(Ik heb een paar inboedels van erflaters besnuffeld. Ik mocht dat van de notaris, ik was daartoe bevoegd. Ik was testamentair executeur of andersom, dat dondert niet in zo'n geval. Anders zou ik het nooit doen natuurlijk. Ik duik bij de restanten meteen in de keukenkastjes voor Tupperware. Tupperware is zo retro, zo jaren 70, maar betere bakjes bestaan er niet. Er zijn bakjes en bakken, trommels en bekers, voor cake, sla, witte was (echt!), slagroom die geklopt blijft in de Tupperware, prakjes, hapjes, sapjes, you name it! En onverwoestbaar is het spul. Het lekt niet, barst niet, krimpt niet, niks niet.)
Juul en ik hebben niet zo'n gesmeerd bakjesregime. Wij hebben of een deksel, of een bakje, maar zelden allebei. Of de dop, of de kan, maar nooit in elkaar gezet als een geheel. En dan gooien we uiteindelijk het dekseltje maar weg omdat zijn bakje al zolang zoek is. Of het bakje, omdat de spaghetti het groene bakje knalrood heeft gemaakt en dat geen kijk is als er boerenkoolstamppot uit komt. We zijn dol op bakjes maar we behandelen ze als sokken. Als je een compleet paar hebt ben je een perfecte huisvrouw. Bij ons staan de bakjes dus meestal met huishoudfolie toegedekt in de koelkast, of de dekseltjes belemmeren de keukenlade om nog open te gaan. Wij beheersen het leven van de bakjes, en de bakjes niet dat van ons. Maar nu hebben we feest. De drie sluit- en stapelbare bakjes zijn herenigd en staan weer op hun eigen kavel in hun vaste kwadrant. Met lichte jaloezie zullen we braaf mee vieren en proosten, het is eigenlijk maar goed dat ze weer thuis zijn want anders zou hen nog een kliko beschoren zijn.....
