Ik mis de geur van factor 30, de strooptocht naar een droge bikini in de ochtend, en de ban van de lange broek in de avond. Ik mis het 'mama, kijk eens' vanuit het zwembad, dat me dwingt mijn ogen op te slaan uit mijn boek of Spotify uit m'n oren te trekken. Ik wil mijn voeten weer verbranden aan de hete kiezels of het fijne zand uit mijn hardloopschoenen gieten aan de vloedlijn. In een paar weken tijd ben ik een verwend nest geworden. Nu moet ik weer terug klunen naar een bestaan waarin ik zelf mijn koffie weer moet zetten en niet meer op teenslippers kan lopen. Eigen schuld, dikke bult. Dat is de prijs van onbegrensd genieten. En wat hebben we dat goed gedaan. Wat een prachtige weken tel ik terug. Er is veel gebeurd. Soms ogenschijnlijk onbelangrijk, maar van grote waarde. 'Collect moments, not things'. Ik blijf erbij. Terwijl mijn huis en haard vertroeteld werden door vrienden en vriendinnen, kon ik genieten van mijn rust en vrijheid. Het lijkt vanzelfsprekend, maar dat is het niet. Veel dank lieverds. Heb ik jullie planten niet verzopen? Ik ben er niet zo goed in, maar beter teveel dan te weinig toch? ps Joni: ik wist niet of je die klokhuizen wilde bewaren, daarom had ik ze maar in die bierglazen laten zitten op de trap. Wat was het fijn weer een biertje te doen gister met je!
De Dikke Muis ligt bij de uitgever om gedrukt te worden en de nieuwe schoolboeken staan in dozen in de kamer, klaar voor meters kaftpapier. Outlook telt 462 ongelezen mails en ik gniffel opgelucht omdat ik blijkbaar voor de vakantie de tegenwoordigheid van geest nog had om de eerste werkdag als "administratie" af te strepen en geen afspraken te plannen. Deze grijzige zondag gaan we maar weer eens oefenen in nuttig en effectief bezig zijn: de cottage weer op orde brengen en de minderjarigen enthousiast zien te krijgen voor de start van het nieuwe schooljaar. Als dat gelukt is: vanavond nog een goed en dankbaar glas wijn. Ik weet al wat ik aan trek ; )
