groen is gras

Groen is gras, groen is gras, onder mijne voeten, heb verloren beste vriend...zal hem zoeken moeten. Ik typ zijn naam in en voilà: 22 jaar nadien staar ik voor het eerst weer naar de grafsteen. Als 26 jarige bedacht ik de tekst "wie je gekend heeft, vergeet je niet". Ik was de tekst vergeten, Caspar niet natuurlijk. Verdrongen uit alle macht, maar vergeten: nooit. Best een mooie tekst eigenlijk. Ik heb 'm gekend want we hadden verkering. Caspar en ik waren een vrolijk setje, een sterk setje. Ik weet niet of we een levenslang setje zouden zijn geworden, maar daar hebben we ook nooit over hoeven nadenken. Caspar ging dood. Op oudejaarsavond zat ik in mijn feestjurk in een lege zaal van het ziekenhuis, met voor mij slechts een bed waarin Caspar aan slangen en monitor lag tegen de achtergrond van doofstom vuurwerk tegen een nachtblauwe hemel. Morgen zijn we wel weer thuis, dacht ik. Maar in de zes maanden die volgden heb ik thuis naar het ziekenhuis gehaald in de hoop ooit nog een woord te kunnen wisselen sinds het moment dat ik hem aan trof om te zeggen dat het tijd was om te gaan. Naar het feest. Niet naar de eeuwige jachtvelden. De hond voor wie ik vanaf onze eerste ontmoeting bang was geweest vanwege zijn uiterlijk en staat van dienst, heb ik wekenlang met knikkende knieën uitgelaten. Ook midden in de nacht als mijn "wake" in het ziekenhuis erop zat. Met het beest aan mijn zijde kon me eigenlijk niets gebeuren. Zolang ie mij niet opvrat, liep ieder ander naderend wezen gevaar. Op zich best veilig. Maar zijn baasje werd maar niet wakker en na een paar weken heb ik hem naar het asiel laten brengen. Met pijn in mijn hart. Dat zal onze eerste fikse ruzie wel worden, dacht ik nog. Maar die kwam niet. Zes maanden later moest ik Caspar laten zakken in een gat in het gras. Niet meer vrolijk, niet meer sterk, niet meer een setje. Een gat in het gras, 33 witte ballonnen in de lucht en 1 in de boom. Groen is gras, groen is gras. Verdrongen ja, vergeten nooit.