mars en venus

Als ik net de wimpers zwart heb, stormt Joost binnen en roept "bakkie, Tess?". Ik gil vanuit de badkamer dat ik eraan kom. "Moet je zien, zelf gemaakt, cool he?". Ik bekijk het ding. Ik pak het vast als een schorpioen en vraag wat het is. "Een katrol"! Ja, dat zie ik. "Waarom heb je die zelf gemaakt, die liggen toch bij Praxis?" Niet deze, dit is de lichtste katrol die er bestaat". (Het ding weegt inderdaad niets). "Meer dan 1000 kilo sterk Tess, misschien wel 4000! Ook het carbon heb ik zelf gemaakt en natuurlijk de torque rope, gaaf he?". Ik zit nog te twijfelen welke parfum ik pak, maar dat lijkt ineens nutteloos en onbelangrijk. Het is geloof ik innovatie-feest vandaag. "Carbon zelf gemaakt?" vraag ik, als een kind dat denkt dat melk initieel uit een pak komt. En zo wordt mij het geheim van carbon onthuld bij een espresso, alsmede de torque rope. Het is een sterk dingetje en een heel licht dingetje. Ik heb 'm. En roestvrij. En nu? "En waar ga je het voor gebruiken? Dode paarden verslepen in het nieuwe jaar? Vervangende sleepkabel vanuit je bekerhoudertje?" "Voor de spriet! De boegspriet". Nu heb ik de boegspriet de afgelopen weken ook geboren zien worden. Ik moet zeggen dat ik daar wel van onder de indruk was. Hoe je zonder gebruik van schuur of werkbank zulke technische hoogstandjes kunt fabriceren is mij een raadsel, maar het gebeurt. Joost zeilt in een zeilbootje regelmatig Europa uit. Een zeilbootje, piepklein. "Grote schippers, kleine boten Tess". Zo is dat. Ik krijg echt de kriebels als ik die filmpjes later terug zie van het ruime sop in aardedonker met huizenhoge golven. We sluiten speciaal voor mij altijd af met een fragment zonnige "windstille" dag en dolfijnen. Komend voorjaar zal de vuurdoop zijn van de boegspriet en de katrol. Ergens op een oceaan. Succes witte muizen. Gelukkig heeft ie altijd vuurpijlen bij zich. En zijn Apple (voor de dorst). En nu mijn badkamer uit met dat carbon.