Juul haar mam overlijd nog diezelfde nacht. Eindelijk weer herenigd met haar man. Nu hoeft niemand zich meer zorgen te maken want Juul haar pa was groot en sterk, (zeer) knap en ridderlijk. Bij hem voelde je je altijd of er geen onzin in de wereld was en jou niets kon gebeuren. Nee, Juul haar mam, daar wordt straks niet mee gesold. Maar nu wil Juul haar alleen nog maar snel mee naar huis nemen. Daar is ze al zo lang niet geweest. Juul kleed haar ook nu weer mooi aan. In een prachtig jurkje natuurlijk, met een matched-als-de-brandweer vestje. Een bloemetjeskussen onder haar lieve gezichtje. Juul heeft het niet van een vreemde. En nu ligt ze ligt ze lekker in de serre van haar eigen huis. Omringd door bont gekleurde bloemen. Af en toe hoort ze de geitjes van Juul mekkeren of haar hondje blaffen, de kinderen lachen of ruzie maken en soms ook voorzichtig ademhalen bij haar in de buurt. Ze ligt onder een kleurig gebreid dekentje, wat Juul kreeg van een vriendin van haar moeder uit de laatste jaren. “Omdat jij altijd zo lief voor ons allemaal bent, en niet alleen voor je moeder”. Het kleedje bestaat uit 36 aan elkaar gehaakte dement (maar foutloos) gebreide dekentjes in alle kleuren van de regenboog en van alle patronen uit de Ariadne. En het staat haar moeder zo prachtig. Als Juul je dochter is, is schattigheid je troef. Je zult als de zoetste moeder geknuffeld en vertroeteld worden. Ook al adem je niet langer. Want zo is Juul. What you see is what you get.
