England for dinner

"Pete komt naar Nederland!" appt Ketelbinkie. "Ik ga koken, komen jullie ook?". Wij hebben al zoveel over Pete gehoord dat het lijkt alsof een oude vriend van ver ons komt bezoeken in plaats van Ketelbinkie. Hij komt deze keer op de fiets met zeven Engelse maten naar Nederland en blijft een dag of tien. Onze nieuwsgierigheid betekent dat Ketelbinkie die avond voor zestien man pasta's zal gaan koken en als de brandweer een gigantische houten tuintafel in elkaar zet. Als de tuinpoort open gaat drommen er acht licht aangeschoten bezwete mannen doorheen met fiets, olijke kop en fonkelende ogen. Ik weet niet wat dat is met Engelsen. De beleefdheid en bescheidenheid (hooligans not included) blijft bestaan, ook al zitten er teveel zonnige biertjes voor een rugzak in. Ze stellen zich voor, nestelen zich aan de tafel van Ketelbinkie en verhalen over hun dag. Dat ze in een naastgelegen dorpje zoveel mooie vrouwen hadden gezien dat ze niet konden kiezen of ze nou naar de bar moesten kijken om hun bestelling in ontvangst te nemen, naar het grote scherm op de markt waar de Giro op te zien was, naar de zangeres van de band, of naar vrouwelijke figuranten in dat feesttafereel. Ze waren er moe van. Hoewel ze allemaal vrolijk vriendelijk en beleefd waren, haalde je Pete er zo uit. Hij voldeed helemaal aan de beschrijving van Ketelbinkie, die (zoals het een man betaamt andere mannen omschrijvend) totaal niet over zijn uiterlijk was gegaan. Een voorkomend man "pur sang" (I am sorry England). Pete heeft een grote passie: de Tweede Wereldoorlog. Werkelijk alles wat zich in onze buurt heeft afgespeeld heeft hij uitgezocht. Iedereen die er iets over kon vertellen of herinneren heeft hij gesproken. Geen knotwilg, bos, weg, rivier, weiland, heuvel of oud gebouw kent voor hem nog geheimen rond de WO2. Ik vraag hem waarom hij zo geïnteresseerd is in onze leefomgeving tijdens de WO2. Deels had Ketelbinkie dat ons al verteld, maar nu vertelde Pete het ons zelf. Hoewel, de rest was al afgehaakt vanwege het bier of het Engels en Ketelbinkie kende het natuurlijk al en was druk 16 gasten te bedienen en verwennen. Hij had er een boek over geschreven, over zijn reden en de vondsten van zijn onderzoek naar de oorlogsfeiten uit deze omgeving, "Stanley", in Ketelbinkies bezit. De rest van de avond vulden we met goeie grappen, Engelse spraakverwarring en lekker eten en..........Ketelbinkies Moonshine, die vanavond ook weer echt op zijn plaats bleek. Hij werd gehuldigd door acht Engelsen vanwege zijn noeste arbeid aan de moonshine en de smaaksensatie die dat opleverde. Cheers mate! Op Ketelbinkie en zijn bijzondere vriendschap met Pete, waarvan wij allemaal mochten meegenieten.

Vandaag zat er een boek bij de post, met een allerliefst kaartje. "Stanley". To be continued.