John ziet er uit als een voormalig voetballer: een arm volledig getatoeëerd, inmiddels flinke wallen van het zuipen en non stop met rokerij op zijn lip. Zijn woordenschat past bij spits of middenveld: "ik ben beter in bed dan in de keuken" (gaap John....). Met Anita heb ik meer. Zij is snel dronken en niet slim maar wel opgewekt en een doorzetter. Ze vertelt John dat het geen zin heeft een lekkend zwembad van 25 bij 5 meter op drie willekeurige plekken open te breken om te kijken of er een lek zit. I like her. Na een paar maanden wordt het weer drukken natuurlijk met de verbouwing en de eerste gasten. De broers van John komen over om te helpen. Stevige hooligans zie ik. Mooi dat zal opschieten. Klussen in Portugese ruïnes is onbehouwen tekeer gaan, dat lukt ze vast. Maar het enige wat ze uit de rugzak trekken zijn sigaren en flessen drank en om 6 uur s morgens gaan ze slapen in plaats van klussen. Bedankt jongens.
Zodra de allereerste 4 gasten hun allereerste ontbijt op het gloednieuwe bord hebben liggen, pleiten John en Anita hem naar de groothandel voor 65 flessen Sangria. "Wij drinken omdat we zat willen worden, maar hier drinken ze omdat ze het lekker vinden" legt John ons het cultuurverschil uit. John, dat is geen cultuurverschil, dat is een klasseverschil, een regelrecht IQ verschil. John opent zijn stek met Anita meteen diezelfde dag voor alle buren en dorpsbewoners, en zet de camera pas aan als de flessenvoorraad vrijwel op is, met de vraag "wat vinden jullie ervan?". Nou, met 62 liter Sangria is iedereen tot tranen toe geroerd vanwege de noeste arbeid en het ongelooflijke financiële risico waarvoor John en Anita niet hebben teruggedeinsd. Kniesoor die 350 K. Betreffende vriend was er trouwens niet. Vast vliegtuig gemist. Veel succes John en Anita! Ze zullen jullie missen in de kantine.
