Dit is alweer mijn honderdste bericht voor de dikke muis! Ik dacht aan het woord honderd. En aan het spreekwoord "vrienden in nood, honderd in een lood". Afgelopen weekend lekker bij Anna geweest, genoten van het goede leven. Terwijl ik door de schuimkraag van mijn cappuccino hap naar de koffie, tuur ik naar haar ogen terwijl ze me haar messcherpe analyse op een vriendschapsvisie geeft. Vertrouwd als ik ben met haar woorden, pak ik nog een koekje. Ik zit aan de juiste (tuin)tafel. Dit soort momenten zijn pareltjes uit de week. "Vrienden in nood, honderd in een lood" betekent zoiets als dat je in tijden van nood je vrienden leert kennen. Geen nieuws. Kinderen leren dat al (wie komt je huiswerk brengen als je ziek is, wie helpt je tuttel zoeken als je hem kwijt bent?) Als ouder kun je prima uitleggen dat je "even naar tante Sjaan gaat omdat zij het moeilijk heeft en verdrietig is". Vriendschap heeft te maken met mede-leven. Niet met medelijden maar met medeleven. Vrienden leven met je mee, letterlijk. Als je feest of verdriet hebt zijn ze er primair voor jou. Niet om wat je schenkt of betaalt (of nog zou kunnen gaan schenken of betalen) maar om je immateriële inhoud. Om dat wat je tussen je oren en in je hart hebt en......hebt laten zien op momenten dat er aanspraak op gedaan werd, al dan niet gevraagd.
Vriendschap is geen materiële uitwisseling. Geen "kijk eens wie ik ken". Dat zijn kennissen. Ik las trouwens laatst een wetenschappelijk artikel over vriendenkringen. Het blijkt dat hoe slimmer de mens, hoe diverser zijn of haar vriendenkring is. Dat ondersteunt vriendschapskeuze naar inhoud, in plaats van naar snuitje, lease-auto, baan, inkomen, netwerk en andere "we begrijpen elkaar zo lekker" en profiteurs blabla. In het meest gelezen boek ter wereld (nog steeds) staat "zeg mij wie uw vrienden zijn en ik zeg u wie gij zijt". En dat is een waarheid als een koe. Ik ben zuinig op mijn vriendschappen, ik heb aan de vingers van twee handen ruimschoots genoeg. Zij zijn het die mij verder helpen door te zeggen wat ik fout doe, of wat ik moet doen om mijzelf recht te doen. Zij zijn het die op de stoep staan als er nood is, met een sterke schouder of een meegebrachte levensles. Zij zijn het die oprecht naast me glimlachen als ik iets te vieren hebt, en zelf geen compleet feest hebben als ik er niet bij ben. Champagne lieve vrienden en vriendinnen, beter 93 in een lood en jullie van goud. Maakt 100 : )!
