Ze is getrouwd met haar jeugdliefde. In de ban-de-bom tijd sloeg bij hen de vonk over, temidden van de madeliefjes. Maar nu, zoveel jaar later, dreigt de bom toch nog even in Frankrijk. Evert probeert zich aan zijn afkomst te ontworstelen, zijn hele leven lang eigenlijk al. Eerst door zijn eigen micro wereld te bouwen in modelspoortreinen, waarin hij de regie voerde en iedereen op zijn aanwijzingen wachtte. Later door zijn kritische houding naar de dagbladjournalistiek en de politiek. De Elite polariseert hem eigenlijk toch steeds weer dichter bij zijn Frieda, maar Frieda moet daar veel geduld en tolerantie voor in het laatje brengen. Frankrijk leek haar de oplossing: ver van huis en Joie de Vivre. Veel lavendel en zonnebloemen om het huis, een parasol en wagenwiel en een echte zuid-Europese klusjesman. Alles lijkt ingericht op innerlijke rust. Maar Evert kan zichzelf en Nederland maar moeilijk los laten. Frieda doet haar best en komt een heel eind. Dan ineens "zakt het water": Frieda ziet waar het is misgegaan. Blijkbaar heeft ze net genoeg innerlijke rust kunnen grijpen met haar nip aan het Joie de Vivre dat het haar gelukt is een patstelling te doorbreken met haar jeugdliefde. Evert, onverminderd verliefd op zijn Frieda, weet meteen wat hem te doen staat. Hij blijft ons verrassen en ook ontroeren. Lieve Saam, ook voor jullie succes witte muizen. We kijken nog steeds graag naar jullie!
