Mijn nichtje Babette is foto model. Maar ze weet het zelf niet. (We zijn gestopt het haar te vertellen. Ze vond het niet interessant) Ze heeft blonde krullen van zichzelf en reebruine ogen. En tien jaar extra op de teller zie je niet bij haar. Zwitsal, ze zweert erbij. Alles wat zij aanraakt wordt net zo mooi als zij. Het is maar goed dat ze een beetje “landelijk” woont en niet in de grote stad, want er zou meer geclaxoneer in een etmaal te horen zijn dan in hartje Rome, daar zweer ik dan weer bij. Het doet er allemaal niet toe: Babette had Brownie, en Brownie had Babette. Waar Babette was daar was Brownie, en waar Brownie was daar was Babette. De nacht brachten zij gescheiden door, maar 's morgens riep Babette tijdens het aanbrengen van haar mascara al uit het badkamerraam de tuin in “Brownie, ik kom er zo aan hoor!”. Dan waste Brownie haar lange oren nog even tussen haar voorpootjes tot Babette klaar was, en dan ging het hok open en kon mevrouw haar ontbijt gaan nuttigen en haar lange achterpoten strekken. Dat laatste deed ze het liefst onder nieuwe aanplant. Boeren Hortensia’s, pas geplante sierappelboompjes, bloeiende Hosta’s: Brownie was een echte buiten-Nijn en zag de “mis-en-scene” van de nieuwe aanplant net weer effe anders dan Babette het bedoeld had. Geen probleem, samen kwamen ze er altijd uit. Brownie had haar eigen inbreng in het tuinontwerp, zo vond Babette, want het was min of meer haar eigen huiskamer toch? Als het regende negeerde Babette alle rode verkeerslichten om snel Brownie haar hok te overkappen met plastic. Niet voor het hok, maar voor Brownie. Behandel een ander zoals je zelf behandelt wilt worden.
Behalve Babette had Brownie nog een vriendin, Bonnie. Bonnie is de Basset hond van Babette. Bonnie en Brownie waren dikke vriendinnen. Brownie mocht naast Bonnie op het hondenkussen liggen en Bonnie gunde Brownie haar graafmomenten in de tuin en stond een tikkie jaloers maar toch applaudisserend te kijken bij de totstandkoming van immense konijnenholen. Brownie had ook een abonnement op Landleven en VT wonen, op More Than Classic en Linda. Babette en Brownie lazen ze samen. Een vrolijk aangeknaagde stapel prijkte altijd in de woonkamer van Babette. Dat privilege was Bonnie niet toebedeeld, zij moest van de bladen afblijven. Brownie niet. Brownie mocht doen wat ze wilde, gaan waar ze wilde gaan en iedereen was fan van haar.
Totdat Brownie ineens koorts kreeg. Haar mooie lange oren niet meer wilde wassen en haar lange achterpoten niet meer wilde strekken na haar ontbijt. Landleven en Linda konden haar gestolen worden en tegen Bonnie zei ze alleen nog flauwtjes “hoi” en “schuif es op”. Dat was een slecht voorteken, want zo is Brownie niet. Babette heeft alles uit de kast gehaald (en uit haar portemonnee) om Brownie te helpen en te redden, maar Brownie redde het niet. Een naar virus heeft haar van Babette weggenomen. En van Bonnie. En van ons allemaal. Lieve Brownie, we wensen je veel boeren Hortensia’s, sierappelboompjes en Hosta’s toe. Maak er weer een mooie tuin van daarboven meid, we sturen Landleven en Linda naar je op en zullen je geen dag vergeten. De mascara van Babette is doorgelopen (al twee dagen) maar we zullen goed voor haar zorgen en haar net zoveel knuffelen als jij deed. Dikke zoen, je fans.
