papa

Ik kan mijn draai niet vinden. Al een paar dagen niet. Het is alsof mijn hart kwijt is. Alsof mijn lijf met een groot gat in de romp rondloopt. Het blijkt dat je zonder hart gewoon kunt gaan hardlopen. Het leek me wel een remedie tegen weinig en slechte slaap. Eindelijk schijnt de zon deze morgen weer even. Als ik na een paar stramme kilometers ga uitlopen rollen er tranen over mijn wangen. Ik denk aan papa en dat ik hem zo mis. En aan degene die me zout in de wond van dat verdriet heeft gestrooid (en zelf beide ouders nog geniet). Ik bries ineens als een stier in de ochtendnevel. Dan denk ik aan gister, aan mijn gesprek met Aisha van KPN. Aisha die ik werkelijk door het slijk heb getrokken vanwege een administratieve fout van haar collega Gijs van KPN vijf weken geleden, die inmiddels waarschijnlijk al lang weer in de WW zit en zij wellicht nooit gezien heeft. Ja, mobiele aanbieders graaien als banken, waar. En ja, dat hoofddoekje kan hier gewoon af om je kenbaar te maken zoals gebruikelijk is in onze samenleving. We zijn geen schminkverhullende Pipo's in een dubieus circus. En Burkini-dag is een belachelijk idee. Maar zou ik Aisha misschien iets te stevig hebben aangepakt omdat ik papa zo mis? Zou ik tegen haar gefoeterd hebben omdat ik van alle mensen die er die dag (al dan niet met wachttijd) te bereiken waren, stampvoetend wenste dat ik papa kon bereiken? Had ik de egocentrische zoutstrooier niet moeten bellen in plaats van Aisha, en hem de volle laag moeten geven? Aisha, sorry meid. Ik had je niet zo hard hoeven treffen op je eervolle baan in het callcentre. Ik doe het je niet na, ik was voor de eerste koffiepauze van mijn eerste werkdag tijdens mijn ijzeren proeftijd al vertrokken moppie. Jij niet, jij zet door. Ik ga ook doorzetten, ok? Dankjewel dat je me die boodschap even geeft. Kom op Tess, nog even rekken en strekken, lekker douchen, ontbijt maken en de rest optrommelen. You can do it. Dikke kus pap.