Als ik op zaterdagochtend weer in alle vroegte op het sportpark arriveer, verzamelen de meiden zich uitgelaten in hun gesponsorde trainingspakken. 123 inkt. Nou, ik ben 123 aan koffie toe. Gelukkig zie ik nog wat vrienden die dit blijkbaar al jaren doen. Snel schuif ik aan, er is nog even tijd voor andere dingen dan wedstrijdschema's en opstellingen, ploegjes en doorgroeien naar het volgende ploegje. Ik zeg nog dat het over een paar weken vast warmer dan 7 graden zal zijn en het toch nog leuk wordt, maar toen werd me verteld dat de competitie dan afgelopen is en je weer een nieuwe hobby voor de zaterdag mag gaan zoeken..... Dan is het tijd. Bekertje in de afvalbak en in de benen. Ik coach vanmorgen en zet de meiden eerst voor het bord met de spelregels. "Lees nummer 6 even meiden". (De scheidsrechter heeft altijd gelijk). "Dat is niet waar!!!" roepen de IWAB's. "Jawel meiden, op het voetbalveld is dat altijd waar. Daarbuiten valt het nog te bezien, maar als ie groen onder zijn voeten heeft spreekt ie de waarheid". Afgelopen week kon ik me vanaf de zijlijn bijna niet verstaanbaar maken omdat de meiden de schijtsrechter met het volume van marktkoopvrouwen achterna riepen, al dan niet op weg naar de bal. En onze scheidsrechter is geen schijtsrechter, hij doet ontzettend veel voor het team. Hij traint, regelt, informeert en is er altijd. Mijn taak om van de schijts gauw weer een scheids te maken. Ik gooi in de groepsapp "richt iedereen haar eigen dochter verbaal naar rechts voor zaterdag?" en het werkte. Er werd gevoetbald in plaats van ge-IWABt. En er werd gezweten en gescoord. Het moet leuk blijven. Zowel voor de IWAB's als voor de schijts.
