flatje flatscreen

Tijdens een van de nieuwjaarsborrels die ik bezocht, kwam mij het concept "flatje flatscreen" ter ore. Er waren wat slachtoffers van golddigsters, die zichzelf opnieuw slachtoffer hadden zien worden. Golddigsters zijn er genoeg, dus dat kan wel. En van fouten hoef je niet perse te leren als je daar geen zin in hebt of simpelweg niet met het talent bedeeld bent. Waar is de tijd dat negers voor het geld een blanke vrouw wilde trouwen om hun dubbel-wear-stay-in-luxury-brevet veilig te stellen voor een beter en westers leven? Het westerse leven lonkt inmiddels niet meer zo. Gelijk hebben ze. Tegenwoordig diggen we blank en onderling, meestal vrouwen bij de mannen. Vooral in het begin, als de liefde nog blind is en Sjakie niet kan zien, gaat het prima. "Wat veel geld kost zal wel goed zijn", galmt het nog na van zijn opvoeding. Maar na verloop van tijd blijkt het toch gewoon een vrouw te zijn, en nog een van de gemakzucht ook. De stofzuiger niet weten te vinden en te klagen hebben over de poets, nog nooit een jaaropgaaf ontvangen en na sluitingstijd van de winkels klagen dat haar man zo weinig thuis is om haar tv series mee te kijken. Manlief staat al in maart op de nieuwjaars borrels, en borrelt lekker door tot ver in februari. Geef hem eens ongelijk. Als ie thuis drie volzinnen deelt over zijn werk, is zij de weg volledig kwijt en knikt als een fazant in het natte gras, grabbelend naar haar smartphone om nog even de meest succesvol ogende foto op haar FB te zetten. Of ze interrumpeert hem met een nieuwe vurig gewenste aankoop, voorzien van plaatjes en argumenten. Als zijn grens van leegte eindelijk bereikt is, schijnt er een goed concept te zijn: flatje flatscreen. "Gezeik met het wijf. Ik ga haar flatje flatscreen geven, dat heeft ze niet eens door. Heeft ze thuis ook, gaat ze zo verder maar dan drie hoog. Ben ik er vanaf. Zonder make up en push up panty was het trouwens nog niet de helft van wat het leek. Biertje?"