Na de lunch komen er vier genodigden voor ons. We hebben geld te besteden voor volgend jaar en onze partner heeft afgelopen jaar betaald. Wij hebben tijdens de lunch besproken wat we willen, Margot en ik. Onze partner duidelijk niet. Ze kunnen niet kiezen. Dus ik zeg "wie betaalt bepaalt, zo is het al eeuwen". De leverancier kijkt een beetje beteuterd, maar Margot en ik vinden het alweer lang genoeg geduurd hebben. Ik schop haar zachtjes op haar voet, en zij mij keihard tegen mijn been waardoor mijn halve lijf heen en weer schudt boven de tafel. "Dan zijn we eruit toch?". Ik heb zin in koffie. "Even vervolg plannen?" zegt Margot (ik schop haar weer). "Nou, volgende keer ben ik met zwangerschapsverlof" zegt de jongste aan tafel. "Ik ben 24 weken en het is een tweeling en......". Ik krijg weer een duw. "Oh meid wat leuk, een tweeling, nou even een paar weken alles dubbel doen en dan ben je er al aan gewend hoor! 12 mei dan maar?". Ik sta op en iedereen volgt. Als ze uit zicht zijn draaien wij ons om naar de koffiemachine. "Misschien zei ze wel nee, en kreeg ze er twee?" zeg ik tegen Margot. "Wat nee?" zegt ze. En ze illustreert het even. Da's twee. De koffie via de neus eruit van het lachen. Weg mascara en nog twee te gaan.
