Vanavond zien we een mooie vrouw van middelbare leeftijd. Ze knapt oude kasten op, met heel veel aandacht en engelengeduld. Ze worden als nieuw, als oud-nieuw. Als de kast helemaal klaar is, maakt ze er een tekst op. Bijvoorbeeld "Home is where the Hugs are". Ze vertelt ons dat haar jeugdherinneringen bestaan uit een leven met haar moeder en steeds weer vreemde mensen waar ze heengebracht werd. En dat dan bij tientallen verschillende adressen dagen achtereen. Verder herinnert ze zich niets van haar moeder, behalve dat ze dat niet leuk vond. Ze vraagt zich af of ze nog zussen of broers heeft. Haar moeder heeft tot haar sterfbed niets met haar gedeeld over vroeger en zij was al vrij snel klaar met haar moeder. Er is een zus gevonden. Deze zus heeft andere ouders gekregen van hun "moeder". Blijkbaar had "moeder" toen al enig inzicht verworven na het oneindig in onderpand geven van haar eerste dochter. Deze nieuwe ouders waren eerder slechter dan beter. Zus 2 werd geslagen met een natte theedoek en als ze haar handen ophief om haar hoofd te beschermen dacht de hond van "moeder" dat ze haar "moeder" wilde slaan, waarop die haar greep. Dit gebeurde een paar keer per week. Ze was ook blind, door een ongeluk met spelen. Niemand had aandacht aan de val geschonken, laat staan de moeite genomen met haar naar het ziekenhuis te gaan. De beide zussen, herenigd maar diep ongelukkig, vragen zich af of er nog een zus zal zijn. Zus nummer 3 wordt getraceerd. Ze gaan samen de plas over om haar te bezoeken, de blinde zus stevig aan de arm van de ziende. Zus nummer 3 heeft ook nieuwe ouders gekregen van "moeder". Deze waren voldoende. Ze heeft een acceptabele jeugd gehad met weinig warme franje, maar haar sociale contacten heeft ze later ingehaald door een kroeg te beginnen als zelfstandig kastelein. Ze opent de deur voor haar twee nieuwe zussen, trekt een zussenhoofd tegen haar rechteroor, en een zussenhoofd tegen haar linkeroor. Zo lopen ze naar binnen. "Pas op voor de hond" zegt ze, zonder hen los te laten. Waarop de zussen grappen "we zijn dol op honden". Daarom is februari een perfecte maand voor Spoorloos. Voorjaars"depressie"? Waar hebben we het over.
