Dora 12

Leven op de boerderij brengt veel hooi met zich mee. Hooi aan je jas, hooi in je auto, hooi in je schoenen, je haren, en uiteindelijk ook "in de ruif". Dat hooi haal ik bij mijn hooi dealer. Die heeft kapschuren vol met hooi uit eigen land en veel uit Frankrijk. Ik wist niet dat hooi massaal geïmporteerd wordt. Dat er schaarste is in droge zomers en je dan een euro per baal meer betaalt. Het interesseert me ook niet, hooi moet ik hebben. Steeds maar weer hooi. Nooit genoeg hooi.

Het leuke van hooi halen is toch wel Dora 12. Dora 12 schijt namelijk in de winter op stal en dat ruikt echt zo verrukkelijk. Dora haar stoelgang maakt een mens op slag relaxed. Ik snuif altijd even vlak voor haar neus de stallucht tot aan mijn navel naar binnen en mijn ogen beginnen te fonkelen, mijn haar zit meteen goed, mijn nagels splijten niet meer, mijn tanden bleken twee tinten en mijn wangen worden op slag poederroze. Gewoon van slechts een ademteug Dora 12 in haar stal. Dora is de Moeder Theresa van de boerderij, de Majoor Bosshardt (God hebben haar ziel) van de loopstal. Koeienstront: ik hou ervan. Bij mij zou Dora geen melk hoeven geven, geen vlees hoeven kweken. Bij mij zou Dora alleen maar STRONT hoeven te produceren.

Hooibalen zijn best flinke dingen om in de achterbak te leggen. Met de achterbanken plat gaan er net twee in de Mini, maar dan stuur je wel met de knieën boven de aansteker terug. De boer gromt steevast "gewoon weer in de auto?". Ja, gewoon in de auto. Ik kom net van Dora, mij maak je de pies niet meer lauw.