Tijdens mijn laatste werkdag van dit jaar heb ik (gekozen voor) een avonddienst. De avondbezetting bestaat uit vijf collega's in een door de dagdienst verlaten bureau, met hier en daar een lege verpakking van kerstkransjes, foto's op kluisjes die herinneren aan mooie werkmomenten in de zomer en veel gele jassen op een rij aan de kapstok. Aan de muur een flatscreen, voor het laatste nieuws en sport. Stevige grappen bij nog een kop koffie tijdens de overdracht. De portofoon roept, en wij rijden. Dat doen we 10 uur achtereen. We merken niet eens dat het avond wordt. We zoeken naar een meisje dat op blote voeten het bos in was gerend, we zoeken naar een overvaller en we zien een schedel die in elkaar geslagen is met een hamer. En we eindigen aan het spoor, waar een jongvolwassene haar levenseinde aan de machteloze machinist over liet. Deze hulpverleners, mijn collega's, krijgen straks weer vuurwerk in hun richting gegooid, worden terminale ziektes toegewenst, moeten soms fietsen, hekken en bakstenen koppen. Terwijl we handelen en wachten aan het spoor, proberen treinreizigers de automatische deuren te slopen om er voortijdig uit te kunnen. Ik kijk mijn collega's aan. Hun gezichten zijn grauw, moe en verkleumd. Hun gesprekken helder, praktisch delegerend, ogenschijnlijk onaangedaan. Ik staar naar het spoor en denk aan de ouders die straks bericht krijgen van een van ons over wat er zich heeft afgespeeld terwijl zij klonken "gezondheid schat".
Als we anderhalf uur later dan einde dienst terugkomen aan het bureau, is het er muisstil. Alleen aan de muur klinkt vanuit de flatscreen kristalzuiver gezang van een kerstreclame: "stille nacht, heilige nacht". Ik blijf staan, flabbergasted van het contrast met de avond. Achter mij hoor ik voetstappen van zwijgende collega's die ook komen kijken waar het gezang vandaan komt. Seconden blijven ze staan, en verdwijnen daarna even zwijgzaam achter hun PC om de verslaglegging van de hele avond foutloos in de systemen te zetten.
Zij zijn het Engelenkoor. Zij zijn het die leed proberen te voorkomen, en als het zich voordoet proberen te verzachten. Zij zijn het die wachten naast overledenen, zorgen voor gewonden, zoeken naar verdwaalden, jagen op gevaar en bevrijden uit benarde posities. Handen en scheldwoorden af van onze hulpverleners, respect voor hen. Zij zijn het Engelenkoor.
Veilige kerstdagen.
Liefs Tess
