Het inloophuis is er voor mensen die de wereld permanent of tijdelijk voor een doedelzak aanzien, en daardoor wat minder aansluiting vinden bij mensen die dat niet zo zien. Dat is niet eerlijk, want misschien hebben ze wel gelijk. Oma vond dat ook niet eerlijk. "Het is belangrijk dat iedereen een fijne plek heeft om zichzelf te zijn Tess!". En met al haar zeer intensieve jaren op haar teller maakte ze zich sterk voor de realisatie van een inloophuis. Dat bestaat inmiddels een paar jaar. Dat betekent dat we oma op een van de twee kerstdagen moeten missen: dan is zij er voor de mensen in het inloophuis. Om ze een warme kerst te geven en een huiskamer met kaarslicht en aandacht voor elkaar, doedelzak of niet. Het inloophuis herbergt een kunstwand waar de bezoekers hun werk mogen exposeren, een piano, een leeshoek, een computer, een speelhoek, eettafels, een prachtige bar en een keuken voor grote pannen en grote lepels. De binnenplaats is barbeque-compatible tijdens zomerdag. Als dat geen fijn thuis is. En onze oma zorgt voor de mentale medemens. Ze zit totaal niet met de wereld als een doedelzak, dat is gewoon ook een optie. Whatever. Samen met uitstekende koks en nog veel meer vrijwilligers runt ze het inloophuis
We stappen die avond onverwacht binnen met onze plastic zakjes aan de hand. We zien oma achter de bar staan met een kan koffie en een grote lach op haar gezicht. Aan de andere kant van de bar zitten 4 mensen tegen elkaar aan gedrukt om oma te kunnen verstaan. Ze kijken naar haar alsof ze hun moeder is, hun moeder die ze accepteert zoals ze zijn. Hun moeder die ze wat warms inschenkt en vraagt hoe het met ze gaat vandaag. Hun moeder die luistert naar het antwoord wat ze daarop geven en er vervolgens iets moois mee doet. Iets waarin geen oordeel zit, geen advies, geen voorschrift. Het is bijzonder hoe de gezichten aan de andere kant van de bar ontspannen van onze oma, voorzichtig lachen met onze oma, zo gezellig zitten bij onze oma. Dan ziet oma ons. Ze stuift achter de bar vandaan en pakt ons beet met beide handen. Ze roept dat wij van haar zijn. Dat roept ze nooit. Maar nu roept ze dat. Oma ziet er heel gelukkig uit als ze vanuit haar hart werkt en datgene doet waar ze achter staat en goed in is. Daardoor verlaten we een half uurtje later verwarmd het inloophuis, trots op onze oma en helemaal gerust op haar noeste arbeid. Bij de deur laten we de stadstoezichthouder nog even naar binnen gaan. Hij gaat even een bakkie doen bij oma tijdens zijn dienst. Hij moet vast van zichzelf een beetje op oma passen : ).
