Eindelijk zitten we eens op tijd aan het ontbijt, fris gedouched en gezellig aangekleed. Zometeen nog even langs de bloemenzusjes in het dorp. En dan door naar Ellen. Mijn dochter en haar zoon zijn stiekem een beetje in love, en zo hadden wij dat al uitgedacht vlak na de bevalling van die twee. Laat ons maar schuiven. Ellen en ik hebben jaren samengewoond in onze studentenstad. Onze studies waren zo’n beetje tegengesteld, en zij was een hardrocker en ik een kakker. Al vanaf dat ik mijn studentenkamer kwam schilderen met mijn ouders en zij ons direct koffie aanbod, wisten we dat we “two of a kind” waren. We hadden ieder onze dagindeling maar aten altijd samen, we hadden konijnen op onze kleine kamers die door de gang hupsten, vriendjes die in onze badjassen rondstruinden, puisten die volgens vast protocol uitgemoord werden (absoluut niet parabenen vrij) en stapavondjes die eindigden met steevast een liter water en twee paracetamol (recept Ellen) voor het slapengaan. Als onze ouders ons na een weekendje thuis maar moeilijk konden laten gaan om weer af te reizen naar de grote stad, zeiden ze “Als je thuiskomt, is Ellen er dan al?” of “Is Tess er ook al straks?”. Na onze studietijd zijn we als Thelma en Louise door Canada gegaan. Met een enorme Ford en even grote hutkoffers, reisden we 3000 km van meren naar bergen en van grote steden naar miniscuul kleine dorpjes temidden van uitgestrekte graanakkers, op zoek naar de liefste hotelletjes en de meest schattige prijskaartjes. Later brachten onze kinderen ons gedeelde moederliefde en soms een onzeker en uitgeput soort “sloofmaatschap”. Ellen trouwde gelukkig met een van de beste mannen op aarde, ik heb er geen nacht wakker van gelegen en zij ook niet. Er zijn kritieke momenten in mijn leven geweest waarin niets meer soelaas bood behalve Ellen met haar weekendtas voor mijn deur, soms man en kind achter latend om mij op de been te krijgen. Ellen gaat mijn hele leven mee, en ik dat van haar. Dat hebben we niet afgesproken want dat is gewoon zo.
Ik schenk de verse jus in, kijk op mijn horloge en pak mijn telefoon. Ik app Ellen : "Lieve oliebollenbakster, gezellig dat ik je mag vergezellen in de schuur! Knus! We zijn er om 11.30 uur, liefs!" Ze appt meteen terug (Ellen appt me in het holst van de nacht nog terug): "Lieve Tess! Gezellig! Als het zo lekker droogt blijft, ga ik buiten bakken. Maar euh....voor de zekerheid....MORGEN om 11.30 toch he?" Ik denk meteen aan dement gebreide kleedjes en dat ik misschien toch breinaalden moet gaan halen om nog iets foutloos te kunnen gaan doen straks. Ik app: "Oh shit ik dacht dat het morgen al 31 was! Wel even binnen het gezin houden alsjebieft hahahaha. Ja we komen morgen om 11.30!" Ellen appt terug: "Ik schrok, het is hier een zooitje en 2 van de 3 zijn uit logeren". (Wij komen alleen als al onze lieverds er zijn, niks uit logeren, dat weet ze wel). Ik app haar terug: "Dus dan komt de vee arts hier ook pas morgenavond?" Waarop zij appt: "Ik zou hem nog even appen voor de zekerheid : )".
Ok, dagje extra, altijd welkom. Geen breinaalden maar opknappertje de tuin in en lekker even naar de Praxis voor een tuinhek voor Ben&Jerry. Tuinieren en varkens gaat namelijk erg goed samen, als je maar ieder je eigen stukje afspreekt. Morgen lekker naar Ellen, ik kan er nog een dag naar uitkijken. Ellen? We zijn er morgen om 11.30. Lekker buiten oliebollen bakken, of in de schuur als het regent. Tot morgen lieverd! Zorg dat iedereen thuis is he! x Tess
