Mijn nogal bekakte (en de eerste mij niet aan boord begroetende) buurman leest de Figarot. Ik dacht dus dat ik het even flink over hem kon hebben (en deed dat ook), totdat hij het NRC handelsblad er op na begint te slaan. Nu ben ik even in de war. Sowieso vind ik het raar dat hij een oordop in heeft (dat kan ik zien) en er nog eentje in het doosje voor hem op tafel ligt......zal toch niet aan mij liggen? Oops! Mijn rode wijn valt om. Die plastic glaasjes vallen zo om als er 4 armbanden tegenaan tikken. Gelukkig draag ik een zwarte wollen legging en dito laarsjes, en mijn buurman donkere denim. Waarom lijkt ie nou geïrriteerd? Het is een prima vlucht en aan het humeur van zijn buurvrouwtje kan het niet liggen volgens mij. Ik bedoel: ze zijn er saaier en veel ruimte neemt ze ook niet in. Ze rookt niet, ze snurkt niet en ze ruikt vermoedelijk naar hele goede champagne met een vleugje prima parfum. Zie je nou wel dat geld niet gelukkig maakt, beste buurman.... Ik krijg alweer een flesje van die lekker Chiraz, voorzien van "alstublieft" met mijn naam. Zie je wel, zij vindt het geen enkel probleem dat de vorige op de stoel en de vloerbedekking terecht is gekomen. Buurman fronst over zijn hoornen leesbril mijn kant op. Wil hij het etiket lezen? "Chiraz monsieur" zeg ik vriendelijk. Ik kan hier wel aan wennen moet ik zeggen. Voor mij nooit meer een andere Boeing.
New York City: here I come!
