Er kwam geen einde aan de inboedel uit de bananendoos. Vrachtwagens vol verzamelde emoties uit 22 jaar woon- en leefgenot. Ook met de verhouding 2 vuilniszakken mee = 1 vuilniszak weg, was er nog genoeg om voor in therapie te gaan. En dan ook echt psychodynamisch. Het hielp ook niet om een overbrugging(shypotheek) van 6 weken zonder verlofdagen te hebben. In 6 weken tijd moest het ene huis winddicht en leefbaar worden en het andere huis leeg en schoon. Ik dacht dat ik voorafgaand aan mijn werkdag de ploegen aan het werk kon zetten om ze na afloop ervan na noeste arbeid door ons beide (en ieder op onze eigen plek) weer te spreken en uit te zwaaien tot de volgende dag. En in de avonden het een opknappen en het ander afbreken tussen avondeten en slapen door, technisch-nummeriek gezien moest dat gewoon mogelijk zijn. Dat was toch niet helemaal zo en van gestructureerd opruimen van oude inboedel kwam het dan ook niet echt. Echt niet. Proppen en stouwen was de enige optie. En opschieten.
Maar ik ben blij dat het allemaal (!) weer om mij heen staat. Heerlijk. Het snuffelt en snuift naar de bananendoos, het IS de bananendoos, alleen nu staat het in een vogelhuis. Er moet nog een gat in en een stokje voor, en dan hoef je niet meer achterom te lopen. Dan hups je gewoon vanaf de straat naar binnen. Het voordeurtje van mijn bananendoos staat nog in mijn geheugen gegriefd, maar op een dag verwisselt dat beeld voor een stokje. Een stokje met hakkensporen en hondenpoten, kerstverlichting en madeliefjes. Gewoon lekker thuis. En thuis staat op de prairie, dat is wel het mooiste van alles. Daarover komt nog genoeg. Even de kachel aan. Ja, die tweedehandse uit de bananendoos. Zweeds dingetje. Stookt als een nieuwe.
