Het vaderschap begint pas na de verwekking. Dat is voor niemand een geheim. Het is vanaf dat moment de taak van de vader het kwetsbare leven wat is voortgebracht te beschermen. Veel vaders doen dat dag in dag uit met alles wat ze in zich hebben en soms tot wanhoop toe. Van baby tot puber en adolescent en zelfs nog tot ver in de volwassenheid. Er zijn ook vaders die er geen hol van begrijpen en geen zak aan doen. Neem nou de vader van de schietpartij in de homoclub vorige week. Zoonlief kan het zijn verdere leven zonder hem stellen en de rest van zijn leven met schaamte rondsjouwen over 50% van zijn afkomst. Over die categorie losers gaan we het dan dus ook niet hebben. Deze is voor de vaders die staan voor hun kuiken, die roofvogels op afstand houden en wormpjes komen brengen. Die het nest in opbouw en in onderhoud tot hun verantwoordelijkheid rekenen. Die zichzelf bij de les houden om raad te kunnen geven. Die vooruit denken om toekomstadviezen te kunnen geven. Die zelfreflectie aankunnen om hun kind het goede van zichzelf aan te leren en te waken voor overdracht van het minder goede. Die onvoorwaardelijk integer zijn, zodat het kind nooit hoeft te twijfelen aan vaderlijk advies of voorbeeld en met vertrouwen op kan groeien, geflankeerd door bescherming en levenswijsheid.
Ik had er zo een. Ik had er echt zo een. En vandaag ben ik bij mijn moeder. Zij kookt en ik blader door een greep uit oude foto-albums buiten op hun tuinbank in de zon. Albums vol foto's van verre reizen, wereldwonderen en andere culturen. Papa maakte ze altijd. "Dat is zo'n reis echt waard, Tess". Om de foto's heen zijn grappige tekeningetjes gemaakt en uitgeknipte dagboekbeschrijvingen geplakt van gebeurtenissen en gedachten tijdens de reis. Mooie kiekjes van mama zitten er tussen, lieve plaatjes van hen samen. Ik zie mijn eigen naam staan bij Belize. "Tess gebeld". Ineens voelt het alsof ik door de ogen van mijn vader op reis ben. Alsof ik door zijn ogen zie en lees wat hem dierbaar genoeg was op te schrijven, het belangrijkste was om op foto vast te leggen. Als mijn moeder vanuit de keuken roept dat het avondeten klaar is, is mijn vaderdag echt begonnen. Ik voel me niet verdrietig maar gruwelijk dankbaar en een echte mazzelaar.
