Ik ben wat je denk ik noemt een forens. Als ik wakker word, rijd ik het dorp uit om te gaan werken en als het etenstijd is kom ik weer terug. De hond is je redding. Als je een hond hebt en die regelmatig uitlaat, leer je de buurt kennen. Zo leerde ik ook een man kennen die in een straatje achter mij woont. Hij heeft een bruine Labrador. Elke avond kwam ik hem steevast tegen op mijn route en nooit groette hij. In ons dorp is het vrij normaal elkaar te groeten, maar hij liep altijd stil langs me op in het donker met zijn chocoladebruine Labrador en zei geen woord. Een paar keer per jaar kwam hij met collectebussen aan mijn voordeur, uiteraard rond etenstijd. Nieren, hart, kanker, hij maakte zich overal sterk voor. Maar ook dan zei hij niets. Hij gromde iets wat op bedankt leek en klom over het gesloten hek terug. Ik denk dat ik wel 6 jaar heb gepraat tegen die man, zonder ooit een woord terug te krijgen. En op een dag groette hij en zei hij zelfs "ga jij maar voor" toen we tegelijkertijd een trapje op wilde naar het plantsoen. En tijdens de collectantenweek vertelde hij aan de voordeur waarvoor hij collecteerde, in plaats van me de sticker op de bus onder mijn neus te drukken. "Dankjewel en een fijne avond verder", in plaats van een grom onder zijn snor vandaan. Tijdens de opvolgende winter heb ik ontdekt waardoor hij is gaan praten. Het is heel simpel. In het schijnsel van zijn (foeilelijke) schemerlamp zag ik niet een hoofd boven de vensterbank uitsteken zoals eerder, maar twee. Ze waren samen aan het lezen, beide een bril op en een boek onder de lamp houdend.
Laatst heb ik een verfilming van een boek gezien. "Een man die Ove heet". Niet echt een hip and happening titel voor een film. Maar de film was de mooiste die ik gezien heb dit jaar, afgelopen jaren zelfs. Ove is een man van rond de zestig die iedere ochtend zijn ronde door de wijk doet, de kliko's opent, vloekt als er een pot met deksel in zit en vervolgens het glas van de deksel gaat scheiden en de klep van de kliko dichtsmijt met 115 PK, nummerborden noteert van mensen die scheef geparkeerd staan, katten opjaagt uit hun schuilplekje en niet-buurtbewoners de stuipen op het lijf jaagt als zij per ongeluk door de straat lopen zonder de buurt als eindbestemming te hebben. Ove is niet blij. Ove is niet happy in dit leven. Ove heeft een strop geknoopt om aan zijn plafondhaak te gaan hangen. Ove heeft zijn dubbelloops jachtgeweer uit de kast gehaald om onder zijn kin te zetten en zijn autoramen vast afgeplakt. Maar Ove knijpt er niet tussenuit. Hij heeft zelf niet door wie of wat hem stopt dat te doen. We zien hoe Ove geworden is wie hij werd, maar ook hoe zijn omgeving op een echt hele subtiele manier zijn leven redt, de moeite waard en zelfs tot een feest maakt. Kosteloos, moeiteloos, maar alles behalve achteloos. Blijf praten tegen stille mannen met snorren of chagrijnige gesloten vrouwen. Op een dag geef je ze de zon, misschien wel zonder dat je het weet. Echt even Ove kijken!
