Ivoorkust (3)

De volgende morgen vroeg stond Emad in zijn glimmende bruine vel op mij te wachten met een oude pick up. Weekendtasje achterin en op naar de grens met Togo. Het is wel gezellig dat je dan Engels kunt praten. We reden over een plak asfalt tussen de cassave door en magere koeien. Er was verder niets of niemand te bekennen. Tot er opeens een touw over de weg gespannen was en we vol op de rem moesten. Vanuit de cassave sprongen twee mannen naar onze pick up waarvan er een de loop van een geweer in mijn raam stak. Hij vertelde dat we te hard hadden gereden en daarom nu zwaar moesten betalen. Achteraf had ik kunnen zeggen dat hij teveel had gezopen en nu heel snel zijn roes uit moest gaan slapen. De kegel vulde de cabine van de auto, een slechte combinatie met een geladen geweer. Ik keek Emad aan, die gebaarde naar mijn tasje met doekoe's. Leve Thomas Cook. Voor 50 gulden aan Ghanese papiertjes kochten we ons leven terug en vervolgden onze weg. Nooit meer over gesproken. Ik ook niet gek genoeg. Toen we aan kwamen in een soort van dorpje, betrokken we het huisje van de stamoudste. Deze man heb ik nooit gezien, maar zijn zes vrouwen stonden voor het huisje en bogen diep, hun slaapplaatsen afstaand aan ons. Emad zei dat het heel normaal was dat zij de komende nachten buiten zouden slapen, omdat wij kwamen. Een van hen was zwanger, ik vond het alles behalve normaal, maar ja er was niet heel veel hier wat leek op NL. Een hokje met kunstmestzakken werd mijn slaapkamer. Mijn klamboe, meegenomen vanuit Accra, weer aan het plafond en een kaars op het kunstmest geplakt naast mijn bed. Buiten was een waterput en stroom was er niet. We gingen er eerst op uit om een locatie te zoeken waar we vluchtelingen konden registreren om ze daarna te voorzien van voedsel per gezin. Oude scholen en oude loodsen met vogelspinnen en Phytons: er werd geen dier verjaagd, hooguit met gratie uitgezet. Ghanezen doen aan voorouderverering: zij geloven dat je voorouders gereïncarneerd kunnen zijn in een Phyton of een vogelspin en geef ze eens ongelijk : ). Ik wachtte wel even in de auto tot alle voorouders het ruime veld rustig hadden kunnen betreden. Mij niet gezien. Alleen dat beeld al van driehonderd vogelspinnen tegen het ingezakte plafond die schrokken van het intrappen van de deur, jakkes. Dan gaan er een paar naar beneden hangen omdat ze zich niet goed vasthielden, of ze vallen op de grond vlakbij jouw blote voeten, nee bedankt. Liever een kegel en een loop van een geweer. Toen we tafels en touwen gespannen hadden voor de vluchtelingen, kwam de Ghanese media om de hoek: een jongetje van 10 jaar met een fiets en een regenpijp. De "gongong". Hij kreeg de opdracht tot zonsondergang rond te fietsen en de voedseldistributie van de volgende dag bekend te maken in de verre omstreken van ons spinnenhol. En hij had zijn werk uitstekend gedaan. Waar ze vandaan kwamen weet ik niet, maar de volgende morgen om 6 uur stonden er 8.000 Togolese vluchtelingen op ons te wachten in de zon.