En aan het einde van zo'n week komt je familie eten. De neven en nichten die je alleen tijdens begrafenissen ziet en als die ene neef uit Verweggistan een tussenstop maakt om ons allemaal weer eens in een andere kleur dan zwart te zien. Goed dat ie dat doet. Ik had precies 3 minuten om de lampen en de verwarming aan te doen, de zakken soep open te knippen en leeg te knijpen in de pan (en onvindbaar weg te gooien) en een paar blaadjes kervel op het fornuis te strooien voor de suggestie. En dan.....hebben ze mee gedacht! In plaats van een bos snijbloemen die je "schuin-over- een-lengte-van-minimaal-7-centimeter-moet-afsnijden-en-in-lauwwarm-water-met-suiker-en-het- zakje-huttemetut" op de vaas moet zetten voordat zij gaan zitten om het een beetje dankbaar en attent te houden, krijg ik een rode knol op een stuk ijzerdraad. "Hoef je alleen maar ergens neer te sodemieteren met het puntje omhoog. Verder echt NIETS mee doen. Nu niet, nooit niet. Gewoon afwachten". Het is een heuse kerstfallus. Zo'n ding die elke moeder en oma krijgt in de zak van Sinterklaas, zodat ze rond de kerstdagen een rode of witte fallus in de vensterbank heeft staan. Zo'n enorme staande, met een trompet er bovenop, met van die mega stampers eruit. Een F....Amaryllis. Schatten! DANK! Ik ben er hartstikke blij mee, en dat meen ik. Eindelijk iets waar je niets aan hoeft te doen.
