Dit jaar werd ik voor het eerst geconfronteerd met het fenomeen ‘kerstdiner intekenlijst’. OMG. Je hebt grofweg twee type moeders, het ene type maakt zich er met een jantje van lijden van af door knakworsten, twee pakken chocomel of poffertjes (en dan bedoel ik de magnetronvariant) te verzorgen. Het andere type heeft het over fruitspiesen, zelfgebakken kerstkransjes of iets anders zelfbereids. Ik schrok, ik had werkelijk geen clou tot welke soort ik zelf behoorde en wat ik nu moest bereiden. Gelukkig is er zoiets als de club van relaxte moeders waar een vriendin mij op attendeerde en daar vond ik het perfecte gerecht, een kerstboom gemaakt van boterhammen met hagelslag. Dat zou mij toch moeten lukken. Die ochtend moesten de kinderen, ik heb er twee, dus ja, je raadt het al, dit betekent ook twee kerstcreaties, om half 9 in de kerk zitten. Een kersttraditie die deze van oorsprong Katholieke school nog hoog in het vaandel heeft staan. Mijn jongste zit sinds een maand op deze school en vond het allemaal nogal overweldigend, 500 leerlingen, een handjevol leerkrachten en zeker 100 ouders dus in plaats van na afloop keurig met de klas naar school te lopen hing mijn kind aan mijn been en bleef daar de rest van de dag ook hangen. Na een middag van boodschappen doen, wassen wegwerken, aandacht aan mijn kinderen, werkster, moeder, vriendinnen, collega’s en mails schenken werd het tijd om de kerstgerechten te gaan maken. En daar ging het mis! Mijn inspanningen resulteerden in het commentaar van mijn oudste ‘mamma, daar zie ik geen kerstboom in hoor en daar bovenin zit geen ster maar een kruis’, meer iets voor Pasen zou je zeggen. Vervolgens viel een groot deel van de hagels op de die morgen gedweilde vloer, toen ik het folie er overheen wilde doen, wilde mijn oudste het nieuwe kerstoverhemd niet aan, hetgeen leidde tot een woedeaanval (ik laat even in het midden van wie) en wilde mijn jongste überhaupt niet meer naar het kerstdiner. Met het zweet op mijn rug spoedde ik mij te laat naar school, de kinderen continu aansporend om toch vooral door te lopen. Daar aangekomen zaten alle kinderen al op hun ‘kerst’best aan tafel, het plekje van mijn oudste als enige nog niet gedekt, want ik was vergeten bord en bestek een dag eerder in te leveren, maar dat terzijde, en toen zag ik HET! Een geheel verzorgde buffettafel met werkelijk de aller, allermooist getoonde en gemaakte kerstgerechten ever. Een vijfsterrenrestaurant was er niets bij. Ik zag wèl goed lijkende kerstbomen maar dan van komkommerschijfjes, spiesen met zelf gekarameliseerde appeltjes waar de schil als kerstslingers omheen gedrapeerd waren, mini zoenen veranderd in pinguïns door er gezichtjes van marsepein met oogjes van hagelslag en snaveltjes van glazuur op te boetseren (deze moeder had er voor het gemak 100 (!) gemaakt aangezien zij 3 kinderen op school heeft zitten vertrouwde zij mij toe) en met als hoogtepunt de zelfgebakken wafels waar een heel Amsterdams trapgevelstraatje uitgesneden was en waar de poedersuiker als sneeuw fungeerde. Ik moffelde mijn boterhammenkerstboom er tussen, liet mij de minzame blik van de klassenmoeder welgevallen en verdween als een haas naar buiten. Anderhalf uur en een huilbui later (ik had mij niet laten imponeren of de ogen uit laten steken door zo’n kerstfruitspies hoor, gewoon een beetje moe zo aan het eind van het jaar) liep ik met mijn jongste nog steeds aan mijn been de school weer binnen en hoorde ik de meester zeggen dat de boterhammen het gretigst aftrek hadden gevonden en de enige schaal was die echt helemaal leeg was gegeten. Even glom ik van trots om nog geen minuut later te ontdekken dat dit niet mijn boterhammen betroffen maar de boterhammen uitgesneden als kerstfiguurtjes. Mijn schaal was nog voor driekwart gevuld. Mijn kind zei troostend op de terugweg naar huis ‘Mamma, ik heb wel een boterhammetje van jouw schaal genomen hoor’. Twee uurtjes later, de wolkjes in diepe slaap gaat de deurbel, de sushibezorger staat voor de deur, ik weet definitief welk type moeder ik ben: het werkende, op meerdere kerstbordjes tegelijk schakende, niet kerstcreatieve, maar krankzinnig veel van sushi en haar kinderen houdende type.
