Het was een veldslag. Ik had het al lang niet meer gedaan maar verhuizen is een veldslag. Het is niet alleen een emotionele rollercoaster, ook financieel-juridisch is het een thriller (om over de praktische invulling nog maar te zwijgen). Als ik ergens in de afgelopen jaren mijn hersens bij nodig had, was het wel bij deze verhuizing. Maar wat heb ik genoten. Hoewel mijn nekharen soms rechtop hebben gestaan, was er altijd weer een moment waarop er iets moois, iets liefs, iets onverwachts gebeurde wat me zo weer naar de volgende dag tilde. En elke minuut dat er pauze was of nacht, genoot ik al van de plek die mijne was geworden en steeds meer werd. Ik kwam thuis, zonder me ooit gerealiseerd te hebben dat ik dat nog niet helemaal was. De dag van de overdracht met champagne in de vensterbank, de dag van de verhuizing (met vier mafketels die me gierend van het lachen er doorheen sleepten) en de dag van het "ikherstelallesvoorjebehang" waren de absolute hoogtepunten. Maar ook de trouwe vorige generatie die kwam poetsen en tuinieren op de oude stempel methode, warm eten achter de deur zette en 's avonds bloemen uit eigen tuin op je nachtkastje gezet bleken te hebben was een verademing. En trouwe vrienden gezellig samen klussend voor slechts koffie en een limoncello in de tuin. De buurtbewoners en passanten, nieuwsgierig en openhartig, verwelkomend en zich verbazend over het contrast met de vorige bewoner. Babette kwam schilderen met een van haar drie mooisten en legde haar Fred de la Bretonniere gewoon even bij de verfrollers voor me. Joni kwam kwasten en behangen en bracht een bijzondere fles mee die we uiteraard alleen maar samen kunnen opdrinken. Er kwam zoveel liefs en liefde op mijn pad dat de veldslag een dierbare herinnering aan het worden is met een prachtig resultaat. Als Lulu nog drie keer langs komt deze week, ben ik weer helemaal klaar voor de laatste twintig dozen en 18 klussen op mijn lijstje. Met stip de behanger op een, en de winterschilder als goeie tweede. Lulu draait de dop erop en sluit mijn bikini. Ik graai een vette fooi en zeg "zondag, zelfde tijd, zelfde meid". Namaste, glimlacht ze gelukkig. "See you Sunday".
23 jul 2017
Lulu Wang
De zon brandt op mijn kuiten. Mijn handen rusten in de kiezels. De blauwe zee slaat haar golven tegen de onderkant van mijn voeten. Lulu Wang is gekomen met haar flesje olie en haar spierballen. Ze sleurt me met strandbedje en al bij de parasol vandaan en begint zo hard mijn rug te masseren dat alle verhuisdozen, cementtegels, laminaatpakketten en terrastegels accuut weer voor mijn ogen verschijnen. Er zijn mannen die uitleggen hoe te tillen, er zijn er die helpen tillen en er zijn er enkele die daadwerkelijk tillen. De rekening van Lulu gaat naar de eerste groep uitverkorenen. Want Lulu gaat het niet redden in een half uurtje. Lulu gaat het absoluut niet redden in een half uurtje. Ik hoest en ik nies en werkelijk al mijn spieren zitten aan elkaar geknoopt. Ze zal wel denken "wat is dit voor hoopje Hollandse vuilnis". You go Lulu, maak er weer iets van, en rap een beetje.
Het was een veldslag. Ik had het al lang niet meer gedaan maar verhuizen is een veldslag. Het is niet alleen een emotionele rollercoaster, ook financieel-juridisch is het een thriller (om over de praktische invulling nog maar te zwijgen). Als ik ergens in de afgelopen jaren mijn hersens bij nodig had, was het wel bij deze verhuizing. Maar wat heb ik genoten. Hoewel mijn nekharen soms rechtop hebben gestaan, was er altijd weer een moment waarop er iets moois, iets liefs, iets onverwachts gebeurde wat me zo weer naar de volgende dag tilde. En elke minuut dat er pauze was of nacht, genoot ik al van de plek die mijne was geworden en steeds meer werd. Ik kwam thuis, zonder me ooit gerealiseerd te hebben dat ik dat nog niet helemaal was. De dag van de overdracht met champagne in de vensterbank, de dag van de verhuizing (met vier mafketels die me gierend van het lachen er doorheen sleepten) en de dag van het "ikherstelallesvoorjebehang" waren de absolute hoogtepunten. Maar ook de trouwe vorige generatie die kwam poetsen en tuinieren op de oude stempel methode, warm eten achter de deur zette en 's avonds bloemen uit eigen tuin op je nachtkastje gezet bleken te hebben was een verademing. En trouwe vrienden gezellig samen klussend voor slechts koffie en een limoncello in de tuin. De buurtbewoners en passanten, nieuwsgierig en openhartig, verwelkomend en zich verbazend over het contrast met de vorige bewoner. Babette kwam schilderen met een van haar drie mooisten en legde haar Fred de la Bretonniere gewoon even bij de verfrollers voor me. Joni kwam kwasten en behangen en bracht een bijzondere fles mee die we uiteraard alleen maar samen kunnen opdrinken. Er kwam zoveel liefs en liefde op mijn pad dat de veldslag een dierbare herinnering aan het worden is met een prachtig resultaat. Als Lulu nog drie keer langs komt deze week, ben ik weer helemaal klaar voor de laatste twintig dozen en 18 klussen op mijn lijstje. Met stip de behanger op een, en de winterschilder als goeie tweede. Lulu draait de dop erop en sluit mijn bikini. Ik graai een vette fooi en zeg "zondag, zelfde tijd, zelfde meid". Namaste, glimlacht ze gelukkig. "See you Sunday".
Het was een veldslag. Ik had het al lang niet meer gedaan maar verhuizen is een veldslag. Het is niet alleen een emotionele rollercoaster, ook financieel-juridisch is het een thriller (om over de praktische invulling nog maar te zwijgen). Als ik ergens in de afgelopen jaren mijn hersens bij nodig had, was het wel bij deze verhuizing. Maar wat heb ik genoten. Hoewel mijn nekharen soms rechtop hebben gestaan, was er altijd weer een moment waarop er iets moois, iets liefs, iets onverwachts gebeurde wat me zo weer naar de volgende dag tilde. En elke minuut dat er pauze was of nacht, genoot ik al van de plek die mijne was geworden en steeds meer werd. Ik kwam thuis, zonder me ooit gerealiseerd te hebben dat ik dat nog niet helemaal was. De dag van de overdracht met champagne in de vensterbank, de dag van de verhuizing (met vier mafketels die me gierend van het lachen er doorheen sleepten) en de dag van het "ikherstelallesvoorjebehang" waren de absolute hoogtepunten. Maar ook de trouwe vorige generatie die kwam poetsen en tuinieren op de oude stempel methode, warm eten achter de deur zette en 's avonds bloemen uit eigen tuin op je nachtkastje gezet bleken te hebben was een verademing. En trouwe vrienden gezellig samen klussend voor slechts koffie en een limoncello in de tuin. De buurtbewoners en passanten, nieuwsgierig en openhartig, verwelkomend en zich verbazend over het contrast met de vorige bewoner. Babette kwam schilderen met een van haar drie mooisten en legde haar Fred de la Bretonniere gewoon even bij de verfrollers voor me. Joni kwam kwasten en behangen en bracht een bijzondere fles mee die we uiteraard alleen maar samen kunnen opdrinken. Er kwam zoveel liefs en liefde op mijn pad dat de veldslag een dierbare herinnering aan het worden is met een prachtig resultaat. Als Lulu nog drie keer langs komt deze week, ben ik weer helemaal klaar voor de laatste twintig dozen en 18 klussen op mijn lijstje. Met stip de behanger op een, en de winterschilder als goeie tweede. Lulu draait de dop erop en sluit mijn bikini. Ik graai een vette fooi en zeg "zondag, zelfde tijd, zelfde meid". Namaste, glimlacht ze gelukkig. "See you Sunday".
