Het is alweer bijna weekend. Hoewel ik mijn ogen bijna niet meer op het getal onder "in-box" durf te laten vallen, of op de rode uitroeptekens in de kantlijn, was het een bijzondere week. Een week met ont-moetingen. Het begon met een prachtig telefoongesprek met de meest intelligente man die ons bedrijf rijk is (dat wil zeggen: we huren hem in...). Na gedane zaken afgestemd te hebben raakten we in een meer persoonlijk gesprek verwikkeld. Of eigenlijk niet eens verwikkeld: het was het meest heldere gesprek dat we gevoerd hebben tot nu toe. Zonder op de inhoud in te gaan kan ik zeggen dat het over liefde nemen en liefde geven ging. Deze man, dit mens, was al even briljant in die gedachte, dan ik hem ken in de echt onderscheidende kwaliteit van zijn werk en de werkelijk onweerstaanbare correcte en empathische manier van omgang met zijn "collega/opdrachtnemers". Ik vertel hem dat we de echtgenoot, advocaat, chef, collega en compagnon krijgen die ons toekomt, en ik het als een diamond ring zie met hem het jaar af te mogen sluiten. En niet in de laatste plaats vanwege zijn doorkijk op geven en nemen in zijn privé-leven. Zoals (nooit) gezegd, heb ik in mijn jonge leven een partner aan de dood verloren. Op de scheidslijn van leven en dood voel je exact wat deze man in levende glorie uitdraagt en voorleeft, kan ik je vertellen. Verderop in de week open ik een vergadering en mijn blik valt op een collega die ik niet verwacht had te zien zitten. In de pauze snel ik me naar hem toe om hem te vertellen hoe blij ik ben hem te zien en of hij zeker weet hier te willen zijn op dit moment. Hij heeft zijn lief verloren in een tijdsbestek van 14 dagen. Van een klein beetje pijn in een ledemaat, naar vol met de gevreesde ziekt en overleden. Ja, in twee weken tijd. "En wij hadden het geweldig samen, we waren wat je noemt een heerlijk stel", zegt hij met opkomende tranen in zijn ogen. Hij grabbelt in zijn laptoptas en haalt een foto van een blakende vrouw van zes weken voor haar dood tevoorschijn. Ik vraag hem hoe lang hij van haar leven heeft kunnen genieten. Hij noemt me een flink aantal jaren en een lach verschijnt door zijn tranen.
Als ik naar huis rijd, voel ik geen enkele werkstress meer. Dankzij deze hartendieven. Hartendieven die me hun leven delen en me wijzen op de bodem van ons bestaan, de basis onder onze voeten. Dat is geen "in-box". Dat is liefde. Respect. Dankbaarheid.
