end to end control

Uiteindelijk ben ook ik gevallen voor Apple. Binnen drie dagen na mijn eerste Iphone was ik verkocht. Wat er in huis ook hapert, tijdelijk disfunctioneert of er gewoonweg mee kapt, alles waar een Apple logo op staat blijft onophoudelijk functioneren. Het loopt niet vast, raakt geen verbindingen kwijt, is monkey proof en ziet er gelikt uit vanaf de seal van de verpakking tot de behuizing en de oplader. Bovendien praten alle appeltjes moeiteloos met elkaar en met de "cloud". Daarentegen zijn de appeltjes compleet autistisch in relatie tot software en hardware van andere merken en systemen, wat bij (eigenlijk dus niet) vergelijkbare producten niet zo is: die kun je tot op zekere hoogte onderling uitwisselen en aanpassen.

Vanavond draait in ons dorpshuis de film over Steve Jobs. Ik besluit er heen te gaan. Ik wil wel eens weten waar deze man zijn ongelooflijk onderscheidend vermogen en sublieme visie vandaan gehaald heeft. We zien de introductie van drie van zijn producten en wat daaraan vooraf gaat. We zien een onvermoeibaar creatief en visionair persoon zonder ook maar enig sociaal benul. Een man die onverstoord en lomp "zijn wil is wet" door de porseleinkast van bevlogen medewerkers heen jaagt, welke afgebrand zijn werkvloer moeten verlaten als ze zijn visie niet direct onderschrijven. Deze "arrogantie" zie je duidelijk terug in zijn product. Niet alleen in verschijning, capaciteit en prijs, maar ook in compatibiliteit met concurrerende "fruitsoorten". Steve gaf zijn productontwikkelaars de opdracht dat niemand (letterlijk) in het product mocht kunnen komen, behalve Apple zelf, wat ook technisch letterlijk het geval is. Het moest te allen tijde in de oorspronkelijk staat blijven en alleen in die staat functioneren. "End to end control" noemde Jobs dat. Dit hardnekkige kenmerk van Apple blijft boeien (en lonen), en wordt in oorsprong onthuld in de biopic van vanavond. De  voorzitter van de raad van bestuur spreekt hem op een zeker moment aan op zijn ongenuanceerde gedrag. Deze duidt het gedrag aan de hand van Jobs zijn adoptieverleden. Hij vraagt Jobs waarom hij denkt in termen van afgewezen zijn, in plaats van in termen van uitverkoren zijn. Jobs zijn antwoord daarop is dat hij geen idee heeft maar zijn leven sindsdien niet meer door verrassingen wil laten beïnvloeden en daarom altijd voor "end to end control" zal kiezen. Dat hij op die manier controle houdt op wat er tussen de eindjes in gebeurt. Helaas heeft hij op zijn beurt zijn eerste buitenechtelijke dochter deze "end to end control" pas laat gegund, verblind door zijn ambities en beoogde en behaalde successen.
Als de film na 2,5 uur is afgelopen besef ik me dat zelfs Steve Jobs niets menselijks vreemd was, en ieder mens zo zijn katalysator heeft waarop zijn succes gebaseerd is. Ik zet met een vinger snel het geluid van mijn Iphone weer aan, zonder hem te hoeven ontgrendelen. Good Job(s) Steve!