Mijn keuken is een puinhoop. Echt, het begint ‘s morgens redelijk op orde, maar voordat de voordeur achter me dicht slaat is het al een bende. Eigenlijk exact dezelfde bende dan die ik de avond ervoor tot vlak voor “we worden weer pompoen in plaats van prinses”-tijd te lijf ben gegaan. (nb dit is 00:00 uur, ken je klassiekers!) Ik hou van mijn keuken, ik leef er praktisch. De pannen en kannen, de stippen en kippen, de schouw, de Boretti en niet te vergeten de veteraan van een keukentafel. Als die kon spreken kreeg ik Anton TNT helemaal niet meer van mijn erf af. En dan de rieten hondenmand, als je me kwijt bent zoek dan daar als eerste. Hij wil vooralsnog geen gezicht krijgen op de dikke muis, maar oooh-la-laaaaa wat een hond is dat. Ik durf te wedden dat mijn hond model heeft gestaan voor het woord “hond”. Dat ie in de geïllustreerde Dikke van Dale staat afgebeeld bij "hond". Als een kind een hond tekent, tekent het mijn hond. Het is wat je noemt een echte hond-hond. Enorme lange hangoren, een dikke zwarte glimmende dop als neus en grote bruine ogen. En verder de bouw van Arie Boomsma (ex tatoos) verstopt onder een ruwharige knuffelvacht in drie vintage kleuren.
Misschien herberg ik teveel in mijn keuken? Misschien ben ik te makkelijk met pakken en gebruiken van wat er staat? Of te moeilijk in het opruimen ervan? Koop ik teveel leuks en te weinig nuttigs? Moet ik “Keukendiscipline voor Dummies” gaan bestellen? Do I need therapy or just coffee? Ik heb er tot de dag van vandaag nooit kritiek op gekregen maar het is gewoonweg altijd minimaal een lichte puinhoop. Schoon maar rommelig. Herstel, gezellig. Zie daar ga ik alweer. Reinheid rust en regelmaat, kom op zeg, hoe kort is dat nog maar geleden? Ik heb er heus wel iets mee, maar niet in de keuken geloof ik.
En dan ineens is dit hele dilemma van mijn schouders: een van mijn beste vrienden stuurt me een app van een een nieuwe keuken accessoire......(thanks darling)
