foebal moedah

We zijn me toch een potje chagrijnig, Juul en ik. De honden lusten er geen brood van. "Ik moet vanavond wat leuks gaan doen maar de was ligt er nog" zegt ze, waarop ik zeg "ik ook maar het varkenshok is echt een zwijnenstal". Juul haar schouder doet zeer en mijn rug. We mogen niet lachen want dan schiet het erin. We denken dat we verkeerd hebben gelegen maar het kan ook wat anders zijn. In ieder geval is het goed mis van de ene op de andere dag. Misschien missen we elkaar gewoon. "Ik krijg morgenochtend op mijn enige vrije ochtend 3 foebal meisjes om 07:30 op de stoep voor in de mini naar Kranenvogels uit, en ik moet ook nog coachen" grom ik. "Maar lieverd, dat kun jij toch helemaal niet?" zegt Juul. Ik hoor zo'n Bonus belletje rinkelen, die van vriendschap die je tegen jezelf beschermt als het nodig is. "Jawel joh, ik heb gekeken de vorige keer hoe ze dat doen en wat er moet gebeuren. Dat kan ik wel. Die andere moeders roepen "hup hup pak het ding" (?) en hangen al whats app-end tegen de doelpaal. Ik weet het echt veel beter: de bal moet er aan de overkant in en er moeten een paar meiden voor zorgen dat dat gebeurt. Een paar andere meiden uit het zelfde team moeten er voor zorgen dat ie niet in eigen goal komt, dat is het. Meer is het eigenlijk niet. Ik weet alleen niet hoe vaak je mag wisselen. Maar buiten spel doen ze nog niet dus dat is wel makkelijk". "Je hebt er waarschijnlijk teveel he, dat je wel moet wisselen?" zegt Juul. "Nee, we hebben er vast weer te weinig, even bedenken hoe ik dat ga doen, waar ik wat jongetjes vandaan trek bij Kranenvogels uit". "Eh....als je te weinig hebt, dan hoef je niet te wisselen hoor!"zegt Juul. Ineens liggen we helemaal blauw van het lachen "auw,  #$%^&, niet lachen mijn schouder!!!! Kut het schiet er weer in!" zegt Juul. Ik stel voor dat we nog een keer gaan lachen, dan schiet het er wel weer uit. Maar ze moet weer verder en ik ook, dus hangen we op.