postnatale koffie

Ik wacht op Joni in het plaatselijke koffiehuisje. Buiten sneeuwt het hard en de raampjes zijn beslagen. Dat is de beste marketing voor een succesvol horeca-get together: beslagen ramen. Kan geen happy hour tegenop. Het is er zo klein dat het onmogelijk is je af te sluiten voor gesprekken door anderen. Er zitten 4 vrouwen en 1 "man" in de hoek. Een vrouw ken ik, we knipogen als ze doorheeft dat ik het gesprek kan volgen. Ik weet genoeg. Het gaat over het zindelijk worden van 5 jarige kleuters. Werkelijk, 5 jaar en in de luiers. Jack Nicholson's "medicatie time!" (one flew over the cuckoo's nest) klinkt in mijn hoofd. Als je je fysiek en mentaal gezonde kind met 5 jaar nog niet uit de luiers hebt gekregen, moet je zelf even een APKtje op "loslaten" doen. Nee, we praten over "poep-apps" (........) voor op de iPad. "Leuk hoor, dan kunnen ze het toiletrolletje door het doolhof naar de wc brengen om op te hangen". En er is ook een "poep-poli" in het ziekenhuis, schijnt. Daar zijn ze heeeeeel deskundig en weten ze alles over hoe je je kind op de plee krijgt. Ik word echt niet goed van dit gesprek. Er was er eentje die het geplas op de bank zat was na twee keer en de luier gewoon weer aangedaan heeft. En nu anderhalf jaar verder is sinds dat moment. De anderen vragen aan elkaar hoe ze de beloningsstructuur en de incentives hadden ingericht. Ik wilde dat Joni er was. Ik heb hier zo geen zin meer in. Er is zoveel geschreven over dit soort trucjes, dat je echt aan jezelf moet twijfelen als het niet lukt  je kind speen of luier te ontzeggen (en niet aan je kleine kleutertje dat zich alleen maar richt op jou als voorbeeld, jouw onderduikgevoel bij wat er van hem of haar verwacht wordt). De poep professor van de poep poli gaat je dat nooit vertellen, dan is ze haar baan kwijt. Liever elke zes weken even kijken of de pampers al voor EMDR doorverwezen kunnen worden naar haar collega, met haar coole stempeltje eronder. Overdracht is er niet alleen tussen peut en patiënt, nog veel meer tussen mams en kind. Prik dat even aan je prikbordje naast de kindertekeningen. En stop met zeuren. Je wordt er zo lelijk van.