Als ik eindelijk weer aan werken toe ben gekomen word ik gebeld. 'Met Antoinette van slachtofferhulp, schikt het even?' Ik vertel Antoinette dat het er van af hangt hoe lang ze me wil spreken, of het even schikt. 'Schikt het nu wel of niet?' antwoord ze me. 'Nou dat is me toch ook wat uw verhaal he. Ik moet zeggen dat mijn man een week weg is en ik de balkondeur nu 's nachts ook niet meer open laat staan hoor. Ik weet niet, maar het voelt toch onveiliger als hij er niet is, dan heb ik de boel liever afgesloten, begrijpt u? Hoe is het nu met u? Was het nu ook in de Jacobstraat gebeurd? Dat is toch bij u in de buurt, is het niet?' OMG Antoinette, WTF is jouw beroep in vredesnaam..... Ik probeer haar ter zake te laten komen door te zeggen 'Heeft u nog tips voor kinderen?' Nou, die heeft ze wel: 'Op onze site kunnen ze chatten, dat past wel bij de kinderen van tegenwoordig. Moet u onze site maar eens bekijken, daar staan goede adviezen op. Vergeten zal ze het echt nooit meer helaas. Ik heb zelf een fietser aangereden. Dat is goed afgelopen hoor, maar ook alweer 15 jaar geleden. Elke keer als ik dat kruispunt benader, ga ik langzamer rijden, nog steeds'. Ik ben echt helemaal klaar met Antoinette. Ze gaat gewoon verder. 'Wat zullen we afspreken? Ik ben nogal lastig telefonisch te bereiken want we hebben geen telefoon van de zaak, dat komt allemaal nog. Ik check wel elke dag mijn email, dus als u mijn mailadres even opschrijft? Is dat een idee? Dat u mij mailt als ik iets voor u kan betekenen?' Antoinette? Wat je voor mij kunt betekenen is beloven dat je je nooit meer met slachtoffers gaat bemoeien. En wel omdat je er zelf een bent. Ga lekker in je blote kont op het balkon liggen nu je man even weg is en neem het er lekker van. En als je er genoeg van hebt, blaas dan in je bolide met je ogen dicht met 80 km/u over betreffende kruising en zoek het lekker uit. Mij hoor je niet meer. Bedankt voor je hulp.
