mama is boos

Gisteravond tijdens het avondeten: "mama, gaan we een keer met die hele snelle trein naar Parijs?". Ik zei glimlachend "ja schat, Parijs is een prachtige stad, daar moeten we absoluut snel een keer naartoe gaan". La ville de l'amour was vanmorgen aan het ontbijt een ware hel van terreurdaden. De liefde is uitgemoord vannacht. Wij lagen in ons warme bed met de kat op onze voeten, en daar waren mensen hun liefde voor kunst, cultuur en elkaar aan het vieren. Mooi opgemaakt en aangekleed, oppas geregeld voor hun kinderen. Glimlachend naar elkaar of in een goed gesprek. Totdat ze zich ineens te midden van oorverdovende explosies en schoten bevonden en ineen doken in een bloedbad. Indien nog mogelijk vluchtten of eerste hulp verleenden.
Politiemensen en militairen worden hun bed uit gebeld, schieten hun uniform aan, doen hun vest om, pakken hun wapen, kussen hun echtgenoot(e) en kinderen in hun slaap en haasten zich ter plaatse. Niet wetend wat ze aantreffen, of ze nog gevaar lopen en waar dat gevaar vandaan zal komen. Om hun handen in het bloed te zetten en te reanimeren of letterlijk in hun armen over te dragen aan de hulpverleners. Om overzicht en uitweg te creëren voor de mensen in die hel die alleen maar willen vluchten of vechten, of bevroren aan de grond zitten met hun handen voor het gezicht of hun oren. Hun handen zijn bezet aan de slachtoffers en zodoende niet aan hun wapen, niet aan hun verbindingsmiddelen. Het is kiezen of delen.

En al deze mensen slapen na vannacht niet meer. Ze lachen niet meer, ze vertrouwen niet meer. Ze rouwen, huilen, schreeuwen, drinken, zijn hyper alert voor de rest van hun leven, worden opgeschrikt in hun slaap, sleuren zich naar het graf van hun dierbaren, raken hun werk kwijt, hun trots, hun veiligheid. Rouleren de rekening van dit immense trauma vervolgens onbewust en ongewild aan hun partners, hun ouders, hun kinderen. En voor wat...

Mama is boos.