blonde Greet

"Meisjes van lichte zeden" zijn er altijd al geweest en ze zullen er ook altijd blijven, al dan niet beroepsmatig. Nu heb ik een korte tijd op de wallen gewerkt, zij het aan de buitenzijde van het HR+ glas, maar het echte leven uit vervlogen tijden rondom de meisjes van lichte zeden hoorde ik van een lieve vriendin van me. De tijd van voor de over de grens gekomen mensenhandel, de tijd van voor de loverboys. Zij is als klein meisje opgegroeid en groot geworden in het hart van Amsterdam. Kind van evenzo unieke ouders, de wereld gezien door, voor en met haar man, ademt zij nog steeds Amsterdam als het gezellig is. Ik kruip dan graag bij haar met een goed glas wijn. Haar gezicht straalt en er is geen herinnering vervaagd aan haar jeugd in het echte authentieke Amsterdam. Zo vertelde ze mij ook over de toenmalige meisjes van lichte zeden, genaamd Blonde Greet, Zwarte Lola, Rode Sien en Zij van Hierboven. Hoewel haar ouders van uitstekende komaf waren, werden de meisjes als volwaardige medemensen gezien, gerespecteerd om hun toegevoegde waarde voor de in de haven van Amsterdam eindelijk landvast gevonden hebbende matrozen, met wie zij dansten op het plein voor hun huis tot de avond viel en de meisjes aan het werk mochten. Daags na noeste (nacht)arbeid namen Greet, Lola, Sien en Zij van Hierboven vervolgens graag de kindertjes uit de buurt mee naar Artis, om ook hun echte liefde te kunnen tonen en geven zodat ze zelf weer in balans raakten voor wellicht het volgende schip dat ging aanmeren. Terwijl ze onze glazen bijschenkt, zoekt ze de muziek uit die tijd op haar iPad. Amsterdam is niet meer wat het was, maar bij haar aan de keukentafel nog wel. Dank lieverd, voor deze culturele verademing omtrent onze hoofdstad, moge er nog vele stads"gezichten" volgen, ik ben er dol op.