Toen ik Trudy voor de eerste keer mijn boodschappen zag scannen, zuchtte en steunde ze. Het zweet druppelde van haar voorhoofd en ze keek bij werkelijk elk artikel dat ze van me voorbij zag komen zo van "ongelooflijk, wat moet je daar nou mee mens". Ik vroeg haar toen of ze zich wel goed voelde, omdat ze asgrauw zag en zo zweette. "Kind, dat is de overgang, bereid je maar vast voor", hijgde ze. Sinds die dag was het woord "overgang" mijn ergste nachtmerrie en heb ik me suf gegoogeld hoe je daaraan in voorkomend geval kunt ontsnappen. Als ik net als Trudy asgrauw, kletsnat en hijgend op mijn werk moet gaan zitten, geef je mijn portie maar aan Vikkie. Dat kan toch niet zo bedoeld zijn die overgang, om als een opgewarmd geïrrigeerd lijk door het leven te moeten, snakkend naar adem....? Ik weet nu dat ik kan stoppen met googlen. Ik denk dat er meer aan de hand was met Trudy. Dat Trudy gewoon niet het typetje was dat naar de dokter ging. Dat ze "niet klagen, maar dragen" van huis had meegekregen. Want ineens was Trudy pats boem van de wereld. Mijn favoriete inpandige bloemenmeisje was meteen bij een eerste alarm telefoontje van een kennis van Trudy (die vroeg of ze ook niet op haar werk was verschenen, omdat ze haar afspraak niet nakwam en dat niets voor Trudy was) naar haar huis gereden zodra haar werkdag er op zat. Trudy lag toen nog een klein beetje bij (on)bewustzijn op de bank, en het bloemenmeisje had gezegd "Trudy, sorry van je voordeur maar kijk eens wat een knappe politiemannen ik heb meegenomen voor je. Wel even je ogen open doen hoor, anders mis je die knappe koppen!" Maar het kon Trudy niets meer schelen. Trudy was er niet meer.
Toen ik de collega's van Trudy condoleerde met het plotselinge verlies van een vrouw die ogenschijnlijk nors maar in mijn ogen heel warm (wat heet....) en bescheiden was, zei het bloemenmeisje "Ik ga straks naar de begrafenis en dan ga ik daar wat over Trudy vertellen". Wat een schat. Allebei.
R.I.P Trudy.
