paradijsvogel

Vandaag kregen we opnieuw bericht van een collega die uit het leven is gestapt. Een grote vent met een briljant stel hersenen. Een welbespraakte kerel met een mooie bos haar en een goed verhaal. Iemand die ons echt verder heeft geholpen en als we wat sneller hadden geluisterd nog veel verder dan we tot nu toe gekomen zijn. Een man die altijd bereid was tot werken en de koppen bijelkaar steken. Een mens die het ver geschopt heeft. Is vastgelopen in een fuik van leven. Een fuik  zonder gat. Een fuik zonder emoties, zonder licht. Een duisternis van oneindige wanhoop. Op zoek naar een stop knop voor het verblijf in die fuik.

En we wisten het niet. Want hadden we het geweten, dan hadden we gauw een gat in de fuik gesneden, de kachel opgestookt, de lamp aangedaan en de muziek aan gezet. Maar we wisten het niet.  En nu kan het niet meer. Nu is het te laat. Nu is deze paradijsvogel niet meer. 

Let op je paradijsvogels. Soms zijn ze kleurrijk en aanwezig, soms grijs en bijna onzichtbaar. Soms lachen ze hun eigen tranen droog, soms overschreeuwen ze hun "eigenwaarde". Bij twijfel doorvragen. Niet bang zijn. Nooit bang zijn. Het gesprek aan kunnen gaan is wetenschappelijk bewezen voor paradijsvogels in nood de allerbeste preventiemaatregel tegen de desastreuze gevolgen van een fuik als dit. Zonder gesprek geen kans het woord "help" te horen. Je brengt niemand op het idee, hooguit op het idee dat er over gesproken mag worden. Rust zacht paradijsvogel. Ze missen je.