontroering een bejaardenzoen (brrrr) en tekenen vol trots iets wat ze niet kunnen lezen. Daarna volgt de bezichtiging van hun aankoop met de makelaar. Dat vinden ze een prima volgorde. 'We zitten nu eenmaal in Hongarije, daar zal het net even anders gaan schat', zegt Loet.
Na ongeveer een tiende deel van de bezichtiging stort Jeltje in elkaar en gaat jankend in de auto zitten. Loet is de sterke factor binnen de relatie en vervolgt de bezichtiging van zijn varkensschuur zonder de twee opstallen waar hij wel voor betaald maar niet voor getekend heeft. Hij bedankt de makelaar 'voor alles' en gaat naar Jeltje met de warme woorden 'het valt mij alles mee hoor schat'. Nou lieve lui, ik zou zeggen dicht strikken maar die stalen neuzen en zoek een aannemer voor het krantenpapieren dak met aluminiumfolie. Je moet het dak immers repareren als de zon schijnt!  Die oude dakpannen zijn leuk om een amuse op te maken voor het welkomstdiner bij de openingsceremonie van de minicamping, maar zover is het nog niet. Eerst maar eens zorgen dat je er over twee maanden net zo vorstvrij bij zit als je in Nederland zat. Heel veel succes, jullie relatie kan alles aan! PS: pas op met stress en de papegaaien he, zijn ze gevoelig voor!

holiday blues

Ik mis de geur van factor 30, de strooptocht naar een droge bikini in de ochtend, en de ban van de lange broek in de avond. Ik mis het 'mama, kijk eens' vanuit het zwembad, dat me dwingt mijn ogen op te slaan uit mijn boek of Spotify uit m'n oren te trekken. Ik wil mijn voeten weer verbranden aan de hete kiezels of het fijne zand uit mijn hardloopschoenen gieten aan de vloedlijn. In een paar weken tijd ben ik een verwend nest geworden. Nu moet ik weer terug klunen naar een bestaan waarin ik zelf mijn koffie weer moet zetten en niet meer op teenslippers kan lopen. Eigen schuld, dikke bult. Dat is de prijs van onbegrensd genieten. En wat hebben we dat goed gedaan. Wat een prachtige weken tel ik terug. Er is veel gebeurd. Soms ogenschijnlijk onbelangrijk, maar van grote waarde. 'Collect moments, not things'. Ik blijf erbij. Terwijl mijn huis en haard vertroeteld werden door vrienden en vriendinnen, kon ik genieten van mijn rust en vrijheid. Het lijkt vanzelfsprekend, maar dat is het niet. Veel dank lieverds. Heb ik jullie planten niet verzopen? Ik ben er niet zo goed in, maar beter teveel dan te weinig toch? ps Joni: ik wist niet of je die klokhuizen wilde bewaren, daarom had ik ze maar in die bierglazen laten zitten op de trap. Wat was het fijn weer een biertje te doen gister met je!

De Dikke Muis ligt bij de uitgever om gedrukt te worden en de nieuwe schoolboeken staan in dozen in de kamer, klaar voor meters kaftpapier. Outlook telt 462 ongelezen mails en ik gniffel opgelucht omdat ik blijkbaar voor de vakantie de tegenwoordigheid van geest nog had om de eerste werkdag als "administratie" af te strepen en geen afspraken te plannen. Deze grijzige zondag gaan we maar weer eens oefenen in nuttig en effectief bezig zijn: de cottage weer op orde brengen en de minderjarigen enthousiast zien te krijgen voor de start van het nieuwe schooljaar. Als dat gelukt is: vanavond nog een goed en dankbaar glas wijn. Ik weet al wat ik aan trek ; )

monnikenwerk

De eieren liggen in het nest. The eagle has landed. Ik heb vierkante ogen boven diepblauwe wallen (yoehoe.....dubble wear stay in place concealer!), de servieskast is leeg, het aanrecht vol en de koffie is op (en alle militairen onder ons weet wat er daarna komt haha!). De stofzuiger, de telefoon en de wasmachine moeten echt vandaag nog aan, anders word ik sociaal maatschappelijk nog onder toezicht gesteld. 'Nou, nou, mevrouwtje, ik ben hier om u te helpen want als ik zo om me heen kijk is er iets in uw leven gebeurd waardoor u het respect voor uzelf en uw leefomgeving verloren bent'. De afgelopen dagen en nachten heb ik gewerkt aan het voltooien van het manuscript voor het boek 'de dikke muis (tijd voor een tussendoortje)'. Alles wat ik gegeten heb, heb ik rauw in de blender gegooid en daarna opgedronken en mijn bed heb ik amper gezien en nog minder met mijn ogen dicht. Het was monnikenwerk maar gisteravond heb ik op "verzenden" gedrukt en daarmee de uitgever weer aan het werk gezet. Mag die effe shakes drinken. Het laatste wat ik afgelopen nacht nog even gedaan heb is nagels lakken. (Tip: dat moet je echt doen voor het slapen gaan, dan kan ie de hele nacht onbeschadigd uitharden.)
Dus nu ga ik de sportschoenen gauw aan doen en de uiterwaarden in. Daarna de stofzuiger en de wasmachine begroeten, vast voedsel eten en vanavond lekker even uit. Joni past op mijn kroost, en hoe. Bij Joni is het een kinderparadijs zonder speelgoed. En dat zijn de beste vervangers voor jou zelf die er zijn voor je kind. Zij zorgen en vermaken vanuit hun hart en louter dat. Dat heb ik het liefst. De komende dagen neem ik even schrijfvrij. De Delsey 4WD gaat vol met jurkjes, bikini's, tubes, flesjes en spuitbussen, Bram Moszkowicz en Bart Middelburg. En dan maak ik er een luchtfoto van. Hebben jullie een fijne vakantie? Gelachen op de sneudistencamping? Geen ruzie gemaakt met je lief? (Ik sprak laatst een advocaat, en die zei me dat na het vakantieseizoen het scheidingsseizoen begint en niemand op zijn kantoor dan verlof mocht opnemen, dus trap er niet in!) Goed gesmeerd met "care and repair"? Als het monnikenwerk prijkt in een knappe cover met ISBN nummer, krijgen jullie bericht! Kan het bij een volgende reis in je handbagage, if you like. Tot spoedig, liefs Tess.

papa

Ik kan mijn draai niet vinden. Al een paar dagen niet. Het is alsof mijn hart kwijt is. Alsof mijn lijf met een groot gat in de romp rondloopt. Het blijkt dat je zonder hart gewoon kunt gaan hardlopen. Het leek me wel een remedie tegen weinig en slechte slaap. Eindelijk schijnt de zon deze morgen weer even. Als ik na een paar stramme kilometers ga uitlopen rollen er tranen over mijn wangen. Ik denk aan papa en dat ik hem zo mis. En aan degene die me zout in de wond van dat verdriet heeft gestrooid (en zelf beide ouders nog geniet). Ik bries ineens als een stier in de ochtendnevel. Dan denk ik aan gister, aan mijn gesprek met Aisha van KPN. Aisha die ik werkelijk door het slijk heb getrokken vanwege een administratieve fout van haar collega Gijs van KPN vijf weken geleden, die inmiddels waarschijnlijk al lang weer in de WW zit en zij wellicht nooit gezien heeft. Ja, mobiele aanbieders graaien als banken, waar. En ja, dat hoofddoekje kan hier gewoon af om je kenbaar te maken zoals gebruikelijk is in onze samenleving. We zijn geen schminkverhullende Pipo's in een dubieus circus. En Burkini-dag is een belachelijk idee. Maar zou ik Aisha misschien iets te stevig hebben aangepakt omdat ik papa zo mis? Zou ik tegen haar gefoeterd hebben omdat ik van alle mensen die er die dag (al dan niet met wachttijd) te bereiken waren, stampvoetend wenste dat ik papa kon bereiken? Had ik de egocentrische zoutstrooier niet moeten bellen in plaats van Aisha, en hem de volle laag moeten geven? Aisha, sorry meid. Ik had je niet zo hard hoeven treffen op je eervolle baan in het callcentre. Ik doe het je niet na, ik was voor de eerste koffiepauze van mijn eerste werkdag tijdens mijn ijzeren proeftijd al vertrokken moppie. Jij niet, jij zet door. Ik ga ook doorzetten, ok? Dankjewel dat je me die boodschap even geeft. Kom op Tess, nog even rekken en strekken, lekker douchen, ontbijt maken en de rest optrommelen. You can do it. Dikke kus pap.

k..pn

"Aisha, hallo met Tess. Ik word je worst nightmare van vandaag. Dat is niets persoonlijks maar vertel me niet dat je met een hoofddoekje onder je microfoontje zit te bellen want dan zet ik de verdubbelaar erop. Ik hou niet van mensen die er wel willen zijn maar zich niet kenbaar willen maken. Dat heb ik met Pipo ook zoals je kunt weten. En dan nog wat. Burkini-dag (de voorgestelde wekelijkse dag voor burka dragers in het zwembad, op welke bikini- en badbakdraagsters de toegang tot de zwembaden ontzegd zullen worden), hoe halen jullie het in je hoofd! Maar daar bel ik niet voor Aisha. Ik ben woest op die baas van je, en op je incompetente collega's naast je. Ja, ook die van Vodafone, ik ben niet achterlijk. Jullie laten me twee nummers bellen en op ieder nummer maarliefst minimaal 2x20 minuten in de wacht staan. Tegen zakelijk heb ik geen probleem, maar tegen herhaaldelijk grof naaien over de rug van de klant wel. En ik spreek namens half Nederland Aisha, als we even binnen de landsgrenzen blijven. En laten we dat maar even doen na alle EU drama's van het afgelopen jaar hé Aisha. Luister. Er is ook goed nieuws voor je. Dit gesprek wordt immers opgenomen voor trainingsdoeleinden? Daar zit je winst. Als je nu niet over de taai gaat van mij, me keurig en gezellig en vooral beknopt te woord blijft staan en.....het door jullie zelf veroorzaakte probleem oplost met de snelheid van het licht en de garantie van een Leatherman, dan kun je punten scoren tijdens de eerstvolgende training waar je bijeengeschaard zit met je callcentre zusjes en broertjes, in een of ander deprimerend kantoor in de buurt van het centraal station zonder parkeerplaatsen (behalve voor je vestigingsdirecteur en zijn onderlegger). Het zit namelijk zo Aisha. Jullie verkopen mij een mobiel abonnement met nummerbehoud. Jullie gaan dat regelen. Per vervaldatum van mijn huidige aanbieder nemen jullie mij en mijn(!) nummer over. Prima. Maar ineens sturen jullie een gezellig smsje dat je maandag aanstaande gaat overnemen, en dat is toch zo'n maand of vier voor de vervaldatum waar we het over hadden Aisha. Dus jij ziet het lijk dan toch ook wel drijven neem ik aan? Of zijn jullie niet zo van het water? Ik zie namelijk een afkoopfactuurtje aankomen van anderhalfhonderd bij benadering. Aisha? Onderbreek me niet ok? Dus jullie blijven nog vier maanden met je hebberige klauwen van mijn nummer af of storten nu 150 plus mijn uurtarief naar rato van 40 minuten bellen met jullie, zijnde 190 euro bruto bruto. Reken maar uit Aisha, ik ben zo klaar met je, echt, de honden lusten er geen brood van. Wat een drama zijn jullie. Jullie zouden jezelf helpen door eerst eens een half jaar in een proeftuin met dummie bellers je vak te leren alvorens al die contractwijzigingen in het eggie te gaan doorvoeren met alle ellende van dien. Die doorlooptijd van jullie van zes weken is gewoon te kort om het vak te leren maar in zes weken hengelen jullie per persoon toch 8,5 uur per dag klanten bij andere aanbieders uit de vijver? Dan kan er toch wel iemand in jullie werknemersbestand de boel foutloos leren overzetten, ook al ben jij dat niet Aisha? Hoeveel routine wil je hebben mens. My God zeg...".

all stars

"De rest komt er zo aan hoor!" zeg ik tegen Bart als we neerstrijken op ons vaste plekje in een lege ruimte en hij "hetzelfde meisjes?" zegt. (OMG, als mijn moeder dit hoort....) We vragen hoe zijn weekend was, concluderen aan de hand van zijn verslag wat voor lieverd het eigenlijk is en vertellen hem dat zijn zaakwaarnemer (tevens vriend) zijn kroegje als een perfect huisvader bemand heeft afgelopen weekend. Wij hebben dat namelijk een beetje in de gaten gehouden voor hem. Zo zijn wij. Als het maatschappelijk toch een beetje komkommertijd is doen wij dat graag voor Bart. Dan verschijnen er in de deuropening grote zwarte voetbaltassen, Adidas slippers en glimmende trainingsbroeken. De all stars zijn er. Joni en ik gniffelen naar Bart "kijk, daar zijn ze al". Wisten wij veel. Joris en Wabbo komen binnen. Ik zie geen spoortje sport aan hen behalve hun outfit en dan nog op hun schoenen na. Het is een bijeengeraapt zooitje mannen. Werkelijk niets gemeenschappelijks behalve hun badslippers en hang naar bier. Foebal is hun eeuwige alibi voor alles wat iets van hen vraagt in het leven. Succes is een keuze, ik vind het wel grappig. "Hebben jullie na het eten en voor het afruimen de sportkleren aangetrokken, de tas van vorige week gevonden en rechtstreeks de highway naar hier gepakt ofzo?". Joris komt bij ons zitten en Wabbo gaat zeven krukken verderop zitten. Ik begrijp dat wel. Joris is goed gebekt en houdt wel van wat tegengas, maar Wabbo blijkbaar niet. "Wabbo, heb je zwaar getafeld dat je daar helemaal gaat zitten?". "Ik mocht de vorige keer niet van jullie pinda's eten, dus nu hoeft het van mij niet meer" zegt ie al whats-append. "Gut, een gekwetste man. Kerel, jullie weten niet wat handen wassen na het plassen is en dan moet je gewoon van ons en onze pinda's afblijven. Wij zijn dus de bedreigde soort, niet jullie". Joris legt ons nogmaals het principe van de open relatie uit. Gaap Joris. Zeg gewoon wat je wilt zeggen en wees voorbereid op ons antwoord. Je kunt het aan. Jij wel, Wabbo niet. "Trouwens was jouw kind jarig?" roept iemand. "Hoe lang is die jarig eigenlijk?". Er is er een wakker, hoera, hoera. "Ja, dat is waar, morgen even de slingers weghalen, je hebt gelijk" zeg ik snel. Joni gaapt naast me op de kruk. Ik begrijp haar ontspanning wel. Ik heb er zelf ook een beetje last van. Bart maakt de tap schoon. Met kokend water. "Bart, pinda's van ons?".

Poppy

Michael Sembello en mijn hardloopschoenen trappelen bij de voordeur. Ik kijk naar buiten. Het regent en ik twijfel. Vier keer loop ik langs hen en haal ik mijn neus op, de vijfde keer stap ik erin, tik op play en verlaat het huis. Langs het koffiehuisje is altijd even gênant, maar dan wijst mijn neus al richting de uiterwaarden. De lauwwarme regen neemt mijn mascara mee en Michael jaagt me naar de battlefield. Letterlijk. In de uiterwaarden ligt een WO 2 historie van formaat. Er staat een kerkje in, dat gediend heeft als militair hospitaal. Het is beschoten, er zijn nog gaten zichtbaar in de muur. Het is een heerlijk vertrekpunt voor een hardloopparcours in alle vrijheid. Langs de koeien en paarden, de oude knotwilgen en de sloten omringd door korenbloemen en klaprozen. Ineens denk ik aan de "band of brothers" en mijn dierbare vriend die alles van dit gebied weet en er zoveel passie op losgelaten heeft. Ik mis hem. En ik loop. Ik loop met Michael onverwacht onvermoeibaar en dwars door de natuur. Totdat ik me bedenk dat ik even moet stoppen voor de terugweg door het dorp. Bij het kerkje. Bij de grafstenen en het monument dat "none shall be forgotten" zegt, en een grote Poppy draagt. Oordopjes uit. De Poppy is mooi, de 11e van de 11e om 11 uur. Niks stompzinnig carnaval. Als ik terugloop door het dorp ben ik moe en bezweet. Er loopt een man met een bladblazer zijn stoep schoon te blazen. Hij heeft zijn gehoorbescherming op en ik mijn oordopjes weer in. Als ik langs loop gebaar ik hem even in mijn gezicht te blazen. Voorzichtig begint ie bij mijn tenen en eindigt op mijn kruin. Life's nice.