Dan zie ik alle krassen en verwijzingen. De ooms en tantes die ik vroeger, toen ik net kon schrijven, vol trots vanaf ons vakantieadres ansichtkaarten mocht sturen naar het vertrouwde adres waar ze woonden met hun echtgenoot(e) en kinderen, werden met een pijl verwezen naar een nieuw adres, namelijk een verpleeghuis of een aanleunwoning. En regelmatig was dat adres nadien gemarkeerd met een overlijdenskruis en weer een verwijspijl naar hun kinderen of kleinkinderen. Verder is toegevoegd, zo zie ik, de thuiszorg, de "buurvrouw nood", de Beter Horen kliniek, de apotheek en de specialistische afdeling van het ziekenhuis, adressen die er vroeger nooit in stonden. Maar ook zie ik nieuwe vrienden en vriendinnen staan, een filosofieclub, het nummer van haar vrijwilligersbaan en haar collega's aldaar. Een meditatie vriendin, en het nummer van KPN mobiel.
Ik stop met gepriegel op de daarvoor bestemde lijntjes. Zet geroerd een kop thee en ga "terug naar de tekentafel". Ik bedenk een systeem met ruimte voor grote letters en beschrijf alleen de voorzijden. Een letter per bladzijde, in plaats van twee. Duidelijk, overzichtelijk maar vooral een dikke vette ere groet voor mijn moeder. Mijn moeder die, zoals zovele moeders (en vaders), verlies heeft geleden in haar sociale leven. Onvermijdelijk verlies maar daardoor niet minder onverdraagzaam op zijn tijd. Die deze verliezen heeft weten te dragen en heeft omgezet naar nieuwe levenslijnen, nieuwe activiteiten en nieuwe intellectuele en sociale uitdagingen. Die slijtage in lijf en leden heeft durven opvangen met hulpmiddelen waar nodig voor consolidatie in mobiliteit. Ter behoud van Leven met een hoofdletter. Wat een ere klus dit adressenboekje te mogen herschrijven, verdriet in het oude boekje te mogen laten en de toekomst grotere letters te mogen geven! En dat ook nog in opdracht van haar zelf.
Love you mom. You inspire us.
