Het roodharige dierenartsje staat klaar met een gemaakte stevige handdruk en een misselijkmakende nep lach. Ze peutert wat aan de zwarte pootjes met vijf pincetten voor olifantencastratie en dus kan ze het object niet te pakken krijgen. "Ik moet hem echt even onder narcose brengen en open snijden. Misschien is het wel een korenaar en dan kruipt ie zijn buik in en moeten we zijn buik nog open halen". Mijn kind kijkt naar haar alsof ze een horror clown is. Gelukkig hoort ze mama zeggen dat dat geen goed plan is. Een extreem bizar waanzinnig stupide ongelooflijk geldkloppersplan zelfs. "De klier is helemaal opgezet", zegt ze. Ik vraag haar of de bult een klier is. "Dat weet ik niet zeker, dat zie ik pas als ik hem open maak". Zeker griep gehad bij anatomie? Je weet toch wel het verschil tussen een bijbal, een klier en een abces mag ik hopen? Met een beetje mazzel had je dus in een lymfeklier staan snijden zometeen? To do what? Een op hol geslagen korenaar uit de lymfevaten bevrijden ofzo? Are you mental? Even twijfel ik of het syndroom van munchausen by proxy hier voor mijn neus staat. (Die mensen bedenken hun kinderen chronisch ziek om ze afhankelijk van hen te houden) "Wat is je alternatieve voorstel?" vraag ik. "Dat u met de hond in een badje soda gaat zitten en honingzalf op de wond smeert". "De wond die je net met die vijf olifantpincetten hebt gemaakt? Waar is je Tweezerman?" "Die kon ik niet vinden" zegt rooie Sien blozend. Ik kom niet op zaterdagochtend een consult betalen voor soda en honing leg ik haar uit. Dat kan ik zelf wel bedenken en het helpt niet echt tegen Lyme he.... "Antibioticum voor Lyme krijgt u sowieso niet, daarvan worden de teken resistent. U leest allemaal teveel internet". "Ah, overheidsvoorschrift over de rug van mijn hond en portemonnee?" Mijn kind heeft het helemaal gehad van de bitchfight en gaat naar buiten met de magische woorden "mama, ik moet even bellen hoor". Koperdraadje zegt "of ontstekingsremmers, dat wil ik nog wel doen". "Ontstekingsremmers slaan alleen de ontstekingsreactie van het lichaam plat, dan sta ik hier dinsdag weer". Ik vertel het koperdraadje dat ik voorstel een kuur tegen de ontsteking te geven, die waarschijnlijk bacterieel is omdat ie zo plaatselijk lijkt, gezien de enorme bult. En daarbij de ontstekingsremmer omdat daar een pijnstiller bij in zit en dat nu wel nodig is met die bloederige toestand door de castratiematerialen van Jumbo bij zijn edele delen. "Ik ben er niet voor, u zult zien dat u hier volgende week weer staat als u dat doet". Ik ben er klaar mee. "Ik weet niet of jouw vader roest in zijn piep had, maar je hebt de hond niet eens gecontroleerd op klierzwelling of koorts, je gaat meteen voor de hoofdprijs en weigert de ziekte van Lyme serieus te nemen, ondanks een enorme rode tekenring op dit dier. Alleen maar omdat je een mailtje van het RIVM hebt gehad waarin staat dat dieren resistent worden tegen de stoffen die ze bestrijden. Mens, dat gegeven is al zo oud als de weg naar Rome. Als je het niet erg vindt pak ik nu mijn beest weer in, dank voor de schade, vijf dagen breed spectrum antibioticum en drie dagen ontstekingsremmer alsjeblieft en anders kun je geen cent en een slechte recensie van me krijgen, naar je baas en op jullie website (we lezen immers allemaal teveel op internet, komt dat even goed uit). En die doe ik dan met rode pen, ok?". 57 Euro lichter, een bloedende hond en een chagrijnig smoel op mijn vrije zaterdagochtend en geen diagnose. Ik weet zelf het verschil wel tussen een bijbal, een lymfeklier en een abces. Woef.
